Απίστευτη αντιδικία υποψηφίου συμβούλου και πρώην αιρετού με την πρώην σύζυγό του και τον πατέρα της!

Υπο­βλή­θη­καν χθες ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, στο πλαίσιο της συζη­τή­σεως δύο αγωγών, που άσκησε κατά της πρώην συζύγου του και του πατέρα της υπο­ψή­φιος δημο­τι­κός συμ­βού­λος και επί σειράν ετών αιρετός της αυτο­διοί­κη­σης, οι προ­τά­σεις με την δια­δι­κα­σία των 100 ημερών των αντί­δι­κων μερών επί αιτή­μα­τος για την ακύρωση δύο πρα­κτι­κών συνο­μο­λο­γη­μέ­νων χρη­σι­κτη­σιών.

Η πρώην σύζυγος του δημο­τι­κού συμ­βού­λου απέ­κτησε με πρα­κτικό εξω­δι­κα­στι­κής επί­λυ­σης δια­φο­ράς του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, ακίνητα ιδιο­κτη­σίας του, όπως και ο πατέρας της, μετά από άσκηση αγωγής χρη­σι­κτη­σίας εις βάρος του, κάτι, που δεν ήταν δυνατόν να γίνει, αφού ούτε η οικο­δομή υφί­στατο από δεκα­πε­ντα­ε­τίας ούτε ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος είχε την κυριό­τητα των διη­ρη­μέ­νων ορι­ζο­ντίων ιδιο­κτη­σιών του, για χρονικό διά­στημα άνω των δεκα­πέ­ντε ετών.

Ο ίδιος στις αγωγές που άσκησε δια­τεί­νε­ται ότι είναι ιδιο­κτή­της ακι­νή­των τα οποία είχαν αγο­ρα­στεί με νόμιμες συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κές πράξεις αγοράς και ότι με εικο­νική – πλα­σμα­τική και επο­μέ­νως άκυρη αγωγή χρη­σι­κτη­σίας μετα­βι­βά­στη­καν στην πρώην σύζυγό του και στον πατέρα της.

Υπο­στη­ρί­ζει στις αγωγές που άσκησε ότι οι αγωγές χρη­σι­κτη­σίας και τα επ’ αυτών πρα­κτικά συμ­βι­βα­σμού… «έλαβαν χώρα για λόγους απο­λύ­τως φορο­λο­γι­κούς».

Υπο­στη­ρί­ζει ότι είχε υποστεί έλεγχο από το ΣΔΟΕ Νοτίου Αιγαίου κατόπιν καταγ­γε­λιών, στις φορο­λο­γι­κές δηλώ­σεις που υπο­βλή­θη­καν από αλλο­δαπά πρόσωπα τα οποία είχαν προβεί στην αγορά ακι­νή­των στην Ελλάδα και δια­πι­στώ­θηκε, μεταξύ άλλων, ότι το τίμημα που δηλώ­θηκε για την αγο­ρα­πω­λη­σία των ακι­νή­των υπο­λει­πό­ταν από το ποσό του δανείου που έλαβε για τον συγκε­κρι­μένο σκοπό.

Ανα­φέ­ρε­ται στο ιστο­ρικό της «περι­πέ­τειάς» του με τις φορο­λο­γι­κές αρχές και στα πρό­στιμα που είχε κατα­λο­γι­στεί τονί­ζο­ντας ότι είχε υποστεί πανικό και φόβο για την δέσμευση και κατά­σχεση των περιου­σια­κών του στοι­χείων και συμ­φώ­νησε με την σύζυγό του να προβούν εκτός από την προ­σφυγή στα αρμόδια δικα­στή­ρια για την ακύρωση των πράξεων επι­βο­λής προ­στί­μων σε εικο­νική πλα­σμα­τική αγωγή χρη­σι­κτη­σίας ώστε να μετα­βι­βα­στούν προ­σω­ρινά μέχρι την έκδοση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της προ­σφυ­γής του σε εκείνην, στην αδελφή της και στον πατέρα της.

Τόνισε ότι δεν φαντα­ζό­ταν ότι στην πορεία θα υπήρχε κλο­νι­σμός του γάμου τους και μετά την επιτυχή ολο­κλή­ρωση της προ­σφυ­γής του έναντι των φορο­λο­γι­κών αρχών διεκ­δι­κεί τα ακίνητα που τονίζει πως είναι δικά του.

Η «δημο­κρα­τική» είχε απο­κα­λύ­ψει τον Φεβρουά­ριο του 2015 τα όσα ο πρώην αιρετός «ομο­λο­γεί» πλέον με τις αγωγές του.

Είχε ανα­φέ­ρει ειδι­κό­τερα σε δημο­σί­ευμά της μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Εχοντας εκκρε­μό­τη­τες με τις φορο­λο­γι­κές αρχές η σύζυγος του πολι­τι­κού προ­σώ­που υπέβαλε το 4ο τρίμηνο του 2012 αγωγή ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου στρε­φό­μενη κατά του εν δια­στά­σει συζύγου της διεκ­δι­κώ­ντας δια χρη­σι­κτη­σίας τα ποσοστά ιδιο­κτη­σίας του σε ακίνητα ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας.

Σύμφωνα με όσα υπο­στη­ρί­ζο­νται στην αγωγή το έτος 1995 ένας εργο­λά­βος οικο­δο­μών είχε συμ­φω­νή­σει με οικο­πε­δού­χους την κατα­σκευή ενός εμπο­ρι­κού κέντρου.

