Φυλλοροεί ο ΣΥΡΙΖΑ: Αποχωρούν 50 πανεπιστημιακοί – Διάσπαση και στη Νεολαία

Με ένα συλ­λο­γικό κείμενο 50 μέλη της Οργά­νω­σης Μελών των Πανε­πι­στη­μια­κών του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσ­σα­λο­νίκη, απο­χω­ρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ επι­κρί­νο­ντας τον Στέφανο Κασ­σε­λάκη.

Όπως εξηγούν στην επι­στολή τους, “ο Στέ­φα­νος Κασ­σε­λά­κης, αφότου ανέλαβε Πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., συνε­πι­κου­ρού­με­νος από προ­σω­πο­παγή ηγετική ομάδα, εκδη­λώ­νει μια αρχη­γο­κε­ντρική πολι­τική συμπε­ρι­φορά και ανα­πτύσ­σει διχα­στικό και αντι­φα­τικό λόγο, ο οποίος καθόλου δεν συνάδει με τις αρχές και τη δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία της ανα­νε­ω­τι­κής και ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς”.

Με συλ­λο­γικό κείμενο απο­χω­ρούν και 19 μέλη της ΟΜ Εξω­τε­ρι­κού της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ. Με επι­στολή απο­χώ­ρη­σαν την Παρα­σκευή και 53 μέλη του κόμ­μα­τος από τον νομό Πρέ­βε­ζας, αλλά και η πλειο­ψη­φία των μελών της νεο­λαίας σε Μεσ­ση­νία και Αρκαδία.

Συλ­λο­γικό Κείμενο Απο­χώ­ρη­σης μελών της ΟΜ Πανε­πι­στη­μια­κών ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Θεσ­σα­λο­νί­κης

Α. Με δύο προη­γού­με­νες επι­στο­λές, που απευ­θυ­νό­ταν προς τον Πρόεδρο και τους δύο

Γραμ­μα­τείς του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., η Οργά­νωση Μελών Πανε­πι­στη­μια­κών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεσ­σα­λο­νί­κης είχε εκθέσει έντονες ανη­συ­χίες ως προς την πορεία του κόμ­μα­τος, το οποίο εγκα­τα­λεί­πει με ραγδαίο ρυθμό τη ριζο­σπα­στική Αρι­στερά και την εσω­κομ­μα­τική δημο­κρα­τία.

Ο Στέ­φα­νος Κασ­σε­λά­κης, αφότου ανέλαβε Πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., συνε­πι­κου­ρού­με­νος από προ­σω­πο­παγή ηγετική ομάδα, εκδη­λώ­νει μια αρχη­γο­κε­ντρική πολι­τική συμπε­ρι­φορά και

ανα­πτύσ­σει διχα­στικό και αντι­φα­τικό λόγο, ο οποίος καθόλου δεν συνάδει με τις αρχές και τη

δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία της ανα­νε­ω­τι­κής και ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς.

Άλλοτε καλεί να μην δαι­μο­νο­ποιεί­ται ο καπι­τα­λι­σμός, κι άλλοτε εκθειά­ζει την Αρι­στερά. Καλεί

υπέρ της ενό­τη­τας, αλλά προωθεί δια­γρα­φές στε­λε­χών, και μάλιστα με όρους “εσω­τε­ρι­κού

εχθρού”. Προ­σβάλ­λει με ακραία φρα­σε­ο­λο­γία στελέχη και την ιστορία της αρι­στε­ράς, ενώ

επι­τρέ­πει συνερ­γά­τες σε του να απα­γο­ρεύ­ουν με πρω­τό­γνωρο αυταρ­χι­σμό τις δια­φω­νίες.

Εξαγ­γέλ­λει δημο­ψή­φι­σμα για δια­γραφή στε­λε­χών, οι οποίες θεσμικά προ­ϋ­πο­θέ­τουν

δια­βού­λευση και αιτιο­λο­γία και απο­τε­λούν έργο της Επι­τρο­πής Δεο­ντο­λο­γίας.

