Ακυρη η ρήτρα συμβολαίου ξενοδοχειακής εταιρείας με αλλοδαπό τουριστικό γραφείο

Με την υπ’ 297/2023 απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου έγινε δεκτή η έφεση που άσκησε ξενο­δο­χειακή εται­ρεία της Ρόδου και δέχθηκε ότι είναι άκυρη η ρήτρα συμ­βο­λαίου που είχε υπο­γρά­ψει με αλλο­δαπό του­ρι­στικό γραφείο για δικαιο­δο­σία των δικα­στη­ρίων της Τσεχίας κρί­νο­ντας ταυ­τό­χρονα ότι σε ένδικες δια­φο­ρές του είδους έχουν δωσι­δι­κία τα ελλη­νικά δικα­στή­ρια σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ.4 του Κανο­νι­σμού της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης 1215/2012.

Παρα­πέρα, το δικα­στή­ριο δέχθηκε την ρήτρα του συμ­βο­λαίου για εφαρ­μογή του δικαίου της Τσε­χι­κής Δημο­κρα­τίας και σύμφωνα με Νομική Πλη­ρο­φο­ρία που είχε φρο­ντί­σει να εξα­σφα­λί­σει η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία από το Ινστι­τούτο Διε­θνούς και Αλλο­δα­πού Δικαίου την οποία και προ­σκό­μισε στο δικα­στή­ριο και απέ­δειξε ότι το πρα­κτο­ρείο έχει υπο­χρέ­ωση να κατα­βά­λει το υπό­λοιπο της οφειλής δυνάμει σύμ­βα­σης guarantee για τη διάθεση 15 δωμα­τίων σε πελάτες του πρα­κτο­ρείου και σύμφωνα με τον τσεχικό Αστικό Κώδικα που έχει εφαρ­μογή.

Επι­δι­κά­ζει ότι ζητή­θηκε με την αγωγή το ποσό των 54.495 ευρώ πλέον τόκων και 2.900 δικα­στική δαπάνη.

Το αλλο­δαπό τσεχικό του­ρι­στικό γραφείο μετά την έγερση της αγωγής εξα­γο­ρά­στηκε από τον αλλο­δαπό όμιλο DER TOURISTIK.

Με την απόφαση αυτή ισχυ­ρο­ποιεί­ται η θέση των ελλη­νι­κών ξενο­δο­χείων να μην ανα­γκά­ζο­νται να προ­σφεύ­γουν στο εξω­τε­ρικό για απαι­τή­σεις κατά συνερ­γα­ζό­με­νων του­ρι­στι­κών γρα­φείων, διότι τα πρα­κτο­ρεία, εκμε­ταλ­λευό­μενα τη θέση ισχύος τους απαι­τούν να υπο­γρα­φεί ρήτρα δωσι­δι­κίας της χώρας που εδρεύ­ουν στα συμ­βό­λαια που υπο­γρά­φουν με τα ξενο­δο­χεία.

Το δικα­στή­ριο έκρινε συγκε­κρι­μένα ότι το πρω­το­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο είχε διεθνή δικαιο­δο­σία για την εκδί­καση της δια­φο­ράς, η οποία ερευ­νά­ται και αυτε­πάγ­γελτα. Τούτο καθόσον, για την εκδί­καση της υπό­θε­σης έχουν, σύμφωνα με το άρθρο 24 § 1 του Κανο­νι­σμού 1215/2012 της ΕΕ, απο­κλει­στική διεθνή δικαιο­δο­σία τα ελλη­νικά δικα­στή­ρια, ενόψει του ό,τι πρό­κει­ται για ξενο­δο­χειακή σύμβαση με προέχον στοι­χείο αυτό της μίσθω­σης ακι­νή­του, η τοπο­θε­σία του οποίου (μισθίου) βρί­σκε­ται στην Ελλάδα και συγκε­κρι­μένα στη Ρόδο.

