Βρεφονηπιακός…

Κι ενώ βρι­σκό­μα­στε για άλλη μια φορά μπροστά σε σκηνές Απο­κά­λυ­ψης, αντι­μέ­τω­ποι με κάτι τρο­μα­κτικό όπως οι φλόγες που δεν ξέρεις πια αν θα σε βρουν κι εσένα, δεν υπάρχει, τίποτα χει­ρό­τερο από το να νιώθεις αυτή την απειλή και ταυ­τό­χρονα να βλέπεις τους πολι­τι­κούς – αυτο­διοι­κη­τι­κούς, να συνε­χί­ζουν την κοκο­ρο­μα­χία τους, σαν να μην τρέχει τίποτα. Σε εξορ­γί­ζει, σε βγάζει από τα ρούχα σου. Στο τέλος της ημέρας, σε κάνει να αισθά­νε­σαι ακόμη πιο ευά­λω­τος. Η πεζό­τητα έχει φτάσει στα άκρα, η φτήνια πηδάει με άνεση από μια ανάρ­τηση στα social media σε ένα δελτίο τύπου, η διαμάχη επι­χει­ρη­μά­των και ιδεών, κατα­πλα­κώ­νε­ται από εξυ­πνα­κί­στι­κους καβγά­δες προ­σώ­πων και έχει κατη­φο­ρί­σει προς τα επίπεδα βρε­φο­νη­πια­κών σταθμών… Δυστυ­χώς, ο χώρος της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης προ­σελ­κύει ένα κομμάτι από στελέχη πολύ χαμηλού επι­πέ­δου…Το να μπο­ρέ­σεις να πεις σε κάποιον σήμερα πως «η ενσυ­ναί­σθηση είναι η συναι­σθη­μα­τική ταύτιση με την ψυχική κατά­σταση κάποιου άλλου -ο οποίος βγαίνει μέσα από καπνούς και στάχτες-  είναι μια άσκηση δύσκολη και σίγουρα όχι προς επίλυση τις ώρες κατά τις οποίες η Ελλάδα ακόμη φλέ­γε­ται και μετράει στάχτες.