Χρη­σι­μο­ποιεί ιατρι­κούς όρους (που δυστυ­χώς παρα­πέ­μπει ακρο­δε­ξιά τακτική), αλλά και ανι­στό­ρη­τες ανα­φο­ρές για πέμπτη φάλαγγα και απο­στά­τες, προς απα­ξί­ωση των δια­φω­νού­ντων εντός του κόμ­μα­τος. Απα­ξιώ­νει και παρα­κάμ­πτει συλ­λο­γικά όργανα, ενερ­γώ­ντας αυθαί­ρετα με

απροει­δο­ποί­η­τες αλλαγές υπευ­θύ­νων σε όργανα ή δημιουρ­γώ­ντας νέα όργανα. Άλλοτε

εκθειά­ζει και άλλοτε κατα­κρί­νει επι­πό­λαια προη­γού­με­νες εμβλη­μα­τι­κές συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις

(απο­θε­μα­τικό ρευ­στό­τη­τας, δημο­σιο­νο­μικό “μαξι­λάρι” των 37 δισ. ευρώ). Υπο­στη­ρί­ζει ότι

απευ­θύ­νε­ται “αδια­με­σο­λά­βητα” στο κοινό, εξαγ­γε­λία ανέ­φι­κτη και ασύμ­βατη με το σύγ­χρονο

χαρα­κτήρα της εσω­τε­ρι­κής δημο­κρα­τίας αρι­στε­ρού κόμ­μα­τος, η οποία είτε είναι

αντι­προ­σω­πευ­τική, είτε δεν είναι δημο­κρα­τία και όπου η αντι­προ­σώ­πευση δεν περιο­ρί­ζε­ται σε

ανάθεση με την ανά­δειξη του ηγέτη αλλά είναι μια συνεχής δημιουρ­γική σύνθεση μεταξύ

συντρό­φων και τάσεων.

Β. Κοινός τόπος σήμερα είναι ότι στο σημείο αυτό δεν φθάσαμε βεβαίως ξαφνικά και χωρίς

λάθη. Σε αυτήν την οριακή, όπως την αισθα­νό­μα­στε, στιγμή, είναι χρήσιμο να γίνει μια

συνο­πτική απο­τί­μηση της πρό­σφα­της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Στη μνη­μο­νιακή περίοδο, η πρώτη κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 έως το 2018, κλήθηκε να

παρα­γά­γει ένα τιτάνιο έργο, κάτω από τον συνεχή πολι­τικό πόλεμο που δέχτηκε από την

τριάδα των δανει­στών της χώρας (“Τρόικα”: Κομι­σιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ), αλλά και από την τότε­α­ντι­πο­λί­τευση. Το δημο­ψή­φι­σμα για την αποδοχή ή μη της δανεια­κής συμ­φω­νίας, που

επρό­κειτο να μας επι­βλη­θεί, είχε ένα αδύνατο σημείο, ότι ήταν κάπως δυσερ­μή­νευτο το

ερώτημα γύρω από το “ΝΑΙ ή ΟΧΙ”. Παρ’ όλα αυτά, οι πολίτες αντι­λή­φθη­καν τον άνισο αγώνα

που έδινε η τότε κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ και στις εκλογές του Σεπτεμ­βρίου 2015 στή­ρι­ξαν την

προ­σπά­θεια της κυβέρ­νη­σης για μείωση των συνε­πειών του 3ου μνη­μο­νίου.

Η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ παρέ­λαβε μια πατα­γω­δώς χρε­ω­κο­πη­μένη οικο­νο­μία από τις κυβερ­νή­σεις

της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Αντέ­στρεψε την καθο­δική πορεία της χώρας και παρέ­δωσε στην

επόμενη κυβέρ­νηση μια αρκού­ντως ανορ­θω­μένη οικο­νο­μία, με δημο­σιο­νο­μικό “μαξι­λάρι”

ασφα­λείας 37 δισ. Ευρώ και όχι με μια νέα προ­λη­πτική πιστω­τική γραμμή, που επι­θυ­μούσε η

ΝΔ. Η έξοδος από το μνη­μό­νιο ήταν άθλος που δεν θα είχε επι­τευ­χθεί από άλλη κυβέρ­νηση.

Όπως άλλωστε και οι διπλω­μα­τι­κές πρω­το­βου­λίες για τη διεθνή συνθήκη των Πρεσπών, την

οποία η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ δια­πραγ­μα­τεύ­τηκε και συνυ­πέ­γραψε με αίσθημα ευθύνης,

παρά το πολι­τικό κόστος, για την συνο­λική επίλυση ενός χρόνιου ζητή­μα­τος στα βόρεια σύνορά

μας, σε συν­θή­κες γενι­κευ­μέ­νης γεω­πο­λι­τι­κής αστά­θειας στην περιοχή.

