Στα δικαστήρια της Ρόδου η μάχη για την είσπραξη 726.177 ευρώ από τον καταδικασμένο ασφαλιστικό σύμβουλο

• Σήμερα εκδι­κά­ζε­ται το αίτημα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής που υπέβαλε ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος και συγ­γε­νικό του πρόσωπο, καθώς η υπό εκκα­θά­ριση ασφα­λι­στική εται­ρεία κινεί για πρώτη φορά δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης για οφειλές που ξεπερ­νούν συνο­λικά το 1 εκατ. ευρώ, με στόχο κατοι­κία στη Ρόδο

Νέο δικα­στικό κεφά­λαιο ανοίγει στην πολύ­κροτη υπόθεση του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου από τη Ρόδο, ο οποίος έχει κατα­δι­κα­στεί αμε­τα­κλή­τως για απάτη εις βάρος επεν­δυ­τών. Η αντι­πα­ρά­θεση, που επί σειρά ετών απα­σχό­λησε την ποινική δικαιο­σύνη, μετα­φέ­ρε­ται πλέον στο πεδίο της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης. Η ασφα­λι­στική εται­ρεία στην οποία εργα­ζό­ταν, η οποία τελεί σήμερα υπό εκκα­θά­ριση, κίνησε για πρώτη φορά δια­δι­κα­σία είσπρα­ξης με ανα­γκα­στικά μέτρα των εξαι­ρε­τικά υψηλών οφειλών που έχει δημιουρ­γή­σει, οι οποίες σύμφωνα με στοι­χεία υπερ­βαί­νουν συνο­λικά το 1 εκατ. ευρώ. Το αίτημα για τη χορή­γηση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, με το οποίο επι­διώ­κε­ται το άμεσο «πάγωμα» κάθε πράξης εκτέ­λε­σης, έχει προσ­διο­ρι­στεί προς εκδί­καση σήμερα ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Η σημε­ρινή δικά­σι­μος και το δια­κύ­βευμα

Η υπόθεση εισά­γε­ται κατά τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, μετά την άσκηση ανα­κο­πής κατά της εκτέ­λε­σης από τον ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο και συγ­γε­νικό του πρόσωπο. Οι αιτού­ντες ζητούν, μέχρι να συζη­τη­θεί η αίτηση ανα­στο­λής, να ανα­στα­λεί κάθε ενέρ­γεια της εται­ρείας εις βάρος τους. Η ίδια η αίτηση ανα­στο­λής, η οποία στο­χεύει στο «πάγωμα» της εκτέ­λε­σης έως την έκδοση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της ανα­κο­πής, πρό­κει­ται να εκδι­κα­στεί εντός του Σεπτεμ­βρίου, ύστερα από τη ματαί­ωση της αρχικής δικα­σί­μου που είχε οριστεί για τα τέλη Ιουλίου.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», το κεντρικό επι­χεί­ρημα της πλευράς των αιτού­ντων είναι ο κίν­δυ­νος να προ­χω­ρή­σει η εται­ρεία σε ανα­γκα­στική κατά­σχεση της μονα­δι­κής και κύριας κατοι­κίας της συγ­γε­νούς του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου, εξέλιξη που κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους θα τους προ­κα­λέ­σει ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη. Το ακίνητο που βρί­σκε­ται στο στό­χα­στρο της εκτέ­λε­σης είναι κατοι­κία στη Ρόδο.

Η επιταγή προς εκτέ­λεση και η ανακοπή

Η ανα­γκα­στική εκτέ­λεση επι­σπεύ­δε­ται δυνάμει επι­τα­γής προς εκτέ­λεση της 17ης Ιουνίου 2026, η οποία στη­ρί­ζε­ται σε διαταγή πλη­ρω­μής που είχε εκδοθεί το 2015 από το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθηνών. Με την επιταγή αυτή ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος και το συγ­γε­νικό του πρόσωπο καλού­νται να κατα­βά­λουν στην εται­ρεία το ποσό των 726.177,68 ευρώ.

Κατά της επι­τα­γής οι καθ’ ων η εκτέ­λεση άσκησαν στις 28 Ιουλίου 2026 ανακοπή ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των περιου­σια­κών δια­φο­ρών. Η συζή­τηση της ανα­κο­πής προσ­διο­ρί­στηκε για τις 3 Ιουνίου 2027, γεγονός που εξηγεί γιατί η πλευρά των οφει­λε­τών επι­διώ­κει με κάθε τρόπο την προ­σω­ρινή προ­στα­σία της περιου­σίας τους για το ενδιά­μεσο διά­στημα.

Πρό­κει­ται για την πρώτη διαταγή πλη­ρω­μής και την πρώτη επιταγή προς εκτέ­λεση που εξέδωσε η υπό εκκα­θά­ριση ασφα­λι­στική εται­ρεία στο πλαίσιο της συγκε­κρι­μέ­νης υπό­θε­σης. Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι ότι η δια­δι­κα­σία δεν στρέ­φε­ται μόνο κατά του ίδιου του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου αλλά και κατά του συγ­γε­νι­κού του προ­σώ­που.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται, για λογα­ρια­σμό της εται­ρείας, η οποία εκπρο­σω­πεί­ται νομίμως από τον ασφα­λι­στικό εκκα­θα­ρι­στή της κ. Σωτήριο Βασι­λό­πουλο, ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Χρήστου.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου συγκλό­νισε επί σειρά ετών την τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου και απα­σχό­λησε όλους τους βαθμούς της ποι­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Ο ίδιος έχει κριθεί ένοχος, χωρίς ελα­φρυ­ντικά, για απάτη εις βάρος επεν­δυ­τών στην πόλη της Ρόδου.

