“Με… κέρδισε ο Λυκογιάννης”!

Ο Βα­σί­λης Χρη­στί­δης παίρ­νει τη θέση του στο μι­κρό­φω­νο του podcast της GBL, Man to Man powered by Stoiximan. Το ρι­ζι­κό του Βα­σί­λη Χρη­στί­δη θα μπο­ρού­σε να είναι πο­τι­σμέ­νο απ’ το υγρό στοι­χεία. Θα ήταν ένας άρι­στος κο­λυμ­βη­τής, αν δεν επέ­λε­γε το άθλη­μα του μπά­σκετ. Κά­ποια στιγ­μή, βα­ρέ­θη­κε να με­τρά­ει… πλα­κά­κια στην πι­σί­να και είπε «ορθά-κοφτά» στον πα­τέ­ρα του πως ήρθε ο και­ι­ρός για να παί­ξει μπά­σκετ.  Εκεί­νη η μικρή μπα­σκέ­τα στο σπίτι του, η οποία υπάρ­χει ακόμα και θα υπάρ­χει για πάντα, ήταν αρ­κε­τά με­γά­λη για να του γεν­νή­σει όνει­ρα. Μαζί με αυτή σκά­ρω­νε κάθε φα­ντα­στι­κό σε­νά­ριο. Η μπάλα στα χέρια του, ο χρό­νος με­τρά­ει αντί­στρο­φα και…  3…2…1, ο Χρη­στί­δης σκο­ρά­ρει και δίνει τη νίκη!

Για τα δύο χρυσά με­τάλ­λια το 2015 και το 2017: «Αυτό που θυ­μά­μαι είναι ότι όλοι μας, ανε­ξαρ­τή­του θέσης στην ομάδα ή ανε­ξαρ­τή­του αν έπαι­ζε κά­ποιος τριά­ντα ή πέντε λεπτά, θέ­λα­με να κά­νου­με κάτι καλό. Τι ακρι­βώς θα γι­νό­ταν τότε, δεν το ξέ­ρα­με. Ήμα­σταν πάρα πολύ τυ­χε­ροί και ευ­λο­γη­μέ­νοι που φέ­ρα­με δύο χρυσά με­τάλ­λια. Ήταν κάτι πάρα πολύ όμορ­φο γιατί και τα δύο ήταν στη χώρα μας, οπότε το ζή­σα­με και με τον κόσμο. Ήταν μαζί μας και στο Βόλο και στο Ηρά­κλειο, τα γή­πε­δα ήταν γε­μά­τα. Δεν στα­μα­τή­σα­με ποτέ να πι­στεύ­ου­με σε αυτό που υπήρ­χε».

Για το συμ­βό­λαιο με τον Άρη στην ηλι­κία των 18: «Όταν έρ­χε­ται η ομάδα του Άρη,  με κόσμο, με ιστο­ρία και σου λέει ότι θέλει να εντα­χθείς στο σύ­νο­λό της, είναι απί­στευ­το. Όλοι γνω­ρί­ζου­με την ιστο­ρία του Άρη, τι έχει πε­τύ­χει στο πα­ρελ­θόν. Για μένα ήταν πάρα πολύ με­γά­λο σχο­λείο εκεί­νες οι χρο­νιές, γιατί όντας δε­κα­ε­πτά, δε­κα­ο­χτώ χρό­νων ήμουν τυ­χε­ρός που είχα κά­ποιους συ­μπαί­κτες με­γα­λύ­τε­ρους σε ηλι­κία. Ήταν ο Βα­σί­λης Σίμ­τσακ, ο Βα­σί­λης Ξαν­θό­που­λος, ο Σπύ­ρος Μούρ­τος, ο Μι­χά­λης Πε­λε­κά­νος ατην πρώτη μου χρο­νιά, οι οποί­οι με βο­ή­θη­σαν πάρα πάρα στο να κα­τα­λά­βω τι ση­μαί­νει επαγ­γελ­μα­τι­κή ομάδα, τι ση­μαί­νει “λει­τουρ­γώ κάτω από μια ρου­τί­να”, πώς είναι οι επαγ­γελ­μα­τί­ες παί­κτες, πως λει­τουρ­γεί το σύ­νο­λο».

Για τον Ολυ­μπια­κό και την ανα­πτυ­ξια­κή ομάδα του Ολυ­μπια­κού: «Έζησα και την ομάδα της Ευ­ρω­λί­γκας, γιατί έκανα και προ­πο­νή­σεις με τους με­γά­λους και με την Ανα­πτυ­ξια­κή ομάδα. Για μένα το πρώτο σοκ ήταν όταν μπήκα στα απο­δυ­τή­ρια και είδα Σπα­νού­λη, Πρί­ντε­ζη, Πα­πα­νι­κο­λά­ου, Σλού­κα και- ανα­ρω­τή­θη­κα “τι κάνω εγώ εδώ;”! Ήταν μία πάρα πολύ ωραία δια­δι­κα­σία για όσους παί­ξα­με αυ­τούς τους αγώ­νες, που προ­σπα­θή­σα­με να ξα­να­φέ­ρου­με τον Ολυ­μπια­κό στην πρώτη κα­τη­γο­ρία. Οι άν­θρω­ποι τρι­γύ­ρω από την Ανατ­πυ­ξια­κή ομάδα ήθε­λαν να δί­νου­με τον κα­λύ­τε­ρό μας εαυτό, να δου­λεύ­ου­με σκλη­ρά, να ακού­με τους προ­πο­νη­τές μας και μέσα από αυτό θα ερ­χό­ντου­σαν οι νίκες και το απο­τέ­λε­σμα, έτσι ώστε η ομάδα να ξα­να­βρε­θεί στην πρώτη κα­τη­γο­ρία. Οπότε και εμείς κα­τα­λά­βα­με πού βρι­σκό­μα­σταν, κα­τα­λά­βα­με τι φα­νέ­λα που φο­ρού­σα­με, ποια ευ­θύ­νη εί­χα­με, γιατί ο κό­σμος του Ολυ­μπια­κού ήταν δίπλα μας και μας στή­ρι­ξε πάρα πολύ».

Για την επι­λο­γή του Κο­λοσ­σού: «Κατά κύριο λόγο αυτό που με έκανε να έρθω στον Κο­λοσ­σό ήταν η προ­σέγ­γι­ση του προ­πο­νη­τή, του Άρη Λυ­κο­γιάν­νη, ο τρό­πος που έδει­ξε ότι με ήθελε και γνω­ρί­ζο­ντας το πε­ρι­βάλ­λον, έκανε πολύ εύ­κο­λη την από­φα­σή μου».

Τι θα γι­νό­ταν, αν δεν έπαι­ζε μπά­σκετ: «Πολ­λοί άν­θρω­ποι τρι­γύ­ρω μου, κο­ντι­νοί μου, που με γνω­ρί­ζουν, θε­ω­ρού­σαν ότι θα ήμουν δά­σκα­λος. Πλέον στη ζωή μου τώρα, μου αρέ­σει ό,τι έχει να κάνει σχέση με το μάρ­κε­τινγκ. Είναι ένα κομ­μά­τι, το οποίο το θεωρώ πολύ δη­μιουρ­γι­κό και πολύ όμορ­φο. Δεν ται­ριά­ζει στο χα­ρα­κτή­ρα μου να γίνω προ­πο­νη­τής. Βέ­βαια “ποτέ μην λες ποτέ”».