Παράλ­ληλα στη­ρί­χθη­καν οι κοι­νω­νικά ασθε­νέ­στε­ροι, με δωρεάν περί­θαλψη στα νοσο­κο­μεία,

με τολμηρή ενί­σχυση της δημό­σιας υγείας και της δημό­σιας παι­δείας (σχολικά γεύματα), με

δια­σφά­λιση των κοινών αγαθών (νερό, ρεύμα). Έγιναν θεσμι­κές εμβλη­μα­τι­κές παρεμ­βά­σεις

στην εκπαί­δευση και στην έρευνα (όπως ν.4429/2016, ν.4485/17, ν.4521/2018, ν.4547/18,

ν.4610/19, Τεχνική εκπαί­δευση, κ.ά.). Σημειώ­θηκε σαφής βελ­τί­ωση των συν­θη­κών κρά­τη­σης

φυλα­κι­σμέ­νων, που ήταν αφό­ρη­τες και οδη­γού­σαν σε διε­θνείς κατα­δί­κες της χώρας, ενώ

έγιναν και σημα­ντι­κές θεσμι­κές παρεμ­βά­σεις, όπως π.χ. το σύμφωνο συμ­βί­ω­σης, η

απο­ποι­νι­κο­ποί­ηση ομο­φυ­λο­φι­λι­κών πράξεων, ο εκσυγ­χρο­νι­σμός του ποι­νι­κού κώδικα, κ.ά.

Για το κυβερ­νη­τικό αυτό έργο είμαστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι/ες, και περή­φα­νοι/ες, διότι αυτό

επι­τεύ­χθηκε μέσα στις αντί­ξοες συν­θή­κες. Ωστόσο, από το 2018 κι έπειτα, όταν απο­κτή­θηκε επί

τέλους η δυνα­τό­τητα για περισ­σό­τερο αδέ­σμευτη νομο­θέ­τηση και δια­κυ­βέρ­νηση, δεν

προ­λά­βαμε ή ίσως η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ δεν φρό­ντισε εγκαί­ρως και σε ικανό βαθμό να χαράξει

μια ποιο­τικά νέα πολι­τική κατεύ­θυνση για τη χώρα, δόθηκαν ωστόσο πρώτες “ανάσες” στις

συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας και γενικά στις εργα­σια­κές σχέσεις.

Η απεύ­θυνση του ΣΥΡΙΖΑ στη λαϊκή κοι­νω­νική βάση του άρχισε να φθίνει. Το κόμμα επι­χεί­ρησε ένα θαμπό κοι­νω­νικό άνοιγμα προς ό,τι απο­κλή­θηκε “μεσαία τάξη”, κάτι το οποίο σε πολι­τικό επίπεδο αντι­στοι­χούσε σε μερική στροφή προς το “Κέντρο” του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, χωρίς καν να ανα­λη­φθούν πρω­το­βου­λίες για ενσω­μά­τωσή του στο αξιακό σύστημα της Αρι­στε­ράς.

Βαθ­μιαίως, η κοι­νω­νική βάση της Αρι­στε­ράς (εργάτες, αγρότες, επαγ­γελ­μα­το­βιο­τέ­χνες,

δημό­σιοι και ιδιω­τι­κοί υπάλ­λη­λοι, εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα) συρ­ρι­κνώ­θηκε, όπως επίσης

παρα­με­ρί­σθη­καν οι κοι­νω­νι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες (επι­στη­μο­νι­κές ενώσεις, αυτο­διοι­κη­τι­κές

παρα­τά­ξεις κ.ά) ως συνο­μι­λη­τές του κόμ­μα­τος. Το κόμμα μετε­ξε­λί­χθηκε στα­διακά απο­κτώ­ντας

μια μονι­μό­τερη αρχη­γική δομή, παρα­με­ρί­ζο­ντας την επί­δραση των μελών και των οργα­νώ­σεών

του προς την κυβέρ­νηση και τον πρω­θυ­πουργό.

Η αυτο­κρι­τική για την εκλο­γική ήττα στις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, στις ευρω­ε­κλο­γές και στις

βου­λευ­τι­κές εκλογές του 2019 δεν έγινε συστη­μα­τικά και συγκρο­τη­μένα στο σύνολο των

οργα­νώ­σεων του κόμ­μα­τος. Από το 2019 κι εντεύ­θεν ο ΣΥΡΙΖΑ προ­σέ­λαβε έναν αρχη­γο­κε­ντρικό χαρα­κτήρα, ως μόνιμο γνώ­ρι­σμα πλέον. Αντί οι επι­λο­γές προ­σώ­πων με συντο­νι­στι­κούς ρόλους (π.χ. αυτο­διοι­κη­τικά και άλλα στελέχη), η παρα­γωγή θέσεων και η λήψη απο­φά­σεων για κρίσιμα θέματα (πράσινο ή μπετόν, κλπ.) να ξεκι­νούν από δια­βου­λεύ­σεις τοπικών και κλα­δι­κών Οργα­νώ­σεων, οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νταν άνωθεν.