Η δε συνα­φθείσα στη σύμβαση συμ­φω­νία παρέ­κτα­σης της διε­θνούς δικαιο­δο­σίας των τσέ­χι­κων δικα­στη­ρίων και θεμε­λί­ω­σης αρμο­διό­τη­τας των τελευ­ταίων, δεν δύναται να παράγει την ως άνω έννομη συνέ­πεια, καθώς δεν είναι δυνατό, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 του Κανο­νι­σμού (ΕΚ) 1215/2012, να απο­κλεί­σει τη διεθνή δικαιο­δο­σία των δικα­στη­ρίων κράτους μέλους της τοπο­θε­σίας του ακι­νή­του και συγκε­κρι­μένα των ελλη­νι­κών δικα­στη­ρίων. Συνεπώς, το πρω­το­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο που έκρινε δια­φο­ρε­τικά, ήτοι ότι δεν έχει διεθνή δικαιο­δο­σία λόγω της ρήτρας παρέ­κτα­σης που εμπε­ριέ­χε­ται στην επίδικη ξενο­δο­χειακή σύμβαση εγγυ­η­μέ­νης κρά­τη­σης, έσφαλε κατά την εφαρ­μογή του νόμου, δεκτού δε γενό­με­νου του σχε­τι­κού λόγου έφεσης.

Η ενά­γουσα δια­τη­ρεί και εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται ξενο­δο­χείο δυνα­μι­κό­τη­τας 140 δωμα­τίων, στα Κολύ­μπια. Το ενα­γό­μενο δια­τη­ρεί και εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται του­ρι­στικό πρα­κτο­ρείο που εδρεύει στην Πράγα της Τσε­χι­κής Δημο­κρα­τίας.

Δυνάμει έγγρα­φης συμ­φω­νίας που καταρ­τί­στηκε μεταξύ των δια­δί­κων μερών στη Ρόδο, το ενα­γό­μενο μίσθωσε από την ενά­γουσα, ήτοι έκανε κράτηση είκοσι δωμα­τίων του ξενο­δο­χείου της με εγγυ­η­μένη πλη­ρό­τητα, δηλαδή υπό τους όρους “guarantee” για τους πελάτες που αυτό θα της υπο­δεί­κνυε.

Το συνο­λικό μίσθωμα της ως άνω σύμ­βα­σης ορί­στηκε στο ποσό των 217.980 ευρώ και συμ­φω­νή­θηκε να κατα­βλη­θεί σε έξι δόσεις και συγκε­κρι­μένα σε πέντε δόσεις των 32.697 ευρώ, κατά τις ημε­ρο­μη­νίες 10-8-2018, 15-1-2019, 15-6-2019, 15- 7-2019 και 15-8-2019 αντί­στοιχα και μία δόση των 21.798 ευρώ την 15-9-2019.

Το ενα­γό­μενο κατέ­βαλε μόνο τις τέσ­σε­ρις πρώτες δόσεις του συμ­φω­νη­θέ­ντος μισθώ­μα­τος και οφείλει τις δόσεις των 32.697 και 21.798 ευρώ, τις οποίες οφείλε να κατα­βά­λει στις 15-08-2019 και 15-09-2019 αντί­στοιχα και συνο­λικά οφείλει το ποσό των 54.495 ευρώ, το οποίο αρνεί­ται έως και σήμερα να κατα­βά­λει, παρά τις οχλή­σεις της ενά­γου­σας, γεγονός μάλιστα που το ενα­γό­μενο δεν αρνεί­ται ειδι­κό­τερα. Η ως άνω ληξι­πρό­θε­σμη και απαι­τητή αγωγική αξίωση της ενά­γου­σας βρίσκει έρεισμα στις προ­α­να­φε­ρό­με­νες στη μείζονα σκέψη δια­τά­ξεις του τσε­χι­κού Αστικού Κώδικα, οι οποίες με βάση τη σύμβαση είναι εφαρ­μο­στέες.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Στέργος Λεβέ­ντης.