Δεκτή εν μέρει ανακοπή ανώτερου διευθυντικού στελέχους του ΕΦΚΑ κατά του ασφαλιστικού φορέα

Με την υπ΄ αριθμ. Α376/2023 απόφαση του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου έγινε δεκτή εν μέρει η ανακοπή που άσκησε ανώτερο διευ­θυ­ντικό στέ­λε­χος του ΕΦΚΑ κατά του ασφα­λι­στι­κού φορέα για την ακύρωση ατο­μι­κών ειδο­ποι­ή­σεων οφειλών που εκδό­θη­καν από το Κέντρο Είσπρα­ξης Ασφα­λι­στι­κών Οφειλών Ρόδου (ΚΕΑΟ Ρόδου) ύψους 258.000 ευρώ περίπου, ταμεια­κών βεβαιώ­σεων, κατα­σχε­τη­ρίων σε τρά­πε­ζες και ΠΕΕ.

Το δικα­στή­ριο ακύρωσε την από 24 Απρι­λίου 2017 ατομική ειδο­ποί­ηση ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών του διευ­θυ­ντή του Κέντρου Είσπρα­ξης Ασφα­λι­στι­κών Οφειλών Απο­κε­ντρω­μέ­νου Τμή­μα­τος Ρόδου του Ενιαίου Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης (Ε.Φ.Κ.Α.), προς τον ανα­κό­πτο­ντα, ως προς έξι οφειλές, συνο­λι­κού ύψους 54.861,06 ευρώ.

Μεταρ­ρυθ­μί­ζει δε την προ­σβαλ­λό­μενη ατομική ειδο­ποί­ηση, ως προς το τελικό ποσό της οφειλής του ανα­κό­πτο­ντος, σε 16.832,18 ευρώ, για κύριες εισφο­ρές, μετά των αντί­στοι­χων πρό­σθε­των τελών.

Σε βάρος του διευ­θυ­ντι­κού στε­λέ­χους του ΕΦΚΑ εκδό­θη­καν πράξεις (ΠΕΕ, ΠΕΠΕΕ, ΠΕΠΤ) για την ασφα­λι­στική τακτο­ποί­ηση εργα­ζο­μέ­νων, οι οποίες προ­έρ­χο­νται από τη συμ­με­τοχή του ως ομόρ­ρυθ­μου μέλους σε εται­ρεία.

Για τις οφειλές εκδό­θη­καν το 2017 και 2019 ατο­μι­κές ειδο­ποι­ή­σεις από το Κέντρο Είσπρα­ξης Ασφα­λι­στι­κών Οφειλών (ΚΕΑΟ) Ρόδου ύψους, αντι­στοί­χως, 74.449,54 ευρώ και 184.568,48 ευρώ.

Ακο­λού­θως, το ΚΕΑΟ Ρόδου προέβη στην κατά­σχεση όλων των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών του αιτού­ντος εις χείρας των τρα­πε­ζών Alpha Bank, Attica Bank, Εθνικής Τρά­πε­ζας της Ελλάδος, Eurobank Ergasias Α.Ε. και Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς Α.Ε., για ποσό κατά­σχε­σης ύψους αρχικά 57.187,88 ευρώ, το οποίο περιο­ρί­στηκε σε 35.368,39 ευρώ με τα από 31-10-2019 έγγραφα του ΚΕΑΟ.

Στην ανακοπή που άσκησε τον Σεπτέμ­βριο του 2020 προ­βάλ­λει ότι τα κατα­σχε­τή­ρια έγγραφα έχουν εκδοθεί κατά παρά­βαση της αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και του δικαιώ­μα­τος της προη­γού­με­νης ακρό­α­σης (άρθρο 20 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος), η απαί­τηση του ΕΦΚΑ Ρόδου σε βάρος του δεν είναι βεβαία και εκκα­θα­ρι­σμένη και ότι η δέσμευση των τρα­πε­ζι­κών του λογα­ρια­σμών είναι κατα­χρη­στική.

Σημειώ­νει μάλιστα ότι η εμφα­νι­ζό­μενη ως οφειλή ύψους 258.000 ευρώ περίπου δεν υφί­στα­ται, καθώς ούτε ο ίδιος ήταν υπό­λο­γος για όλες τις οφειλές στην εται­ρεία αλλά και περαι­τέρω διότι είχε εξο­φλη­θεί ένα μεγάλο μέρος των οφειλών αυτών.