Με τα σχέδια που είχε φέρεται να προέβη σε άτυπες πωλή­σεις των ιδιο­κτη­σιών που θα περιέρ­χο­νταν σ’ αυτόν λόγω εργο­λα­βι­κού ανταλ­λάγ­μα­τος.

Το ίδιο έτος φέρεται να είχε συμ­φω­νή­σει και με τον πατέρα της εν δια­στά­σει συζύγου του πολι­τι­κού προ­σώ­που την πώληση ακι­νή­των που φέρο­νται επ’ ονόματί του.

Τα μπετά στο έργο εμφα­νί­ζο­νται να «έπεσαν» το έτος 1996 και το ακίνητο να παρα­δό­θηκε τότε στον πατέρα της συζύγου του πολι­τι­κού προ­σώ­που ο οποίος δεν μπο­ρούσε να τα μετα­βι­βά­σει στην ιδιο­κτη­σία του για εκκρε­μό­τη­τες που είχαν οι οικο­πε­δού­χοι στην παρά­δοση του έργου με τον εργο­λάβο.

Ο πατέρας της φέρεται να ξεκί­νησε τότε εργα­σίες για την ολο­κλή­ρωση της οικο­δο­μής και το έτος 1999, όταν απο­πε­ρα­τώ­θη­καν, να προέβη σε άτυπη μετα­βί­βασή τους.

Έκτοτε η σύζυγος του πολι­τι­κού προ­σώ­που ασκούσε πράξεις νομής και κατοχής και ασκούσε όλα τα δικαιώ­ματα που απορ­ρέ­ουν από το δικαί­ωμα ιδιο­κτη­σίας επ’ αυτών.

Ο σύζυγός της δε φέρεται να απέ­κτησε μερίδια στα ακίνητα αυτά με αγορές μετα­γε­νέ­στερα από το χρόνο που τις απέ­κτησε ο δικαιο­πά­ρο­χός της αλλά και η ίδια.

Για φορο­λο­γι­κούς λόγους, φέρεται να είχε θεω­ρή­σει σωστό στο χρόνο εκείνο και ενόψει του ό,τι έπρεπε η περιου­σία της να κατο­χυ­ρω­θεί και τυπικά, να συμ­βλη­θεί ο τότε σύζυγός της, αφού ο τελευ­ταίος, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην αγωγή, τεχνηέ­ντως εμφά­νιζε επ’ ονόματί του τα δικά της εισο­δή­ματα με απο­τέ­λε­σμα να μην μπορεί να δικαιο­λο­γή­σει το «πόθεν έσχες» που απαι­τού­νταν για την συμ­με­τοχή της στα συμ­βό­λαια και δεν μπο­ρούσε να πλη­ρώ­σει φόρους μετα­βί­βα­σης, παρα­στά­σεις δικη­γό­ρων και συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κές αμοιβές για το σύνολο, των ορι­ζο­ντίων ιδιο­κτη­σιών της και έτσι τα συμ­βό­λαια έγιναν δια­δο­χικά και με την πάροδο των χρόνων.

Ο δε ενα­γό­με­νος σύζυγός της, που εμφα­νί­ζε­ται ότι ποτέ δεν απέ­κτησε κανένα εν τοις πράγ­μασι δικαί­ωμα επί των ορι­ζο­ντίων ιδιο­κτη­σιών, φέρεται να είχε συμ­φω­νή­σει μαζί της να της μετα­βι­βά­σει τις ιδιο­κτη­σίες σε απώτερο χρόνο, πράγμα που όμως τελικά δεν έγινε ποτέ, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, κυρίως για οικο­νο­μι­κούς λόγους.

Υπο­στή­ριξε παρα­πέρα ότι συμπλη­ρώ­θηκε στο πρόσωπό της ο νόμιμος χρόνος νομής (δεκα­πε­ντα­ε­τία), προ­σμε­τρου­μέ­νου και του χρόνου νομής του δικαιο­πα­ρό­χου της.

Ακο­λού­θησε η υπο­γραφή πρα­κτι­κού στη συνο­μο­λο­γη­μένη χρη­σι­κτη­σία και η μετα­βί­βαση ολο­κλη­ρώ­θηκε.

Πλην όμως τα ως άνω εξι­στο­ρού­μενα περι­στα­τικά, όπως καταγ­γέλ­θηκε, δεν συμ­βα­δί­ζουν με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές που προη­γή­θη­καν στα οικεία βιβλία του κτη­μα­το­λο­γίου και δεν συνά­δουν με το χρόνο εκδό­σεως της οικο­δο­μι­κής άδειας και το χρόνο που πραγ­μα­τικά ξεκί­νησε η ανέ­γερση της οικο­δο­μής, απο­πε­ρα­τώ­θηκε και παρα­δό­θηκε στους αγο­ρα­στές.

Σημειώ­νε­ται ότι στοι­χεία της βάσεως αγωγής ανα­γνω­ρι­στι­κής της κυριό­τη­τας ακι­νή­του, στη­ρι­ζο­μέ­νης στην έκτακτη χρη­σι­κτη­σία, είναι το γεγονός ότι ο ενάγων νέμεται το ακίνητο με εμφα­νείς υλικές πράξεις δηλω­τι­κές της βου­λή­σεώς του να το έχει ως κύριος και ότι, νεμό­με­νος αυτό, έχει συμπλη­ρώ­σει στο πρόσωπό του, προ­σμε­τρου­μέ­νης και της νομής του δικαιο­πα­ρό­χου του, το ορι­ζό­μενο από το νόμο χρονικό διά­στημα για την κτήση με τον πρω­τό­τυπο αυτό τρόπο της κυριό­τη­τας του ακι­νή­του».