Είναι παντού

Όπως όλα τα μέτρα της κυβέρ­νη­σης (και για να είμαστε δίκαιοι και όλων των προη­γού­με­νων κυβερ­νή­σεων) τα ανα­κοι­νω­θέ­ντα για την οπαδική βία, έχουν σκοπό να δείξουν ότι κάνουν «κάτι», παρότι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το πρό­βλημα δεν είναι κυρίως ποδοσφαιρικό-αθλητικό, αλλά κοι­νω­νικό και άρα μη-επιδεχόμενο επι­κοι­νω­νια­κές και επι­φα­νεια­κές προ­σεγ­γί­σεις. Δεν είναι οπαδική βία ή μόνον οπαδική. Είναι η ίδια βία με αυτή που υπάρχει παντού μέσα στην κοι­νω­νία. Και είναι κυρίως νεανική βία. Γιατί βλέ­πουμε συνεχώς νέους ανθρώ­πους στα γήπεδα, μέσα σε σχολεία ή έξω από αυτά, να πλα­κώ­νο­νται μεταξύ τους – ή με την αστυνομία- να βγάζουν μέχρι και ανθρω­πο­κτόνο διάθεση σε πολλές περι­πτώ­σεις, αν κρίνει κανείς από τα όπλα που χρη­σι­μο­ποιούν. Η βία είναι trend για ένα κομμάτι της νεο­λαίας. Είναι στα παι­χνί­δια που παίζει στην κονσόλα, στα βίντεο που χαζεύει και στα τρα­γού­δια που ακούει. Ενα πρό­βλημα σύνθετο, που δεν λύνεται με το πάτημα ενός κου­μπιού. Απαιτεί έρευνα σε βάθος για τον εντο­πι­σμό των πραγ­μα­τι­κών αιτίων. Και μετά, πολλή και μεθο­δική δουλειά, για τη θερα­πεία τους. Όλα αυτά κανο­νικά θα έπρεπε να θεω­ρού­νται αυτο­νό­ητα και να απο­τε­λούν την αφε­τη­ρία και τη βάση οποιασ­δή­ποτε σοβαρής συζή­τη­σης. Γιατί έχουν μέσα τους πολύ θυμό και οργή; Και γιατί είναι οργι­σμέ­νοι; Μήπως αν είσαι ένας πιτσι­ρι­κάς και αισθά­νε­σαι ότι είσαι αδύ­να­μος, χωρίς προ­ο­πτική, με ασή­μα­ντο απο­τύ­πωμα, αυτές οι ομάδες σου ενι­σχύ­ουν το αίσθημα του ανήκειν; Σου προ­σφέ­ρουν ισχύ και ταυ­τό­τητα. Pride, respect και τα τοιαύτα, μπροστά σε αδιέ­ξοδο με τόση αδικία και ανι­σό­τη­τες γύρω τους και με μηδε­νική προ­ο­πτική για το μέλλον τους;  Δεν μ΄ έχει πιάσει κοι­νω­νιο­λο­γι­κός οίστρος. Αλλά ο βαρύς τραυ­μα­τι­σμός του άτυχου αστυ­νο­μι­κού δεν είναι ένα απλό περι­στα­τικό. Εντάσ­σε­ται σε μια αλυσίδα βίαιων περι­στα­τι­κών – κι όχι μόνο στην Αθήνα κι όχι μόνο στα γήπεδα κάθε αθλή­μα­τος. Εντός ή εκτός αυτών… Τα γήπεδα είναι μόνο ένας θύλακας, ένας πίδακας που πετιέ­ται από υπόγειο ποτάμι. Και η απά­ντηση δεν βρί­σκε­ται μόνο στις οικο­νο­μι­κές ανι­σό­τη­τες και στη στέρηση των ευκαι­ριών.Όταν ένα κοι­νω­νικό φαι­νό­μενο – της νεο­λαι­ί­στι­κης βίας – αυτοί που πρέπει, κάνουν και σ΄ αυτό επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση, τότε τα πράγ­ματα είναι πολύ άσχημα και μάλιστα όταν ακούς αρμόδιο υπουργό να λέει  ότι αυτά είναι «κολο­κύ­θια με ρίγανη».