Ειδική είναι η περί­πτωση της πολι­τι­κής εργα­σίας, όπου τα καίρια αιτή­ματα του εργα­τι­κού κινή­μα­τος εντά­χθη­καν στο Πρό­γραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για τα εργα­σιακά. Γενικά το κόμμα, αν και θα έπρεπε να λει­τουρ­γεί ως ανα­γκαίος δίαυλος δημο­κρα­τι­κής αντι­προ­σώ­πευ­σης μεταξύ ηγεσίας και βάσης, υπο­τι­μή­θηκε. Επι­πλέον, η αδια­φο­ρία του κόμ­μα­τος για αντι­προ­σώ­πευση των μαζικών χώρων και για λογο­δο­σία συν­δυά­στηκε καλό­πι­στα με θεωρίες “περί άμεσης δημο­κρα­τίας”, οι οποίες βέβαια μπορεί να είναι λει­τουρ­γι­κές και ανα­γκαίες για μικρές κοι­νό­τη­τες και κινή­ματα, όμως είναι πρα­κτικά ανε­φάρ­μο­στες στο συνο­λικό πλη­θυ­σμό.

Σήμερα ζούμε σε μια ιστο­ρική περίοδο, στην οποία οι διεκ­δι­κή­σεις της ριζο­σπα­στι­κής

Αρι­στε­ράς για ουσια­στική δημο­κρα­τία, για τη δυνατή ελα­χι­στο­ποί­ηση της κοι­νω­νι­κής

ανι­σό­τη­τας και για κοι­νω­νικό κράτος δικαίου μπορούν να συνα­ντη­θούν με αυτές της μεγάλης

κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φίας. Σε αυτήν την πρό­κληση ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα όφειλε να αντα­πο­κρι­θεί

απο­τε­λε­σμα­τικά, πιο τολμηρά και με ένα σφαι­ρικό πρό­γραμμα δια­κυ­βέρ­νη­σης. Ατυχώς όμως

ακο­λου­θή­θηκε πορεία υπο­βάθ­μι­σης τόσο των ριζο­σπα­στι­κών στοι­χείων της Αρι­στε­ράς όσο και

των ουσια­στι­κών αρχών της δημο­κρα­τίας (συμ­με­τοχή, αντι­προ­σώ­πευση, λογο­δο­σία).

Γ. Η Οργά­νωση Μελών Πανε­πι­στη­μια­κών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεσ­σα­λο­νί­κης είναι μια πολυ­με­λής και

δρα­στή­ρια ΟΜ, εντός των πανε­πι­στη­μια­κών μας ιδρυ­μά­των, αλλά και ευρύ­τερα, η οποία

πάντοτε λει­τουρ­γούσε με αρι­στερό και δημο­κρα­τικό ήθος, με φρόνηση και πολι­τικό πολι­τι­σμό.

Ωστόσο, ο σημε­ρι­νός ΣΥΡΙΖΑ δεν απο­τε­λεί πλέον ευρύ­χωρο πολι­τικό χώρο σύν­θε­σης

δια­φο­ρε­τι­κών απόψεων και παρα­δό­σεων της Αρι­στε­ράς.

Για τους παρα­πάνω λόγους, οι υπο­γρά­φο­ντες/ουσες απο­χω­ρούμε από την Οργά­νωση Μελών

Πανε­πι­στη­μια­κών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεσ­σα­λο­νί­κης και από τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., διότι δεν μας εκφρά­ζει πλέον ιδε­ο­λο­γικά και πολι­τικά. Θεω­ρούμε ότι δεν έχουμε θέση και δεν θέλουμε να

συμ­με­τά­σχουμε σε μια πορεία απο­μά­κρυν­σης από τις αξίες και τις αρχές της ριζο­σπα­στι­κής

ανα­νε­ω­τι­κής και οικο­λο­γι­κής Αρι­στε­ράς καθώς και της δημο­κρα­τίας.

Με αίσθημα ευθύνης και ατα­λά­ντευτη δέσμευση, μένουμε προ­ση­λω­μέ­νοι στην υπε­ρά­σπιση

του δημο­κρα­τι­κού και δημό­σιου Πανε­πι­στη­μίου, στον αγώνα κατά των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των

και αδικιών, στον αγώνα για δημο­κρα­τία, ισότητα, αλλη­λεγ­γύη, στην προ­ο­πτική του

σοσια­λι­στι­κού και οικο­λο­γι­κού μετα­σχη­μα­τι­σμού.