Μάλιστα, το ίδιο δικα­στή­ριο είχε κρίνει κάνο­ντας δεκτή την αίτηση ανα­στο­λής που είχε ασκήσει ότι η άμεση εκτέ­λεση θα είχε ως συνέ­πεια την στέρηση των μέσων βιο­πο­ρι­σμού του και για τον λόγο αυτό είχε ανα­στεί­λει εξάλλου 5 κατα­σχε­τή­ρια εις χείρας 6 τρα­πε­ζών ως τρίτων, όπως ισχύουν μετά τον περιο­ρι­σμό του ανα­φε­ρο­μέ­νου σε αυτά ποσού κατά­σχε­σης από 57.187,88 ευρώ σε 35.368,39 ευρώ.

Το δικα­στή­ριο με την νέα του απόφαση εκτί­μησε για την κρίση του το γεγονός ότι δυνάμει του από 24.03.2016 ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού, που κατα­χω­ρί­σθηκε στο ΓΕΜΗ στις 06.04.2016, ο ανα­κό­πτων απο­χώ­ρησε από την εται­ρεία και ως εκ τούτου δεν υπέχει ευθύνη για χρέη του νομικού προ­σώ­που που γεν­νή­θη­καν μετά τις 06.04.2016.

Σημειώ­νε­ται εξάλλου ότι με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ανα­βλή­θηκε η έκδοση ορι­στι­κής από­φα­σης επί αγωγών που ασκή­θη­καν από το ίδιο διευ­θυ­ντικό στέ­λε­χος του ΕΦΚΑ Ρόδου κατά μιας υπαλ­λή­λου σε ομόρ­ρυθμη εται­ρεία που ανήκε και απα­σχο­λούσε μέχρι το αμε­τά­κλητο πέρας των εκκρε­μών ποι­νι­κών δια­δι­κα­σιών, ήτοι των ποι­νι­κών διώξεων που ασκή­θη­καν σε βάρος της για τα αδι­κή­ματα, αφενός της ψευδούς υπεύ­θυ­νης δήλωσης και της συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μι­σης και αφε­τέ­ρου της ψευδούς υπεύ­θυ­νης δήλωσης, της ψευ­δορ­κίας και της συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μι­σης, αντί­στοιχα.

Ο ενάγων εταίρος ομόρ­ρυθ­μης εται­ρίας, που ως αντι­κεί­μενο εργα­σιών είχε τη λει­τουρ­γία ζαχα­ρο­πλα­στείου, στο πλαίσιο αντι­δι­κίας του με τους συνε­ταί­ρους του, που ξεκί­νησε από τις 26.11.2014 και της εκα­τέ­ρω­θεν άσκησης ενδίκων βοη­θη­μά­των, η ενα­γό­μενη, που εργα­ζό­ταν στην ως άνω επι­χεί­ρηση, προέβη σύμφωνα με την πρώτη αγωγή στην από 17 Δεκεμ­βρίου 2014 υπεύ­θυνη δήλωση με βεβαιω­μένο το γνήσιο της υπο­γρα­φής της, που ήθελε το στέ­λε­χος του ΕΦΚΑ να της είχε δώσει εντολή να μην χτυπάει το 40% από την είσπραξη καθη­με­ρινά στην ταμειακή και δήλωσε επίσης ότι έπαιρνε καθη­με­ρινά τα ταμεία ο ίδιος ή και συγ­γε­νικά του πρόσωπα δίχως την παρου­σία της. Ισχυ­ρί­στηκε ακόμη η ενα­γό­μενη τα ίδια σε ένορκη βεβαί­ωσή της.

Με τα όσα η ενα­γό­μενη ισχυ­ρί­στηκε, όπως τονίζει ο ενάγων, ήταν εν γνώσει της ψευδή και συκο­φα­ντικά, με απο­τέ­λε­σμα την προ­σβολή της τιμής, της υπό­λη­ψης και της αξιο­πι­στίας του στον προ­σω­πικό και επαγ­γελ­μα­τικό του κύκλο και ότι από την περι­γρα­φό­μενη στην κάθε αγωγή παρά­νομη και υπαίτια συμπε­ρι­φορά της ενα­γό­με­νης υπέστη ηθική βλάβη.