Δεύτερη αίτηση για την αναίρεση καταδικαστικής απόφασης για ηθική αυτουργία σε υφαρπαγή ψευδούς βεβαίωσης

Για την 14η Νοεμ­βρίου 2023 προσ­διο­ρί­στηκε από τον Αρειο Πάγο η εκδί­καση ενώπιον του ΣΤ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος της αναι­ρέ­σεως που άσκησε για την ακύρωση της υπ’ αριθμ. 95/2023 απο­φά­σεως του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου ένας 63χρονος κάτοι­κος της Θεσ­σα­λο­νί­κης που έχει κατα­δι­κα­στεί τελε­σι­δί­κως σε ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών με τριετή ανα­στολή για ηθική αυτουρ­γία σε υφαρ­παγή ψευδούς βεβαί­ω­σης.

Με την υπ’ αριθμ. 433/2023 απόφαση του ίδιου τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου είχε αναι­ρε­θεί εξάλλου η υπ’ αριθμ. 149/2022 κατα­δι­κα­στική απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου εις βάρος του ίδιου κατη­γο­ρού­με­νου, που επι­διώ­κει πλέον να δικαιω­θεί εκ νέου από το ανώτατο ακυ­ρω­τικό δικα­στή­ριο.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Το έτος 2003 η εταιρία με την επω­νυ­μία «AXBRIDGE SHIPPING LIMITED», της οποίας ένας ελλη­νι­κής κατα­γω­γής και κάτοι­κος Μ. Βρε­τα­νίας είναι ο μονα­δι­κός μέτοχος αγόρασε έναντι ποσού 1.200.000 δολα­ρίων ΗΠΑ το σκάφος ανα­ψυ­χής «CALLISTO LONDON», που μετο­νο­μά­στηκε σε «POLLUX» και στη συνέ­χεια σε «ΜΑΡΕΛ», το οποίο νηο­λο­γή­θηκε στο Ηνωμένο Βασί­λειο, στο νηο­λό­γιο του Κάρντιφ της Μ. Βρε­τα­νίας και από το έτος 2003 βρι­σκό­ταν στην Ελλάδα.

Το 2007 γνώρισε τον κατη­γο­ρού­μενο και τον προ­σέ­λαβε να εργα­στεί ως καπε­τά­νιος του σκάφους έναντι αμοιβής 2.000 ευρώ για τους θερι­νούς μήνες και 500 ευρώ για τους χει­με­ρι­νούς μήνες κατά τους οποίους το σκάφος παρέ­μενε ακίνητο και ο κατη­γο­ρού­με­νος ασκούσε απλή επί­βλεψη και προ­έ­βαινε σε εργα­σίες συντή­ρη­σης εάν παρί­στατο ανάγκη.

Κατά τους θερι­νούς μήνες τα καθή­κο­ντά του ήταν να κυβερνά το σκάφος κατά τη διάρ­κεια των καλο­και­ρι­νών δια­κο­πών του ιδιο­κτήτη όταν ερχόταν στην Ελλάδα, και να τηρεί τα ανα­γκαία έγγραφα και δια­τυ­πώ­σεις για το σκάφος, ώστε αυτό να είναι αξιό­πλοο.

Με το από 10-06-2013 πλη­ρε­ξού­σιο ο ιδιο­κτή­της, ενερ­γώ­ντας με την ιδιό­τητα του νομίμου εκπρο­σώ­που και απο­κλει­στι­κού αντι­προ­σώ­που της εται­ρίας «AXBRIDGE SHIPPING LIMITED», παρείχε την εξου­σιο­δό­τηση στον κατη­γο­ρού­μενο και καπε­τά­νιο του σκάφους να προβεί στο κλεί­σιμο της προ­α­να­φε­ρό­με­νης εται­ρίας ενώπιον κάθε αρμό­διας αρχής και να προβεί στο άνοιγμα μιας νέας εται­ρίας, στην οποία θα μετέ­φερε το σκάφος, καθώς και να προβεί σε οποια­δή­ποτε ενέρ­γεια για να εξυ­πη­ρε­τού­νται οι παρα­πάνω εντολές σε οποιο­δή­ποτε σχετικό έγγραφο που υπο­γρά­φε­ται ενώπιον οποιων­δή­ποτε ελλη­νι­κών αρχών.

