Ο πήχης έχει σηκωθεί ψηλά

Τα πράγ­ματα για την κυβέρ­νηση δεν ξεκί­νη­σαν καλά. Ίσως έφταιξε η κόπωση της μακράς προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου. Η ομάδα παρου­σιά­στηκε στο γήπεδο κου­ρα­σμένη και ίσως επα­να­παυ­μένη στις δάφνες της μεγάλης εκλο­γι­κής νίκης. Μοιάζει να σύρεται από κρίση σε κρίση, πλη­ρώ­νο­ντας το τίμημα της αδρά­νειας ή ανε­πάρ­κειας μέρους του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού και επί των ημερών της. Η λέξη «χάος» ως προς την οργά­νωση και την ετοι­μό­τητα του κράτους να παρέχει ασφά­λεια στην ίδια τη ζωή των πολιτών του ίσως είναι η μόνη που απο­τυ­πώ­νει αυτό που βίωσε η ελλη­νική κοι­νω­νία, μετά και τελευ­ταία γεγο­νότα. Και όσο το συναί­σθημα της ανα­σφά­λειας γίνεται όλο και πιο κυρί­αρχο στην καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών τόσο πιο απρό­βλε­πτες γίνο­νται και οι συνέ­πειες στην κοι­νω­νική συνοχή. Και η κυβέρ­νηση του κ. Μητσο­τάκη αν είχε ένα άλλοθι στην πρώτη τετρα­ετή θητεία της, σε αυτή την τετρα­ε­τία δεν έχει κανένα άλλοθι. Η εντολή που της έδωσε ο ελλη­νι­κός λαός ήταν σαφής. Απαι­τού­νται μεταρ­ρυθ­μί­σεις και καλύ­τερη οργά­νωση του κράτους. Είναι σαφές ότι τα βαθιά προ­βλή­ματα δεν λύνο­νται με νόμους, ΠΝΠ ή το επι­τε­λικό κράτος. Χρειά­ζε­ται ξήλωμα και ξανα­στή­σιμο ζωτικών πυλώνων του κράτους, εάν όντως θέλουμε να γίνουμε μια κανο­νική ευρω­παϊκή χώρα. Η συνέ­χεια δεν θα είναι εύκολη. Ο πήχης των προσ­δο­κιών έχει σηκωθεί ψηλά.