Ρόδος: Το εμβληματικό Elafos Hotel ξαναγράφει… ιστορία

Το success story που συν­δέ­ει το πα­ρελ­θόν με το μέλ­λον – Το στοί­χη­μα της νέας διοί­κη­σης

Μπο­ρεί οι πρό­σφα­τες φω­τιές στη Ρόδο να κα­τέ­στρε­ψαν στρέμ­μα­τα φυ­σι­κής ομορ­φιάς, ωστό­σο ανέ­δει­ξαν την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα των Ρο­δι­τών να «ξα­να­πρα­σι­νί­σουν» το νησί και να κρα­τή­σουν ζω­ντα­νό το του­ρι­στι­κό success story που γρά­φουν αρ­κε­τοί επι­χει­ρη­μα­τί­ες του νη­σιού.

Μια τέ­τοια επι­τυ­χη­μέ­νη ιστο­ρία είναι και αυτή του εμ­βλη­μα­τι­κού ξε­νο­δο­χείο Elafos, το οποίο έχει συν­δέ­σει το όνομά του με την του­ρι­στι­κή ιστο­ρία της Ρόδου. Και σή­με­ρα, παρά τις δυ­σκο­λί­ες, επι­χει­ρεί να παί­ξει και το χαρτί του χει­με­ρι­νού του­ρι­σμού.

Το ξε­νο­δο­χεια­κό συ­γκρό­τη­μα «Έλα­φος και Ελα­φί­να» βρί­σκε­ται στις πλα­γιές του όρους Προ­φή­της Ηλίας. Είναι κτι­σμέ­νο σε υψό­με­τρο 730μ. κοντά στο βυ­ζα­ντι­νό μο­να­στή­ρι του Προ­φή­τη Ηλία, κοντά στο χωριό Σά­λα­κος, 40 πε­ρί­που χι­λιό­με­τρα Νότια της πόλης της Ρόδου. Απο­τε­λεί­ται από δύο ξε­χω­ρι­στά κτί­ρια. Το πρώτο που ονο­μά­ζε­ται «Έλα­φος» είναι ένα κτί­ριο τριών ορό­φων με υπό­γειο και το δεύ­τε­ρο, η «Ελα­φί­να» είναι ένα κτί­ριο δύο ορό­φων, επί­σης με υπό­γειο.

Μι­λώ­ντας στον OT ο ιδιο­κτή­της και διευ­θυ­ντής του ξε­νο­δο­χεί­ου, Αν­δρέ­ας Μι­χαη­λί­δης, ανα­φέ­ρει ότι η νέα δια­χεί­ρι­ση με τις ενέρ­γειες της, απο­σκο­πεί στην ανά­δει­ξη του συ­γκρο­τή­μα­τος σε κέ­ντρο διά­δο­σης ιστο­ρί­ας και πο­λι­τι­σμού του τόπου, καθώς και στην προ­ώ­θη­ση της ιδέας για την ανά­δει­ξη εναλ­λα­κτι­κών μορ­φών του­ρι­σμού και πε­ρι­ή­γη­σης στην πλού­σια φύση της πε­ριο­χής.

«Αυτό γί­νε­ται μέσω διορ­γά­νω­σης σε­μι­να­ρί­ων και εκ­δη­λώ­σε­ων πο­λι­τι­στι­κών, ιστο­ρι­κών και τε­χνι­κών δια­χεί­ρι­σης του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Επί­σης γί­νο­νται προ­σκλή­σεις σχο­λεί­ων και εκ­παι­δευ­τι­κών ιδρυ­μά­των» ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο κ. Αν­δρέ­ας Μι­χαη­λί­δης, προ­σθέ­το­ντας ότι με ενέρ­γειες της δια­χεί­ρι­σης «το 2017 η πε­ριο­χή χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε ιστο­ρι­κός τόπος και τα κτί­ρια ιστο­ρι­κά μνη­μεία».

Επέν­δυ­ση με σε­βα­σμό στην ιστο­ρία

«Η επέν­δυ­ση αφορά στη συ­ντή­ρη­ση και δια­τή­ρη­ση του χα­ρα­κτή­ρα των κτι­ρί­ων και έχει να κάνει και με την δια­τή­ρη­ση των τε­χνο­τρο­πιών και της τε­χνο­λο­γί­ας τους. Επί­σης στό­χος είναι η ομαλή προ­σαρ­μο­γή του συ­γκρο­τή­μα­τος στις σύγ­χρο­νες ανά­γκες».