Υπογράφουσες-Υπογράφοντες Πανε­πι­στη­μια­κοί (αλφα­βη­τικά)

1. Αγγε­λό­που­λος Γιώργος

2. Αδα­μί­δης Πανα­γιώ­της

3. Αδάμου Χρι­στίνα

4. Αυγη­τί­δου Σοφία

5. Γαρύ­φαλ­λος Aλέξανδρος

6. Γου­λιά­νας Κώστας

7. Διβάρης Γιώργος

8. Ζιάκα Αγγε­λική

9. Καβάλα Μαρία

10. Καζάκος Άρις

11. Καλο­γιάν­νης Σταύρος

12. Καλ­φα­κά­κου Γλυ­κε­ρία

13. Καμ­τσί­δου Ιφι­γέ­νεια

14. Κοι­λιάρη Αγγε­λική

15. Κοτζά­μπαση Αθηνά

16. Κρε­στε­νί­της Γιάννης

17. Κυπάρος Αντώνης

18. Κυρια­ζό­που­λος Από­στο­λος

19. Κωστο­πού­λου Στέλλα

20. Λαδά Σάσα

21. Μήτρου Γιάννης

22. Μπαλ­τζής Αλέ­ξαν­δρος

23. Μπαρ­τσί­δης Μιχάλης

24. Μπε­τσά­κος Βασίλης

25. Μπου­ντού­ρο­γλου Φανή

26. Μυλό­που­λος Νικήτας

27. Ναούμ Ιωάννα

28. Νικο­λα­ΐ­δης Μιχάλης

29. Οικο­νο­μί­δης Πανα­γιώ­της

30. Πανα­γιω­τό­που­λος Κυριά­κος

31. Παπα­δο­πού­λου Παρα­σκευή

32. Παπα­θε­ο­δώ­ρου Έφη

33. Παρα­σκευό­που­λος Νίκος

34. Πασχά­λης Βασίλης

35. Παυ­λί­δου Ελένη

36. Πρίνος Πανα­γιώ­της

37. Σιγάλας Μιχάλης

38. Στα­μά­της Δημο­σθέ­νης

39. Στα­μά­της Κώστας

40. Στάμου Ανα­στα­σία

41. Στάμου Γιώργος

42. Στε­φα­νί­δης Γιώργος

43. Στυ­λια­νού Άρης

44. Τρανός Τρια­ντά­φυλ­λος

45. Τσιό­κα­νος Αθα­νά­σιος

46. Τσι­ρι­γώ­της Γιώργος

47. Φου­τά­κης Δημή­τρης

48. Χαρα­λα­μπά­κης Νίκος

49. Χολή Θεοδώρα

50. Ψύλλος Δημή­τρης

Διά­σπαση και στη Νεολαία – Απο­χώ­ρη­σαν τα 37 από τα 51 μέλη του Κεντρι­κού Συμ­βου­λίου

Ολο­κλη­ρώ­θηκε αργά το από­γευμα του Σαβ­βά­του η συνε­δρί­αση του Κεντρι­κού Συμ­βου­λίου της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη διάρ­κεια της οποίας υπέ­βαλ­λαν την παραί­τηση τους από το όργανο 37 μέλη σε σύνολο 51 μελών.

Με ανα­κοί­νωση δηλώ­νουν την απο­χώ­ρησή τους από την Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και κατ’ επέ­κταση από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ο γραμ­μα­τέας και άλλα 31 μέλη του Κεντρι­κού Συμ­βου­λίου.

Σημειώ­νε­ται πως με συλ­λο­γικό τους κείμενο σήμερα νωρί­τερα απο­χώ­ρη­σαν από το κόμμα της Αρι­στε­ράς 50 μέλη της Οργά­νω­σης Μελών των Πανε­πι­στη­μια­κών του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσ­σα­λο­νίκη, επι­κρί­νο­ντας τον Στέφανο Κασ­σε­λάκη.

Ολό­κληρη η ανα­κοί­νωση των μελών της Νεο­λαίας

ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Το απο­τέ­λε­σμα των εθνικών εκλογών έχει δια­μορ­φώ­σεί ένα δυστο­πικό τοπίο στη χώρα μας. Ο νέος πολι­τι­κός χάρτης περι­λαμ­βά­νει μια ισχυ­ρο­ποι­η­μένη Κυβέρ­νη­σης της Νέας Δημο­κρα­τίας και ενι­σχυ­μένη την ακρο­δε­ξιά εντός του κοι­νο­βου­λίου. Με αυτή τη συνθήκη το μέλλον προ­μη­νύ­ε­ται δυσοί­ωνο, με ακόμα πιο σκληρές αντι­κοι­νω­νι­κές κυβερ­νη­τι­κές πολι­τι­κές, αδιέ­ξοδα για την κοι­νω­νική πλειο­ψη­φία και την ενί­σχυση αντι­δρα­στι­κών αντι­λή­ψεων. Στον αντί­ποδα, οι αρι­στε­ρές και προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις δεί­χνουν απο­δυ­να­μω­μέ­νες, ανή­μπο­ρες να ασκή­σουν προ­γραμ­μα­τική αντι­πο­λί­τευση απέ­να­ντι στη κυριαρ­χία της δεξιάς, και αδύ­να­μες να ανα­συ­γκρο­τή­σουν τον αντί­παλο πόλο εντός της κοι­νω­νίας.

