Αποζημίωση- μαμούθ 250.000 ευρώ από νοσοκομείο σε συγγενείς βρέφους – Έχασε τη ζωή του στο Γ.Ν.Ρ. λόγω διαδοχικών παραλείψεων γιατρών

Δικαί­ωση και στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο ήρθε για τους γονείς, τα αδέλφια και τη γιαγιά ενός βρέφους 13 μηνών, που έχασε τη ζωή του εξαι­τίας ιατρι­κών παρα­λεί­ψεων, με το Τρι­με­λές Εφετείο Πειραιά να επι­κυ­ρώ­νει την αποζημίωση- μαμούθ 250.000 ευρώ από το νοσο­κο­μείο Ρόδου «Ανδρέας Παπαν­δρέου» και μάλιστα νομι­μο­τό­κως.

Σύμφωνα με την απόφαση «από την παρά­νομη συμπε­ρι­φορά των εν λόγω ιατρών (δια­δο­χι­κές παρά­νο­μες παρα­λεί­ψεις), και συντρε­χου­σών και των απαι­τού­με­νων λοιπών προ­ϋ­πο­θέ­σεων του ζημιο­γό­νου απο­τε­λέ­σμα­τος και του αιτιώ­δους συν­δέ­σμου μεταξύ αυτού και της παρά­νο­μης συμπε­ρι­φο­ράς, ιδρύ­ε­ται ευθύνη του εκκα­λού­ντος Νοσο­κο­μείου προς απο­ζη­μί­ωση».

Το βρέφος σε ηλικία μόλις 6 μηνών δια­κο­μί­στηκε για πρώτη φορά στο νοσο­κο­μείο εξαι­τίας πτώσης που υπέστη από την αγκαλιά της αδελφής του. Έκτοτε, εμφά­νισε λίγες ημέρες αργό­τερα φαι­νό­μενα σπασμών, τα οποία όμως κρίθηκε πως δεν συν­δέ­ο­νται με το συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό.

Ωστόσο, όπως απο­δεί­χθηκε στη συνέ­χεια και μετά από δεύτερο επει­σό­διο σπασμών που είχε το βρέφος, αυτοί οφεί­λο­νταν σε επι­λη­πτική πάθηση και θα έπρεπε να ακο­λου­θη­θεί σχετική αγωγή και μάλιστα να δοθούν στους γονείς οδηγίες για άμεσες εξε­τά­σεις σχετικά με το νόσημα.

Αποζημίωση- μαμούθ 250.000 ευρώ από το νοσο­κο­μείο: Παρέ­λει­ψαν να παρα­πέμ­ψουν σε κατάλ­λη­λες εξε­τά­σεις

Όπως ανα­φέ­ρε­ται, οι γιατροί εμφα­νί­στη­καν καθη­συ­χα­στι­κοί προς του γονείς αντί να δώσουν παρα­πεμ­πτικό για άμεσες εξε­τά­σεις για το ενδε­χό­μενο της διά­γνω­σης της επι­λη­ψίας στο βρέφος.

Ειδι­κό­τερα, ανα­φέ­ρε­ται πως «το γεγονός ότι στις 14.10.2010, οι ανωτέρω ιατροί ……………………  και ……………  αν και γνώ­ρι­ζαν από το κατα­γε­γραμ­μένο στον ιατρικό φάκελο της …………………… ιστο­ρικό, αλλά και από τις συζη­τή­σεις με τους γονείς της, την επι­βα­ρυ­μένη κατά­σταση της υγείας της, ήτοι την πτώση της την 1η.4.2010 από την αγκαλιά της αδελφής της στο πάτωμα της οικίας της, αλλά ιδίως, το γεγονός ότι είχε προη­γη­θεί την 29η.7.2010 επει­σό­διο πυρε­τι­κών σπασμών μακράς διάρ­κειας για το οποίο είχε νοση­λευ­τεί στο εκκα­λούν σε συν­δυα­σμό με το δεύτερο επει­σό­διο σπασμών της 14ης.10.2010 επίσης μακράς διάρ­κειας που όμως ήταν απύρετη, γεγονός που, αφ’ ενός απέ­κλειε την ύπαρξη λοί­μω­ξης ή ίωσης αφ’ ετέρου δε, υπο­δή­λωνε ως ενδε­χό­μενη αιτία των σπασμών την επι­λη­ψία, παρέ­λει­ψαν να δια­σφα­λί­σουν προ­ση­κό­ντως την άμεση παρα­πο­μπή της ασθε­νούς σε άλλο εξει­δι­κευ­μένο ιατρικό κέντρο εκτός Ρόδου, προ­κει­μέ­νου να υπο­βλη­θεί έγκαιρα στις κατάλ­λη­λες και ανα­γκαίες εξε­τά­σεις του ηλε­κτρο­ε­γκε­φα­λο­γρα­φή­μα­τος και της μαγνη­τι­κής τομο­γρα­φίας εγκε­φά­λου μέσω των οποίων θα είχαν τη δυνα­τό­τητα να προβούν σε έγκαιρη και ασφαλή διά­γνωση του νοσή­μα­τος που απο­τε­λούσε την αιτία πρό­κλη­σης των επει­σο­δίων σπασμών που εμφά­νισε η ασθενής».