Το δύ­σκο­λο στοί­χη­μα του χει­μώ­να

Ερω­τη­θείς για το στοί­χη­μα του χει­με­ρι­νού του­ρι­σμού, ο κ. Μι­χαη­λί­δης ανα­φέ­ρει ότι ο «χει­με­ρι­νός είναι ένας στό­χος δύ­σκο­λος, αν λάβει κα­νείς υπόψη, ότι η με­τα­κί­νη­ση προς και από το νησί, κο­στί­ζει έως και δέκα φορές ακρι­βό­τε­ρα από τις τιμές τσάρ­τερ του κα­λο­και­ριού».

Ωστό­σο, το ορει­νό τοπίο με την απα­ρά­μιλ­λη ομορ­φιά του έχει όλη τη δυ­να­μι­κή για να προ­σφέ­ρει στην Ρόδο μία ελ­κυ­στι­κή πρό­τα­ση στις προ­σπά­θειες του νη­σιού να απο­τε­λέ­σουν 12μηνο του­ρι­στι­κό προ­ο­ρι­σμό.

Ο Προ­φή­της Ηλίας κα­λύ­πτε­ται ολό­κλη­ρος από πεύκα και κυ­πα­ρίσ­σια, από σπά­νια είδη θά­μνων και φυτών, όπως είναι η Παιω­νία Ροδία, και ορ­χι­δέ­ες (10 είδη φύ­ο­νται μόνο στη Ρόδο).

Η πε­ριο­χή που ξε­κι­νά­ει από την Κά­μει­ρο και πε­ρι­λαμ­βά­νει τον Προ­φή­τη Ηλία, τον Ατ­τά­βυ­ρο, τον Ακρα­μύ­τη, την Κυ­μι­σά­λα, τον Βα­σι­λι­κό, τους Φούρ­νους έως και το Πρα­σο­νή­σι προ­στα­τεύ­ε­ται από το Ευ­ρω­παϊ­κό πρό­γραμ­μα NATURA 2000, για το φυ­σι­κό της κάλος.

Η φωτιά

Ανα­φε­ρό­με­νος στις πρό­σφα­τες κα­τα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές, ο κ. Μι­χαη­λί­δης ανέ­φε­ρε ότι «φά­νη­κε κα­θα­ρά η έλ­λει­ψη σχε­δια­σμού και υπο­δο­μών για την προ­στα­σία των δασών μας. Οι απλοί εθε­λο­ντές πο­λί­τες με αυ­τα­πάρ­νη­ση πήραν την κα­τά­στα­ση στα χέρια τους, τις κρί­σι­μες ώρες, και έτσι σώ­θη­κε το βουνό του προ­φή­τη Ηλία».

«Η φωτιά κα­τέ­κα­ψε όμως εκτός από την πο­λύ­τι­μη φύση, και άλλες πε­ριο­χές του­ρι­στι­κών πε­ριο­χών του νη­σιού, με συ­νέ­πεια την απο­μά­κρυν­ση των επι­σκε­πτών, για λό­γους ασφα­λεί­ας, προς άλ­λους προ­ο­ρι­σμούς. Αυτό το γε­γο­νός έριξε ση­μα­ντι­κά τους τζί­ρους (-70%) σε μια πε­ρί­ο­δο πλή­ρους λει­τουρ­γί­ας του του­ρι­στι­κού μη­χα­νι­σμού, που χρειά­ζε­ται έσοδα για να αντα­πε­ξέλ­θει στις απαι­τού­με­νες υπο­χρε­ω­τι­κές ροές του. Η οι­κο­νο­μι­κή ανά­καμ­ψη θα είναι δύ­σκο­λη και διότι οι τιμές έχουν πέσει με προ­σφο­ρές, για να γίνει προ­σέλ­κυ­ση» το­νί­ζει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Σπεύ­δει ωστό­σο να το­νί­σει ότι το πνεύ­μα της δια­χεί­ρι­σης του ξε­νο­δο­χεί­ου είναι «μη ρωτάς τι μπο­ρεί να κάνει η πα­τρί­δα για σένα, αλλά δες τι μπο­ρείς εσύ να κά­νεις για την πα­τρί­δα».

Μια ιστο­ρία σαν…. πα­ρα­μύ­θι

Με­τα­ξύ του 1927 και 1928, ο ιτα­λός κυ­βερ­νή­της Mario Lago θέτει ως σκοπό να εκ­με­ταλ­λευ­τεί σε του­ρι­στι­κό επί­πε­δο τις φυ­σι­κές έλ­ξεις του ορει­νού το­πί­ου του βου­νού του Προ­φή­τη Ηλία, πα­ράλ­λη­λα με την προ­ώ­θη­ση του νη­σιού ως προ­ο­ρι­σμό για… λου­τρά.

