Πέθανε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι

Οπρώην πρω­θυ­πουρ­γός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερ­λου­σκόνι, απε­βί­ωσε σήμερα σε ηλικία 86 ετών στο νοσο­κο­μείο Σαν Ραφαέλε του Μιλάνου, ανα­φέ­ρουν οι ιτα­λι­κές εφη­με­ρί­δες Corriere della Sera και La Repubblica.

Ο Μπερ­λου­σκόνι εισήχθη την Παρα­σκευή στο εν λόγω νοσο­κο­μείο, όπου είχε νοση­λευ­τεί και τον Απρίλιο εξαι­τίας λοί­μω­ξης του ανα­πνευ­στι­κού και προ­βλη­μά­των υγείας που οφεί­λο­νταν σε χρόνια μορφή λευ­χαι­μίας.

Μετά την προ­τε­λευ­ταία εισα­γωγή του, οι γιατροί είχαν ανα­φέ­ρει πως ο Μπερ­λου­σκόνι έπασχε από Χρόνια Μυε­λο­μο­νο­κυτ­τα­ρική Λευ­χαι­μία.

Η υγεία του Μπερ­λου­σκόνι έχει επι­δει­νω­θεί τα τελευ­ταία χρόνια. Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός της Ιταλίας είχε κάνει εγχεί­ρηση καρδιάς το 2016, ενώ είχε εισα­χθεί επα­νει­λημ­μέ­νως στο νοσο­κο­μείο από τότε που προ­σβλή­θηκε από κορω­νοϊό, πριν από τρία χρόνια.

Το ξεκί­νημα

Μετά την ολο­κλή­ρωση των σπουδών Νομικής στην αρχή της δεκα­ε­τίας του ’60, ο Σίλβιο Μπερ­λου­σκόνι άρχισε να δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον οικο­δο­μικό τομέα. Από το 1969 μέχρι και το 1976, με τις εται­ρίες του έχτισε σειρά οικο­δο­μι­κών συγκρο­τη­μά­των και δημιούρ­γησε ουσια­στικά τις περιο­χές «Μιλάνο 2» και «Μιλάνο 3», κοντά στην ιταλική συμπρω­τεύ­ουσα.

Τον Νοέμ­βριο του 1980 ίδρυσε την πρώτη μεγάλη, ιταλική ιδιω­τική τηλε­ό­ραση (Canale 5), η οποία άρχισε αμέσως να αντα­γω­νί­ζε­ται την δημόσια ραδιο­τη­λε­ό­ραση της Rai. Το 1982 στον τηλε­ο­πτικό του όμιλο προ­στέ­θηκε το κανάλι Italia Uno και το 1984 το Rete 4.

Παράλ­ληλα, το 1991 κατά­φερε να ελέγξει την πλειο­ψη­φία του πακέτου μετοχών του εκδο­τι­κού οίκου Arnoldo Mondadori ενώ στις επι­χει­ρη­μα­τι­κές του δρα­στη­ριό­τη­τες συγκα­τα­λέ­γο­νταν τα πολυ­κα­τα­στή­ματα Standa και οι ασφά­λειες Mediolanum. Σε ευρω­παϊκό επίπεδο, απέ­κτησε τηλε­ο­πτικά κανάλια στην Ισπανία, τη Γερ­μα­νία και, για σύντομο χρονικό διά­στημα, στη Γαλλία.

Ο Μπερ­λου­σκόνι ουσια­στικά μετα­τρά­πηκε στο απόλυτο σύμβολο του επι­τυ­χη­μέ­νου επι­χει­ρη­μα­τία, με συνεχή ανάληψη νέων πρω­το­βου­λιών. Σύμφωνα με πολλούς σχο­λια­στές, η δημιουρ­γία της ιτα­λι­κής, τηλε­ο­πτι­κής του αυτο­κρα­το­ρίας κατέστη δυνατή χάρη στη στενή φιλία του με τον σοσια­λι­στή πρώην πρω­θυ­πουργό Μπετίνο Κράξι, αλλά κανείς δεν αμφι­σβή­τησε τις οργα­νω­τι­κές του ικα­νό­τη­τες και τον εντυ­πω­σιακό του δυνα­μι­σμό.

Η μεγάλη στροφή στην πολι­τική

Από το 1986 και για τα επόμενα τριάντα χρόνια ήταν παράλ­ληλα ιδιο­κτή­της της ποδο­σφαι­ρι­κής ομάδας της Μίλαν, η οποία κατέ­κτησε πολλά τρόπαια και έγινε από τις ισχυ­ρό­τε­ρες, σε ευρω­παϊκό επίπεδο.

Τον Ιανουά­ριο του 1994 κάνει τη μεγάλη στροφή: από τον επι­χει­ρη­μα­τικό τομέα, ο Μπερ­λου­σκόνι επε­κτεί­νε­ται στο πεδίο της πολι­τι­κής, με την ίδρυση του κόμ­μα­τος Φόρτσα Ιτάλια.