Η ποινική δια­δι­κα­σία κινή­θηκε κατόπιν εγκλή­σεων 20 ατόμων, από τα οποία φερόταν να είχε απο­σπά­σει, με το πρό­σχημα επεν­δύ­σεων σε αμοι­βαία κεφά­λαια υψηλής κερ­δο­φο­ρίας, το συνο­λικό ποσό των 1.753.736,31 ευρώ. Τα φερό­μενα θύματα ισχυ­ρί­ζο­νται ότι τους χορη­γούσε εικο­νικά αμοι­βαία κεφά­λαια, τα οποία ουδέ­ποτε αντι­στοι­χού­σαν σε πραγ­μα­τι­κές επεν­δύ­σεις.

Η ασφα­λι­στική εται­ρεία δια­τεί­νε­ται από την πλευρά της ότι τα ποσά που εξα­σφά­λιζε ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος για τα πλαστά αμοι­βαία κεφά­λαια που κατάρ­τιζε τα δια­χει­ρι­ζό­ταν μέσω τρά­πε­ζας με την οποία η ίδια δεν συνερ­γα­ζό­ταν. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, η συγκε­κρι­μένη τράπεζα δεν ήταν ο θεμα­το­φύ­λα­κας των νόμιμων αμοι­βαίων κεφα­λαίων της θυγα­τρι­κής εται­ρείας του ομίλου στον οποίο εργα­ζό­ταν ο σύμ­βου­λος, με απο­τέ­λε­σμα οι κινή­σεις αυτές να παρα­μέ­νουν εκτός του επί­ση­μου κυκλώ­μα­τος της εται­ρείας.

Ο ίδιος, απο­λο­γού­με­νος, υπο­στή­ριξε ότι οι φερό­με­νοι ως παθό­ντες του είχαν δανεί­σει τα χρήματα, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δεν είχε πρόθεση να εξα­πα­τή­σει και να βλάψει κανέναν, ότι δεν ιδιο­ποι­ή­θηκε χρήματα και ότι έχει δια­συρ­θεί με την υπόθεση αυτή.

Ισχυ­ρί­στηκε συγκε­κρι­μένα ότι το 1998, όταν η ελλη­νική χρη­μα­τα­γορά ανθούσε, ανέλαβε να προ­ω­θή­σει τα αμοι­βαία κεφά­λαια της εται­ρείας και να δια­μορ­φώ­σει ένα ισχυρό επεν­δυ­τικό χαρ­το­φυ­λά­κιο με κέρδη για τους πελάτες του, ακο­λου­θώ­ντας επί μία διετία τις κατευ­θυ­ντή­ριες οδηγίες της. Τον Σεπτέμ­βριο του 2000, με την πτώση του Χρη­μα­τι­στη­ρίου, οι απώ­λειες των αμοι­βαίων έφταναν, όπως υπο­στή­ριξε, στο 70% και οι πελάτες του ζητού­σαν την εξαγορά τους. Ακο­λού­θη­σαν, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, ρητές εντολές της εται­ρείας για τη δια­τή­ρηση των πελατών, οπότε τους έπεισε να μετα­φέ­ρουν τις επεν­δύ­σεις τους σε ομο­λο­γιακά αμοι­βαία κεφά­λαια. Τον Μάρτιο του 2001 έλαβε, όπως είπε, νέες εντολές από 2 στελέχη να μετα­φέ­ρει τα κεφά­λαια από ομο­λο­γιακά σε μετο­χικά. Στην πορεία ξέσπασε νέα χρη­μα­το­πι­στω­τική κρίση, με απώ­λειες που κατά τον ίδιο έφταναν το 90%.

Υπο­στή­ριξε ότι, λόγω των σχέσεων που είχε ανα­πτύ­ξει με τους πελάτες του, απο­φά­σισε όχι μόνο να τους επι­στρέ­ψει το κεφά­λαιο της επέν­δυ­σης αλλά και να καλύψει τις απώ­λειές τους, οι οποίες ανέρ­χο­νταν σε αρκετά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, αρχικά εξ ιδίων χρη­μά­των και στη συνέ­χεια με τρα­πε­ζικό δανει­σμό. Το 2006, όταν περι­ήλθε σε οικο­νο­μική αδυ­να­μία, προ­σέ­φυγε, όπως ισχυ­ρί­στηκε, στην ίδια την εται­ρεία, από την οποία έλαβε δάνειο ύψους 891.344 ευρώ. Για το δάνειο αυτό ενε­γράφη προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης σε ακίνητο της μητέρας του, με το ποσό να δια­τί­θε­ται, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, για την κάλυψη των απω­λειών 4 πελατών. Δια­τεί­νε­ται τέλος ότι έκτοτε ενε­πλάκη σε έναν φαύλο κύκλο και ανα­γκά­στηκε να κατα­φεύ­γει ακόμη και σε τοκο­γλυ­φι­κές δανειο­δο­τή­σεις, πλη­ρώ­νο­ντας παρά­λο­γες απαι­τή­σεις πελατών του.