Οι αρ­χι­τέ­κτο­νες Florestano di Fausto και Rodolfo Petracco σχε­δί­α­σαν το ξε­νο­δο­χείο Έλα­φος κοντά σε δύο οι­κι­σμούς (Απόλ­λω­να και Ελε­ού­σα), ανα­δει­κνύ­ο­ντας μια θέση πα­νο­ρα­μι­κή και εύ­κο­λα προ­σβά­σι­μη, από ένα οδικό δρόμο κα­τα­σκευα­σμέ­νο γι` αυτό το σκοπό. Ονο­μά­στη­κε Albergo Del Cervo (κα­τά­λυ­μα του Ελα­φιού), από το σπά­νιο είδος ελα­φιού Dama Dama, που ζει απο­κλει­στι­κά στα βουνά του νη­σιού. Το πρώτο κτί­ριο δια­χει­ρι­ζό­ταν ο Giovanni Calmieri και πε­ρι­λάμ­βα­νε δε­κα­ο­χτώ δω­μά­τια με εί­κο­σι οχτώ κλί­νες, μπά­νια, ηλε­κτρι­κό φως, τρε­χού­με­νο νερό και τη­λέ­φω­νο. Ο πε­ρι­βάλ­λων χώρος ήταν δια­μορ­φω­μέ­νος και εξο­πλι­σμέ­νος με γή­πε­δο τένις, ρο­τό­ντα για χο­ρούς και αυλή στε­γα­σμέ­νη με πέρ­γκο­λα, ενώ λίγο πιο ψηλά βρι­σκό­ταν χώρος στάθ­μευ­σης. Στις αρχές του 1930 ο νέος κυ­βερ­νή­της των Δω­δε­κα­νή­σων, Cesare De Vecchi, ένα από τα τέσ­σε­ρα πιο ση­μα­ντι­κά πρό­σω­πα της κυ­βέρ­νη­σης Mousolini, προ­χω­ρά στην ανέ­γερ­ση 2ου ξε­νο­δο­χεια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος σε από­στα­ση μόλις 100μ από τον έλαφο.

Το νέο κτί­ριο, η Ελα­φί­να (Cervina), πε­ρι­λάμ­βα­νε 24 δω­μά­τια, εγκα­τα­στά­σεις υγιει­νής και σα­λό­νι. Ύστε­ρα από με­ρι­κά χρό­νια, το 1936, στο υπάρ­χον κτί­ριο του Έλα­φου πραγ­μα­το­ποιεί­ται μια επι­πλέ­ον επέ­κτα­ση, κατά την οποία το αρ­χι­κό κτί­σμα απο­τε­λεί πλέον το κε­ντρι­κό τμήμα ανά­με­σα σε δύο νέες χα­μη­λό­τε­ρες πτέ­ρυ­γες. Οι επε­κτά­σεις ολο­κλη­ρώ­θη­καν το 1937, με σα­ρά­ντα δω­μά­τια, συ­νο­λι­κής δυ­να­μι­κό­τη­τας εβδο­μή­ντα κλι­νών. Το ίδιο έτος η διεύ­θυν­ση του ξε­νο­δο­χεί­ου, περ­νά­ει στην εται­ρία Savia, η οποία δια­χει­ρι­ζό­ταν όλες τις του­ρι­στι­κές εγκα­τα­στά­σεις του νη­σιού. Το κτί­ριο με χα­ρα­κτή­ρα αλ­πι­κό, απο­στα­σιο­ποιεί­ται κατά πολύ από άλλα αρ­χι­τε­κτο­νι­κά δείγ­μα­τα της πε­ριό­δου στα Δω­δε­κά­νη­σα, αφού γεν­νή­θη­κε μαζί την ιδέα να συν­δέ­σει την ορει­νή το­πο­θε­σία του Προ­φή­τη Ηλία με το Trentino – Alto Adige. Ένα ανε­ξάρ­τη­το Αυ­στρο-ου­γκρι­κό κρα­τί­διο της Βό­ρειας Ιτα­λί­ας, εξαι­ρε­τι­κά δη­μο­φι­λές, το οποίο ιδρύ­θη­κε τον 8ο αιώνα και προ­σαρ­τή­θη­κε στην Ιτα­λία το 1919.

Πηγή ΟΤ

Ρε­πορ­τάζ­Να­τα­λία Δαν­δό­λου