Στο πλαίσιο αυτό, δυστυ­χώς, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δείχνει να βρί­σκε­ται μπροστά σε μια δια­λυ­τική κρίση, πολι­τική και ιδε­ο­λο­γική. Η μεγάλη ήττα των εθνικών εκλογών και η παραί­τηση του Αλ. Τσίπρα δια­μόρ­φω­σαν πρω­τό­γνω­ρες συν­θή­κες για το χώρο μας και ανέ­δει­ξαν μια σειρά προ­βλη­μά­των που ενυ­πήρ­χαν στο κόμμα μας. Η ανα­γκαία περί­ο­δος ανα­συ­γκρό­τη­σης εκκί­νησε με την εκλογή του νέου Προ­έ­δρου. Μια δια­δι­κα­σία που συλ­λο­γικά απο­φα­σί­σαμε, παρά τις επι­μέ­ρους δια­φω­νίες, και το απο­τέ­λε­σμα της οποίας είναι προ­φα­νώς απο­δε­κτό. Η αλλαγή ηγεσίας και η εκλογή του Στέ­φα­νου Κασ­σε­λάκη δεν δείχνει ωστόσο να μπορεί να αντι­στρέ­ψει την πορεία διά­λυ­σης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Αντι­θέ­τως, η στρα­τη­γική και μια σειρά ενερ­γειών του νέου προ­έ­δρου και της ηγε­τι­κής ομάδας δεί­χνουν να επι­τα­χύ­νουν αυτή τη συνθήκη. Η νέα σελίδα για το χώρο μας, φαί­νε­ται ότι δια­μορ­φώ­νει ένα νέο τοπίο, σε μια ξένη για εμάς κατεύ­θυνση.

Τους πρώτους μήνες είδαμε να κυριαρ­χεί ένα θολό και ασαφές στίγμα στη δημόσια σφαίρα, να επι­στρα­τεύ­ε­ται μια έντονη συν­θη­μα­το­λο­γία, πολλές φορές, κενού περιε­χο­μέ­νου, που αδυ­να­τεί να μπει πιο βαθιά στα κρίσιμα πολι­τικά ζητή­ματα. Γίναμε μάρ­τυ­ρες αντι­φα­τι­κών δηλώ­σεων, τοπο­θε­τή­σεων ακόμα και αντί­θε­των στις πάγιες θέσεις και αξίες του χώρου μας. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα η ομιλία στο ΣΕΒ και η διο­λί­σθηση σε ξένα για την αρι­στερά ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τικά πλαίσια. Κυριάρ­χησε η επι­κοι­νω­νία έναντι της αξιό­πι­στης χάραξης στρα­τη­γι­κής και έκφρα­σης σαφών πολι­τι­κών θέσεων. Παρα­κο­λου­θή­σαμε την απο­δό­μηση, σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις, των προ­σπα­θειών και του κυβερ­νη­τι­κού έργου της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ, εν είδει κατα­σκευής εσω­τε­ρι­κού εχθρού. Αλλά κυρίως, υπάρχει η απρο­θυ­μία να προ­σπα­θή­σουμε να κατα­νο­ή­σουμε τους λόγους της ήττας μας, γιατί μας γύρισαν την πλάτη τα λαϊκά στρώ­ματα και η νεολαία, κάτι που μας προ­βλη­μα­τί­ζει ιδιαί­τερα, και αντ’ αυτού επα­να­λαμ­βά­νε­ται το ίδιο αφήγημα, δηλαδή η επι­στρά­τευση του “εσω­τε­ρι­κού εχθρού” και των υπο­νο­μευ­τών, το οποίο χρη­σι­μο­ποιεί­ται σκόπιμα για καλύψει βαθύ­τερα αδιέ­ξοδα.

Ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει την κύρια ευθύνη να εγγυ­η­θεί πρώτος την ενότητα του κόμ­μα­τος στην δύσκολη αυτή περίοδο και όφειλε να συμπε­ρι­φερ­θεί με σεβασμό στις συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σίες και την τήρηση του κατα­στα­τι­κού, με σεβασμό στην δια­φο­ρε­τική άποψη και κριτική, μακριά από ένα κλίμα τοξι­κό­τη­τας. Δυστυ­χώς αυτό δεν έδειξε να το κατα­νοεί ούτε ο ίδιος, αλλά ούτε και η ηγετική ομάδα γύρω του. Η νωπή εκλογή δεν σημαί­νει και λευκή επιταγή. Αντι­θε­σμι­κές ενέρ­γειες του προ­έ­δρου, λογικές έντονου αρχη­γι­σμού στο όνομα της αδια­με­σο­λά­βη­της επαφής με τη βάση αδρα­νο­ποιώ­ντας τα όργανα όταν αυτά δια­φω­νούν, και κυρίως η εισα­γω­γική ομιλία του στην τελευ­ταία συνε­δρί­αση της ΚΕ απο­τέ­λε­σαν τομή για τη λει­τουρ­γία του χώρου μας. Ειδικά η ομιλία αυτή ήταν βαθιά διχα­στική, αυταρ­χική και απα­ξιω­τική για το σύνολο των μελών και των στε­λε­χών, μακριά από το ήθος της δικής μας αρι­στε­ράς, και έδωσε το έναυσμα για την ανά­πτυξη ακόμα περισ­σό­τε­ρου τοξικού κλί­μα­τος στη βάση του κόμ­μα­τος. “Όποιος δεν συμ­φω­νεί μπορεί να απο­χω­ρή­σει” η γνώριμη φράση. Η καθυ­στέ­ρηση των συνε­δρια­κών δια­δι­κα­σίων, των δια­δι­κα­σιών συζή­τη­σης για τον ανα­γκαίο απο­λο­γι­σμό και την οικο­δό­μηση μιας νέας στρα­τη­γι­κής δεν αφήνουν πολλά περι­θώ­ρια για την ανά­καμψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το κόμμα μας, δείχνει να μετα­το­πί­ζε­ται συνεχώς, αλλά κυρίως να εγκλω­βί­ζε­ται όλο και περισ­σό­τερο στην απα­ξί­ωση και την ανυ­πο­λη­ψία.

Όσοι και όσες υπο­γρά­φουμε το κείμενο αυτό, είμαστε μέλη με μεγα­λύ­τερη ή μικρό­τερη πορεία στο χώρο αυτό, που δώσαμε ψυχή και σώμα στη κοινή μας προ­σπά­θεια όλα αυτά τα χρόνια. Κατα­φέ­ραμε να στή­σουμε από το μηδέν τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ σε δύσκο­λους καιρούς. Είμαστε περή­φα­νοι και περή­φα­νες για την επιλογή μας αυτή. Για όσα πέτυχε η πρώτη κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς, την έξοδο από τα μνη­μό­νια με την κοι­νω­νία όρθια, την απο­κα­τά­σταση των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των, τη μείωση της ανερ­γίας, την ενί­σχυση της δημό­σιας περί­θαλ­ψης, τις τομές στην τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση, τη συμ­φω­νία των Πρεσπών και άλλα πολλά. Είμαστε περή­φα­νοι για τους αγώνες που δώσαμε τα προη­γού­μενα χρόνια, παρό­ντες και παρού­σες με όλες μας τις δυνά­μεις σε κάθε μικρή ή μεγάλη στους κοι­νω­νι­κούς χώρους και τα κινή­ματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απο­τέ­λεσε ένα ελπι­δο­φόρο αρι­στερό και νικη­φόρο εγχεί­ρημα για όλη την Ευρώπη. Γνω­ρί­ζουμε ότι στην πορεία αυτή κάναμε και λάθη. Κάνουμε την δική μας αυτο­κρι­τική και απο­λο­γι­σμό, γνω­ρί­ζο­ντας ότι όπως και στις νίκες έτσι και στις ήττες η ευθύνη είναι πάντα συλ­λο­γική. Παρά τις αυτ­νό­η­τες αδυ­να­μίες και ανε­πάρ­κειες ωστόσο, ούτε μία στιγμή δεν εγκα­τα­λεί­ψαμε την μάχη.