Αιτιο­λο­γεί την απόφασή του αυτή δηλώ­νο­ντας ότι «υπάρχει ορατός κίν­δυ­νος κατά­κτη­σης της εξου­σίας από μέρους της αρι­στε­ράς και των κομ­μου­νι­στών». Πολλοί ανα­λυ­τές, όμως, θεώ­ρη­σαν ότι σημα­ντικό ρόλο έπαιξε η ευρύ­τερη ιταλική πραγ­μα­τι­κό­τητα, με τη δικα­στική Έρευνα «Καθαρά Χέρια» η οποία, τη συγκε­κρι­μένη περίοδο, είχε ως κύριο αντι­κεί­μενο τις σχέσεις του επι­χει­ρη­μα­τι­κού και πολι­τι­κού συστή­μα­τος της χώρας, με την απο­κά­λυψη ευρύ­τα­του πλέγ­μα­τος δια­φθο­ράς.

Ο Σίλβιο Μπερ­λου­σκόνι, γνωστός και ως «Καβα­λιέρε» (από τον τιμη­τικό τίτλο του ιππότη της Ιτα­λι­κής Δημο­κρα­τίας) ορκί­σθηκε πρω­θυ­πουρ­γός τέσ­σε­ρις φορές, αφού υπε­ρί­σχυσε, με την κεντρο­δε­ξιά συμ­μα­χία, στις βου­λευ­τι­κές εκλογές του 1994, του 2001 (έπειτα από τέσσερα παραι­τή­θηκε και του δόθηκε νέα εντολή σχη­μα­τι­σμού κυβέρ­νη­σης) και του 2008. Κατά την διάρ­κεια της πολι­τι­κής του στα­διο­δρο­μίας, ο κυριό­τε­ρος αντί­πα­λός του, ήταν ο κεντρο­α­ρι­στε­ρός πρώην πρω­θυ­πουρ­γός και πρώην πρό­ε­δρος της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής Ρομάνο Πρόντι.

Οι δικα­στι­κές περι­πέ­τειες

Τον Αύγου­στο του 2013, ο Ιταλός πρώην πρω­θυ­πουρ­γός κατα­δι­κά­στηκε ορι­στικά σε τέσσερα χρόνια φυλά­κι­σης (τα τρία «σβή­στη­καν», χάρη σε αμνη­στία) λόγω φορο­λο­γι­κής απάτης στα πλαίσια αγο­ρα­πω­λη­σίας τηλε­ο­πτι­κών δικαιω­μά­των. Το κοι­νο­βού­λιο της Ρώμης, τον Νοέμ­βριο του ίδιου έτους, ψήφισε υπέρ της καθαί­ρε­σής του από το αξίωμα του γερου­σια­στή.

Ο «μίστερ τιβί» εξέτισε «εναλ­λα­κτική ποινή» δέκα μηνών, εργα­ζό­με­νος σε υπη­ρε­σίες του δήμου του Μιλάνου, οι οποίες στη­ρί­ζουν τις ασθε­νέ­στε­ρες κατη­γο­ρίες πολιτών.

Τερά­στιο ενδια­φέ­ρον, σε διεθνές επίπεδο, προ­κά­λε­σαν οι δίκες για τα λεγό­μενα πάρτι «μπούνγκα-μπούνγκα». Δεν προ­έ­κυψε , όμως, κάποια ορι­στική κατα­δίκη ενώ αθω­ώ­θηκε από την κατη­γο­ρία χρη­μα­τι­σμού νεαρών γυναι­κών με στόχο να ψευ­δο­μαρ­τυ­ρή­σουν ως προς το περιε­χό­μενο των δείπνων που οργα­νώ­νο­νταν στην κατοι­κία του.

Οι εκλογές του 2022

Στις εκλογές του Σεπτεμ­βρίου του 2022 ο «Καβα­λιέρε» ήταν επι­κε­φα­λής του κόμ­μα­τος Φόρτσα Ιτάλια και εξελέγη εκ νέου γερου­σια­στής. Μια εξέλιξη την οποία ο ίδιος θεώρησε «μια προ­σω­πική, ιστο­ρική απο­ζη­μί­ωση».

Ο Μπερ­λου­σκόνι απέ­κτησε πέντε παιδιά και παντρεύ­τηκε δυο φορές: το 1965 με την Κάρλα Ελβίρα Νταλ’ Όλιο και το 1990 την Βερό­νικα Λάριο. Η προ­σω­πική του περιου­σία, σύμφωνα με το αμε­ρι­κα­νικό περιο­δικό Forbes, ξεπέ­ρασε τα 6 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Στην δεκα­ε­τία του ’90 και την πρώτη δεκα­ε­τία της νέας χιλιε­τίας, η πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση της ιτα­λι­κής κεντρο­α­ρι­στε­ράς με την κεντρο­δε­ξιά παρά­ταξη -και τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι- ήταν οξύτατη. Οι πολι­τι­κοί του αντί­πα­λοι τον κατη­γό­ρη­σαν, κυρίως, για «σύγκρουση συμ­φε­ρό­ντων», λόγω της πολι­τι­κής και επι­χει­ρη­μα­τι­κής δράση του.

Στην συνέ­χεια, οι τόνοι άρχισαν στα­διακά να πέφτουν και –πέρα από μια σειρά ουσια­στι­κών δια­φω­νιών– αρκετοί αντί­πα­λοι θεώ­ρη­σαν τον Σίλβιο Μπερ­λου­σκόνι έναν από τους κύριους πρω­τα­γω­νι­στές της ιτα­λι­κής πολι­τι­κής ζωής των τελευ­ταίων τριάντα ετών.

Με πλη­ρο­φο­ρίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, Corriere della Sera, La Repubblica, ANSA