Καθη­σύ­χα­ζαν τους γονείς – Δεν χορή­γη­σαν την κατάλ­ληλη αγωγή

Βάσει της από­φα­σης, οι γιατροί «δεν επε­σή­μα­ναν στους γονείς του βρέφους τη σοβα­ρό­τητα της κατά­στα­σης της υγείας του, την ανάγκη για την άμεση υποβολή του στις ανωτέρω εξε­τά­σεις προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί εάν αυτό ήταν επι­λη­πτικό, και τους κιν­δύ­νους από την καθυ­στέ­ρηση της διε­ξα­γω­γής τους, αλλά αντι­θέ­τως τους καθη­σύ­χα­σαν, ανα­φέ­ρο­ντάς τους ότι οι ενδε­δειγ­μέ­νες εξε­τά­σεις μπο­ρού­σαν να προ­γραμ­μα­τι­στούν σε χρονικό διά­στημα 2-3 μηνών και ότι δεν συνέ­τρεχε κανένας κίν­δυ­νος της υγείας του βρέφους».

Αντι­θέ­τως, όμως, σύμφωνα με το Δικα­στή­ριο κρίθηκε πως στη συνέ­χεια οι γιατροί «παρέ­λει­ψαν παρα­νό­μως να εκτε­λέ­σουν τα επι­βαλ­λό­μενα από τις οικείες δια­τά­ξεις και αρχές της ιατρι­κής επι­στή­μης τα εν γένει καθή­κο­ντά τους», με απο­τέ­λε­σμα οι «δια­δο­χι­κές παρα­λεί­ψεις τους (της μη έγκαι­ρης διά­γνω­σης της πάθησης από την οποία έπασχε η ………… και της συνα­κό­λου­θης μη χορή­γη­σης της κατάλ­λη­λης φαρ­μα­κευ­τι­κής αγωγής κατά την προ­σέ­λευσή της στο εκκα­λούν στις 5.11.2010 κατόπιν νέου επει­σο­δίου σπασμών) οδή­γη­σαν αιτιω­δώς εν τέλει στον θάνατό της».

Η απόφαση του Δικα­στη­ρίου

Ειδι­κό­τερα, στην απόφαση ανα­φέ­ρε­ται πως «το Δικα­στή­ριο λαμ­βά­νο­ντας υπόψη: α) τις συν­θή­κες υπό τις οποίες επήλθε ο θάνατος της ……………… την 5.11.2010, όπως αυτές περι­γρά­φη­καν ανωτέρω, β) την ηλικία της (δεκα­τριών μηνών), γ) το βαθμό υπαι­τιό­τη­τας και τις παρά­νο­μες παρα­λεί­ψεις των ως άνω ιατρών του εκκα­λού­ντος Νοσο­κο­μείου, ήτοι την αμέλεια που επέ­δει­ξαν αυτοί κατά την άσκηση του επαγ­γέλ­μα­τός τους παρα­λεί­πο­ντας τα επι­βαλ­λό­μενα από τις οικείες δια­τά­ξεις ιατρικά τους καθή­κο­ντα, δ) τον συναι­σθη­μα­τικό δεσμό που δημιουρ­γεί­ται, κατ’ αρχήν, άνευ ετέρου από τη γέννηση του τέκνου κατά τα κοινώς γνωστά και κατά το συνήθως συμ­βαί­νον, προ­ε­χό­ντως με τους γονείς και δευ­τε­ρευό­ντως, με τα αδέρφια αυτού και τη γιαγιά του, σε συν­δυα­σμό και με την ηλικία των αδερφών της θανού­σης κατά τον χρόνο επέ­λευ­σης του θανάτου της (17 ετών η τρίτη εφε­σί­βλητη, 21 ετών η τέταρτη και 12 ετών η πέμπτη εφε­σί­βλητη) και ε) τον βαθμό της ψυχικής συγκί­νη­σης και τη βαθύ­τατη θλίψη που ένιωσαν οι εφε­σί­βλη­τοι από τον αιφ­νί­διο θάνατο της συγ­γε­νούς τους και, συνε­κτι­μώ­ντας και το σύνολο των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών της υπό­θε­σης, κρίνει ότι πρέπει να ανα­γνω­ρι­στεί η υπο­χρέ­ωση του εκκα­λού­ντος Νοσο­κο­μείου να κατα­βά­λει ως εύλογη χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ψυχικής οδύνης : α) σε καθένα από τους πρώτο (……………- πατέρα της θανού­σης) και δεύτερη (…………………, το γένος …………………- μητέρα της θανού­σης) των εφε­σι­βλή­των το ποσό των 85.000 ευρώ και β) σε καθεμία από τις τρίτη (……………), τέταρτη (…………), και πέμπτη (…………) εφε­σί­βλη­τες, αδελφές της θανού­σης, καθώς και στην έκτη εφε­σί­βλητη (………), γιαγιά – από την πατρική γραμμή- της θανού­σης, το ποσό των 20.000 ευρώ, και μάλιστα νομι­μο­τό­κως από την επίδοση της αγωγής και έως την εξό­φληση (το τελευ­ταίο αυτό της νομι­μό­το­κης κατα­βο­λής δεν αμφι­σβη­τεί­ται με την κρι­νό­μενη έφεση), ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση, κατ’ εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων των άρθρων 105-106 του ΕισΝΑΚ και 932 του ΑΚ, λόγω της ψυχικής οδύνης, που προ­κά­λεσε σε αυτούς ο θάνατος της ανή­λι­κης θυγα­τέ­ρας, αδελφής και εγγονής τους αντί­στοιχα, που επήλθε, λόγω της ανωτέρω παρά­νο­μης συμπε­ρι­φο­ράς των οργάνων του εκκα­λού­ντος, όπως ορθά κρίθηκε ομοίως και με την εκκα­λού­μενη απόφαση».

Πηγή dikastiko.gr