Η Λαϊκή Συσπείρωση για τα προβλήματα των ξενοδοχοϋπαλλήλων

Παρά την προ­σπά­θεια των αρ­μο­δί­ων να κρύ­ψουν την ει­κό­να της Ρόδου αυτή την πε­ρί­ο­δο, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, έρ­χε­ται και επα­νέρ­χε­ται αμεί­λι­κτη.

Τα κά­τερ­γα των ξε­νο­δο­χεια­κών μο­νά­δων για τους ερ­γα­ζό­με­νους καλά κρα­τούν. Η απλή­ρω­τη ερ­γα­σία, η κα­τα­να­γκα­στι­κή δι­πλο­βάρ­δια χωρίς υπε­ρω­ρί­ες, ο εξευ­τε­λι­στι­κός μι­σθός, οι ακα­τάλ­λη­λοι ερ­γα­σια­κοί χώροι, η ελά­χι­στη σύν­θε­ση προ­σω­πι­κού, η τρο­μο­κρα­τία στους χώ­ρους δου­λειάς που εκ­φρά­ζε­ται και με χει­ρο­δι­κί­ες διευ­θυ­ντών σε ερ­γα­ζό­με­νους και συν­δι­κα­λι­στι­κά στε­λέ­χη ερ­γα­σια­κών σω­μα­τεί­ων, είναι η μια πλευ­ρά του του­ρι­στι­κού θαύ­μα­τος της Ρόδου.

Από την άλλη τα αντλιο­στά­σια του απο­χε­τευ­τι­κού δι­κτύ­ου πλημ­μυ­ρί­ζουν δρό­μους πα­ρα­λί­ες θά­λασ­σες δίπλα σε πε­ντά­στε­ρα ξε­νο­δο­χεία, στο κέ­ντρο της πόλης δίπλα στην πε­ρι­φέ­ρεια, τη Με­σαιω­νι­κή πόλη. Οι βιο­λο­γι­κοί υπο­λει­τουρ­γούν αν εξαι­ρέ­σου­με αυ­τούς που δεν λει­τουρ­γούν κα­θό­λου στις πιο γνω­στές του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές της Ρόδου.

Η υδρο­δό­τη­ση των οι­κι­σμών πα­ρου­σιά­ζει σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα και οι δια­κο­πές του ρεύ­μα­τος με την προ­βλη­μα­τι­κή αυ­ξο­μεί­ω­ση της τάσης έχει σο­βα­ρές συ­νέ­πειες στις εγκα­τα­στά­σεις.

Τα θα­να­τη­φό­ρα δυ­στυ­χή­μα­τα στο οδικό δί­κτυο, τα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα, το κομ­φού­ζιο στο κυ­κλο­φο­ρια­κό έχουν ξε­πε­ρά­σει κάθε προη­γού­με­νο.

Οι απο­λο­γη­τές του συ­στή­μα­τος των πο­λι­τι­κών της Ε.Ε. και οι συ­νο­δοι­πό­ροι τους, εξα­κο­λου­θούν να μι­λούν για το πρω­το­φα­νές άλμα των αφί­ξε­ων, για το όφε­λος που θα έχει ο τόπος, για το του­ρι­στι­κό θαύμα της Ρόδου, την αει­φο­ρία της ανά­πτυ­ξης και άλλα πολλά πε­ρι­σπού­δα­στα.

Υπερ­θε­μα­τί­ζουν για τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, για τις νέες επεν­δύ­σεις, για τα νέα πο­λυ­τε­λέ­στα­τα ξε­νο­δο­χεία που θα κα­τα­σκευα­στούν, για την αντο­χή των υπο­δο­μών.

Φυ­σι­κά οι του­ρι­στι­κοί επι­χει­ρη­μα­τι­κοί όμι­λοι και οι πο­λι­τι­κοί τους εκ­φρα­στές το­πο­θε­τού­νται στα πράγ­μα­τα με τα δικά τους μέτρα και σταθ­μά. Το κρι­τή­ριό τους είναι τα αυ­ξη­μέ­να κέρδη τους.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτή δεν είναι μια «λαδιά στο τσίτι», όπως έλεγε η αμε­ρι­κα­νί­δα επι­χει­ρη­μα­τί­ας, είναι η βα­θειά σα­πί­λα του κα­πι­τα­λι­σμού και η λύση βρί­σκε­ται στην συ­νει­δη­το­ποί­η­ση αυτής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας από τους ερ­γα­ζό­με­νους. Βρί­σκε­ται στον κοινό τους αγώνα για την ανα­τρο­πή του κα­πι­τα­λι­σμού, για τη δική τους εξου­σία τη λαϊκή εξου­σία, όπου το μόνο ανα­γνω­ρί­σι­μο κέρ­δος θα είναι τα λαϊκά συμ­φέ­ρο­ντα.

Όπου οι υπο­δο­μές οι πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κές πηγές θα είναι κοι­νω­νι­κή ιδιο­κτη­σία και θα σχε­διά­ζο­νται κε­ντρι­κά προς το συμ­φέ­ρον του λαού.

Ρόδος 6-8-2014