Και επί Γης Ειρήνη

Κούπασε και το δωδε­κά­μηνο του 23, λίγες μέρες μένουν για το τελευ­ταίο του κού­μπωμα, μας κουνά το χέρι απο­χαι­ρε­τώ­ντας μας και μας θυμίζει το τελευ­ταίο του δώρο, «το δώρο των ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ».

Μην το προ­σπερ­νάς αδιά­φορα, ξαπό­στασε για λίγο από την καθη­με­ρινή τρεχάλα σου, πάρε μερικές βαθιές ανα­πνοές, ηρέμησε και γύρνα το βλέμμα σου προς τα πίσω, στις έντονα και αχνά χαραγ­μέ­νες εικόνες που σου αφήνει, προίκα δικιά σου, το δωδε­κά­μηνο που σε απο­χαι­ρετά, μαζί με το δώρο του το τελευ­ταίο, ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ.

Αντί­φαση, αν και στο τέλος του, στον γιορ­τα­σμό μιας και­νούρ­γιας ΑΡΧΗΣ μας προ­τρέ­πει, το τέλος το δικό του σαν μια απλή αλλαγή την κατα­νοεί, απο­μειώ­νει την βαρύ­τητα της παρου­σίας του και στέλνει το μήνυμα, ότι καμιά αξία δεν έχει, χωρίς την δική σου παρου­σία και ανα­γέν­νηση.

Σου χτυπά το καμπα­νάκι, φωνάζει μπάς και ακού­σεις το δικό του κάλεσμα, πού εσύ, τρέχεις αστα­μά­τητα σαν εκείνα τα μικρά ηλε­κτρικά αυτο­κι­νη­τά­κια που έτσι και γεμί­σεις τις μπα­τα­ρίες τους στα­μα­τημό δεν έχουν.

Καθαρή κατεύ­θυνση δεν έχεις, μια δεξιά, μια αρι­στερά, άσε που τις περισ­σό­τε­ρες φορές κάνεις κύκλους γύρω από τον άξονα σου, χωρίς λόγο και αφορμή και μόλις φανεί μπροστά σου το ατε­λέ­σφορο του τρε­ξί­μα­τος σου, κατά­κο­πος πια, κάνεις κατά­ληψη του πιο μαλακού καναπέ.

Το πιο ασφαλές απο­κού­μπι σου, μιλιά δεν έχει και για αυτό δεν ξέρεις αν αντιδρά, που ώρες και ώρες, σηκώνει το βάρος του κορμιού σου, χωρίς κέρδος κέρατα.

Δεν σε βαρέ­θηκε, σε σιχά­θηκε, να σε νιώθει σαν άδειο τσου­βάλι πετα­μένο πάνω του, να τον πλα­κώ­νεις και να τον πιέζεις, χωρίς ίχνος ζωντά­νιας, χωρίς επι­θυ­μίες, με τα μάτια και τα αυτιά στραμ­μένα στο χαζό κουτί παρα­γω­γής θορύβου και ηλι­θιό­τη­τας.

Να βλέπεις το χαζό­κουτο και ταυ­τό­χρονα καθρέ­πτη, δεν γίνεται, αν τυχόν και το κατά­φερ­νες θα ήταν άκρως διδα­κτικό, θα έκανες μια πολύ σοβαρή ανα­κά­λυψη, βέβαιος είμαι πως θα έμενες με ανοιχτό το στόμα και ίσως να σου ξέφευγε μια μικρή κραυγή, « Θεέ μου, εγώ είμαι αυτός ο ηλίθιος».

Αυτο­στιγ­μής κάνεις την αναί­ρεση της πρώτης σου δια­πί­στω­σης, δεν της δίνεις χρόνο για να σιτέψει, με βία την διώ­χνεις από το μυαλό σου, όχι γιατί πιστεύ­εις πως είναι λάθος η πρώτη σου δια­πί­στωση, αλλά γιατί η παρα­δοχή της, σε οδηγεί στην ανα­γκαιό­τητα της αλλαγής.

Είναι στιγμές που σε ερε­θί­ζει αυτή η δυνα­τό­τητα επι­λο­γής, ναι, να αλλάξω, παίρ­νεις την απόφαση και πριν αλέκτωρ λαλήσει, ανα­κρού­εις πρύμνα και μονο­λο­γείς.

Μήπως ξέρω τι θέλω, ξέρω τι είναι αυτό που μου λείπει, μπορώ την μορφή του και­νούρ­γιου να καθο­ρίσω, τα όρια και την ουσία του να προσ­διο­ρίσω και την δικιά μου θέση και τον δικό μου ρόλο δια­κριτό να τον κάνω.

Μόνο η σκέψη όλων αυτών με κούρασε αφά­ντα­στα, ευτυ­χι­σμέ­νος γύρισα στον καναπέ και το χαζό­κουτο, ακούω, βλέπω, τι ωραία που τα λέει αυτή η όμορφη κυρία, ζω σε μια χώρα υπέροχη, με πολίτες ευτυ­χι­σμέ­νους, σε μια χώρα που η δικαιο­σύνη, η ευνομία, οι συν­θή­κες εργα­σίας, η ασφά­λεια των πολιτών, η Κοι­νω­νική προ­στα­σία, το κόστος ζωής και η κατα­νομή του πλούτου είναι αυτά με τα οποία παλεύει καθη­με­ρινά και με επι­τυ­χία η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ, ήρεμος και ευτυχής απο­λαμ­βάνω τον ύπνο του δικαίου.

Μέσα σε αυτήν την ευη­με­ρούσα εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, αυτές τις λεγό­με­νες χρο­νιά­ρες μέρες, σαν να με έβαλαν στην πρίζα, τρέχω αστα­μά­τητα, χαζο­λογώ βιτρί­νες, ψαχου­λεύω μικρο­πράγ­ματα και προ­σπαθώ να λύσω το σταυ­ρό­λεξο των δώρων για μικρούς και μεγά­λους.

Δεν με ενοχλεί, αντι­θέ­τως με ικα­νο­ποιεί, είμαι ο εαυτός μου, είμαι ο μεταλ­λαγ­μέ­νος εαυτός μου, ο εαυτός του Δια­δι­κτύου, ο κατα­να­λω­τής πρότυπο, αυτός που αρνιέ­μαι να είμαι ΕΓΩ αυτός που θέλει να είναι όμοιος του διπλα­νού.

Στην παρα­ζάλη της κίνησης και της ανα­ζή­τη­σης των δώρων, αφήσαμε στα αζήτητα το δώρο των ημερών, το δώρο της ΑΡΧΗΣ, το δώρο της ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ, γεν­νιέ­ται Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, δια­χρο­νικό και Παγκό­σμιο το μήνυμα του, μήνυμα νέας ΑΡΧΗΣ, μήνυμα ΑΛΛΑΓΗΣ, μήνυμα απε­ξάρ­τη­σης από τα βάρη, τις αμαρ­τίες του παρελ­θό­ντος και χάραξης μιας και­νούρ­γιας πορείας.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΓΕΝΝΗΣΗ

ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ, όχι μόνο στα­μά­τημα των πολέμων αλλά κατά­κτηση της δικής μας προ­σω­πι­κής Ειρήνης, κατά­κτηση της γνώσης του εαυτού μας, γνώση που οδηγεί στην γνώση του Θεού, στην γνώση του Σύμπα­ντος κόσμου, στην γνώση του όλου και του μέρους και οδηγεί στην λύτρωση, στην γέννηση του νέου ανθρώ­που.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 22/12/2023