Εχοντας στην κατοχή του το ανωτέρω πλη­ρε­ξού­σιο (και καθ’ υπέρ­βαση των εξου­σιών που του δίδο­νταν με αυτό), ο κατη­γο­ρού­με­νος, ενερ­γώ­ντας ως εξου­σιο­δο­τη­μέ­νος αντι­πρό­σω­πος της εται­ρίας «AXBRIDGE SHIPPING LIMITED», πώλησε το σκάφος που βρι­σκό­ταν ελλι­με­νι­σμένο στη μαρίνα Μαν­δρα­κίου Ρόδου, στην αδελφή της συζύγου του, έναντι του ποσού των 20.000 ευρώ, όπως προ­κύ­πτει από το από 22-05-2014 πωλη­τή­ριο έγγραφο μικρού σκάφους, που καταρ­τί­στηκε στη Ρόδο και υπο­γρά­φε­ται αφενός από τον κατη­γο­ρού­μενο, ως εξου­σιο­δο­τη­μένο αντι­πρό­σωπο του πωλητή, και αφε­τέ­ρου από την ανωτέρω, ως αγο­ρά­στρια, η οποία γνώριζε ότι η πραγ­μα­τική αξία του πλοίου δεν ήταν η ανα­γρα­φό­μενη στο πωλη­τή­ριο, αλλά ανερ­χό­ταν, όπως η ίδια ανα­φέ­ρει στο από 23-10-2019 σημεί­ωμα παροχής εξη­γή­σεων προς την εισαγ­γε­λική αρχή, το έτος 2015 σε ποσό 350.000 ευρώ.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­στηκε ότι αιτία για την ανωτέρω μετα­βί­βαση υπήρξε η μη κατα­βολή από τον ιδιο­κτήτη των αμοιβών του για την εργασία του στο σκάφος, των εξόδων και των λοιπών επι­βα­ρύν­σεων του σκάφους, που ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 219.610 ευρώ εκείνη την εποχή, με τη ρητή συμ­φω­νία ότι σε περί­πτωση που ο ανωτέρω κατέ­βαλλε το σύνολο των οφει­λο­μέ­νων, τότε θα φρό­ντιζε να επα­να­με­τα­βι­βα­στεί η κυριό­τητα του σκάφους σε εκείνον ή σε υπο­δει­κνυό­μενο από τον τελευ­ταίο πρόσωπο.

Ωστόσο, με το ανωτέρω πλη­ρε­ξού­σιο ο ιδιο­κτή­της δεν του χορή­γησε την πλη­ρε­ξου­σιό­τητα να πωλήσει και να μετα­βι­βά­σει σε τρίτο το σκάφος έναντι τιμή­μα­τος 20.000 ευρώ, το οποίο άλλωστε ουδέ­ποτε κανείς εισέ­πραξε, αλλά αντί­θετα να μετα­βι­βά­σει το σκάφος σε εταιρία συμ­φε­ρό­ντων του μηνυτή. Η αξία του σκάφους κατά τον χρόνο της μετα­βί­βα­σης ήταν του­λά­χι­στον 290.000 ευρώ.

Επι­πλέον ο κατη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­στηκε ότι ο μηνυτής γνώριζε για την επίδικη μετα­βί­βαση, δεδο­μέ­νου ότι την 20-07-2014 υπέ­γραψε στη θέση του ναυλωτή ναυ­λο­σύμ­φωνο για την περίοδο από 25-07-2014 έως 29-07-2014, έναντι ποσού 7.500 ευρώ, στο οποίο πλοιο­κτή­της ανα­γρα­φό­ταν η συγ­γε­νής του.

Ωστόσο, ο μηνυτής δεν ανα­γνω­ρί­ζει ότι η υπο­γραφή που φέρει το ναυ­λο­σύμ­φωνο ανήκει στον ίδιο, ενώ δεν απο­δεί­χθηκε ότι το ανωτέρω ποσό πλη­ρώ­θηκε πράγ­ματι από τον ιδιο­κτήτη στην ανωτέρω φερό­μενη πλοιο­κτή­τρια, που εξέδωσε το υπ’ αριθ. 01/29-07-2014 ισόποσο τιμο­λό­γιο.

Εξάλλου, ο κατη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­στηκε ότι οι απαι­τή­σεις του απέ­να­ντι στον μηνυτή ανέρ­χο­νται στο ποσό των 425.127,38 ευρώ μέχρι και τον Ιούνιο του 2018, χωρίς όμως να εξηγεί από πού προ­έρ­χο­νται οι ανωτέρω απαι­τή­σεις κατά του μηνυτή μετά την γενό­μενη μετα­βί­βαση του σκάφους, στην οποία προέβη με πλη­ρε­ξού­σιο του μηνυτή.