Μετά από όλα αυτά, είναι πράγ­ματι δύσκολο, να ανα­κοι­νώ­νουμε σήμερα την απο­χώ­ρηση μας από τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και κατ’ επέ­κταση από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ένας μεγάλος κύκλος κλείνει. Δεν μπο­ρούμε να υπε­ρα­πι­στούμε ένα σχέδιο που οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε μια βίαιη μετάλ­λαξη, δεν μπο­ρούμε να μεί­νουμε σιω­πη­λοί σε μια κατά­σταση που δεν αφήνει χώρο στην πραγ­μα­τική πολι­τική. Δεν μπο­ρούμε να συναι­νέ­σουμε στην αλλο­πρό­σαλη στρα­τη­γική της νέας ηγε­τι­κής ομάδας, που σε ένα μήνα κατά­φερε να μικρύ­νει τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα περισ­σό­τερο. Οι επι­τα­γές των καιρών απαι­τούν απο­φα­σι­στικά βήματα σε μια άλλη κατεύ­θυνση, και εμείς σήμερα κάνουμε το πρώτο.

Μένουμε ενεργοί στην υπόθεση της Αρι­στε­ράς, στην προ­σπά­θεια για την δια­μόρ­φωση ενός αρι­στε­ρού χώρου που θα προ­σπα­θεί να εκφρά­σει ξανά πλατιά κοι­νω­νικά στρώ­ματα. Ενεργοί στην προ­σπά­θεια να αφου­γκρα­στούμε και να απα­ντή­σουμε στα σύγ­χρονα επίδικα, την ακρί­βεια και την οικο­νο­μική κρίση, την στε­γα­στική κρίση και τις ανι­σό­τη­τες, την κλι­μα­τική κρίση, την νέα ψηφιακή εποχή, την προ­στα­σία των δημό­σιων αγαθών, την δια­σφά­λιση της ειρήνης και της δικαιο­σύ­νης. Παλεύ­ο­ντας ώστε η δική μας γενιά να κατα­φέ­ρει να ζήσει καλύ­τερα στο παρόν και όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον. Σε αλλη­λε­πί­δραση με τα κοι­νω­νικά στρώ­ματα που θέλουμε να εκπρο­σω­πή­σουμε και κυρίως τους νέους και νέες. Παρό­ντες και παρού­σες στα κοι­νω­νικά κινή­ματα της εποχής μας, συμ­βάλ­λο­ντας στην οικο­δό­μηση των κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σεων. Η εμπι­στο­σύνη στη συλ­λο­γική δράση και η ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής χρη­σι­μό­τη­τας απο­τε­λεί ανα­γκαία συνθήκη. Έχοντας ως παρα­κα­τα­θήκη τους κοινούς μας αγώνες, την πίστη στην κυβερ­νώσα αρι­στερά που όμως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ζωντα­νές κοι­νω­νι­κές διερ­γα­σίες, χωρίς ταυ­τό­χρονα να κλη­ρο­νο­μούμε τις παθο­γέ­νειες και τα λάθη του παρελ­θό­ντος, μένουμε πιστοί στον στρα­τη­γικό μας στόχο, τον μετα­σχη­μα­τι­σμό της κοι­νω­νίας σε σοσια­λι­στική κατεύ­θυνση με δημο­κρα­τία και ελευ­θε­ρία.

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ο αγώνας συνε­χί­ζε­ται.

Υπο­γρά­φο­ντες

Αλμπα­χέι Άγγελος

Βλα­χά­κης Κων­στα­ντί­νος

Γερο­λυ­μά­τος Αλέ­ξαν­δρος

Γεωρ­γα­κο­πού­λου Μαρία

Γλέζος Βασίλης

Γρη­γο­ρίου Στέρ­γιος

Ζάχαρης Λουκάς

Καβ­βα­δίας Τηλέ­μα­χος

Κακο­κέ­φα­λου Καλ­λιόπη

Καρα­γκούνη Αρίστη

Κρύου Ευθυμία

Λαμπα­δάς Ευθύμης

Λούκας Δημή­τρης

Λυγερού Βιβή

Λυκο­πά­ντης Γιώργος

Λυτρίβη Αγγε­λική

Μάν­τζια­ρης Στέρ­γιος

Μου­σου­λίδη Ασπασία

Πάν­τσιος Θανάσης

Παπα­δό­που­λος Χρήστος

Παπα­δό­που­λος Δημή­τρης

Παυλής Ανδρέας

Ρήγας Άγης

Σαλα­γιάν­νης Δημο­σθέ­νης

Σαρρή Κατε­ρίνα

Σκουρλέτης- Εικο­σι­πέ­νταρ­χος Νικη­φό­ρος

Τοπα­λί­δης Γιάννης

Τόππος Γιώργος

Τσεφαλά Βίκυ

Χον­δρο­ρί­ζος Στα­μά­της

Χόχορας Κων­στα­ντί­νος

Χρυ­σά­φης Απο­στό­λης