Εχασε την μάχη έναντι της «INTRUM» η ΚΑΪΡ!

Mε την υπ’ αριθμ. 238/2023 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε ουσία η έφεση που άσκησε η ΚΑΙΡ ΑΕ για την ακύρωση της υπ’ αριθμ. 18/2022 από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία δεν έγινε δεκτή η ανακοπή που άσκησε για την ακύρωση δια­τα­γής πλη­ρω­μής ύψους, μαζί με τόκους, 1.837.000 €!

Η ΚΑΪΡ ΑΕ, εστράφη κατά της «INTRUM HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ» κατά της υπ’αρ. 113/2020 δια­τα­γής πλη­ρω­μής του Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Πρό­κει­ται για μια διαταγή πλη­ρω­μής «μαμούθ» για οφειλές ύψους 1.754.955,72 €, εντόκως και νομίμως, από την 24η Μαΐου 2018, με το αντί­στοιχο επι­τό­κιο υπε­ρη­με­ρίας, σύμφωνα με τους όρους σύμ­βα­σης χρε­ω­λυ­τι­κού δανείου καθώς και σε 3 πρό­σθε­τες πράξεις της αρχικής σύμ­βα­σης.

Αφορά δε σε δάνεια της ΚΑΪΡ ΑΕ από την «Αγρο­τική Τράπεζα της Ελλάδος Α.E.», την οποία δια­δέ­χτηκε από το έτος 2012 η «ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.».

Μεταξύ άλλων εξέθεσε στην ανακοπή της ότι το 2009, ο υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την ανάγκη στή­ρι­ξης του κλάδου του αμπε­λο­οι­νι­κού τομέα της χώρας προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­σθούν τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γή­θη­καν λόγω των ιδιαί­τε­ρων συν­θη­κών, όπως των υψηλών απο­θε­μά­των, της πτώσης κατα­νά­λω­σης, τις χαμηλές τιμές στην πρω­το­γενή παρα­γωγή καθώς και της αδυ­να­μίας απορ­ρό­φη­σης της επερ­χό­με­νης παρα­γω­γής από τις οινο­ποι­η­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, εξέδωσε απόφαση, σύμφωνα με την οποία προ­βλέ­φθηκε η κατα­νομή ενός γεν­ναίου κεφα­λαίου (50 εκ. ευρώ) σε επι­μέ­ρους συνε­ται­ρι­στι­κές αλλά και ιδιω­τι­κές οινο­ποι­η­τι­κές επι­χει­ρή­σεις σε όλη την χώρα, ώστε αυτές να αγο­ρά­σουν το σύνολο της στα­φυ­λι­κής παρα­γω­γής εκείνης της χρονιάς.

Στην ουσία δηλαδή, υπο­χρε­ώ­θη­καν από το κράτος, να απορ­ρο­φή­σουν το σύνολο της στα­φυ­λι­κής σοδειάς των στα­φυ­λο­πα­ρα­γω­γών σε συγκε­κρι­μέ­νες τιμές πλαφόν και παράλ­ληλα, προ­κει­μέ­νου αυτό να επι­τευ­χθεί, το κράτος παρεμ­βαί­νο­ντας στην ιδιω­τική οικο­νο­μία προς δια­σφά­λιση και προ­στα­σία όλων των πλευρών (στα­φυ­λο­πα­ρα­γω­γών αγροτών και οινο­πα­ρα­γω­γι­κών εται­ρειών), απο­φά­σισε να τους χρη­μα­το­δο­τή­σει. Ωστόσο, εν τοις πράγ­μασι η χρη­μα­το­δό­τηση αυτή, δεν μετα­φρα­ζό­ταν ως απευ­θείας, εν λευκώ χορή­γηση ρευ­στό­τη­τας από το Δημόσιο Ταμείο, αλλά η χρη­μα­το­δό­τηση θα ελάμ­βανε χώρα με πολύ συγκε­κρι­μέ­νους και ειδικά προ­βλε­πό­με­νους όρους τρα­πε­ζι­κού δανει­σμού υπό την εγγύηση του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Το δικα­στή­ριο έκρινε μεταξύ άλλων ότι η συμπε­ρι­φορά της καθ’ ης να επι­διώ­ξει την είσπραξη της απαί­τη­σής της από την ανα­κό­πτουσα με την έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής δεν είναι κατά­χρηση διότι ακόμη και αν η άσκηση του συγκε­κρι­μέ­νου δικαίου, επι­φέ­ρει βλάβη στην ανα­κό­πτουσα, έστω και μεγάλη, δεν αρκεί για να χαρα­κτη­ρί­σει τούτη κατα­χρη­στική, αφού δεν συν­δυά­ζε­ται με προη­γού­μενη συμπε­ρι­φορά της καθ’ ης που να δημιούρ­γησε στην ανα­κό­πτουσα την εύλογη πεποί­θηση ότι δεν θα ασκούσε το δικαί­ωμά της κατά το χρόνο που το άσκησε, ώστε η πρόωρη άσκησή του να επι­φέ­ρει επα­χθείς συνέ­πειες στον οφει­λέτη, εμφα­νι­ζό­μενη έτσι αδι­καιο­λό­γητη και κατα­χρη­στική.