Ασκησε αναίρεση στον Αρειο Πάγο κατηγορούμενος για τοκογλυφία

Ενώ­πιον του Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου, προσ­διο­ρί­στη­κε για να εξε­τα­στεί, την 18η Νο­εμ­βρί­ου 2014, η αί­τη­ση αναί­ρε­σης που άσκη­σε κατά της τε­λε­σί­δι­κης κα­τα­δί­κης του, για το­κο­γλυ­φία, ένας κά­τοι­κος Ρόδου.

Στον κα­τη­γο­ρού­με­νο έχει επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 12 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 1.000 ευρώ με 3ετή ανα­στο­λή, μετά από µήνυση γνω­στού επι­χει­ρηµατία του νη­σιού.

Για το ίδιο αδί­κη­μα είχε κα­τα­μη­νυ­θεί και από άλλο επι­χει­ρη­μα­τία και είχε αθω­ω­θεί.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται στη Ρόδο στις 4 Ιου­νί­ου 2007 να χο­ρή­γη­σε στον επι­χει­ρηµατία δά­νειο ύψους 30.000 ευρώ, για έξι µήνες, µε εξαµηνιαίο τόκο 9,75%.

Ο φε­ρό­με­νος ως θύμα είχε άμεση ανά­γκη των χρη­μά­των προ­κει­μέ­νου να εκ­δώ­σει εγ­γυ­η­τι­κή επι­στο­λή για να λει­τουρ­γή­σει του­ρι­στι­κό πρα­κτο­ρείο, ενώ για γρα­φειο­κρα­τι­κούς λό­γους δεν μπο­ρού­σε να εξα­σφα­λί­σει σύ­ντο­μα τη δα­νειο­δό­τη­σή του από Τρά­πε­ζα.

Ο µηνυ­τής πα­ρέ­δω­σε στον κα­τη­γο­ρούµενο µια επι­τα­γή, εκ­δό­σε­ως ανωνύµου εται­ρεί­ας ιδιο­κτη­σί­ας του, εις δια­τα­γή του ιδίου, ποσού 30.000 ευρώ, µε λευκή ηµεροµηνία πληρωµής, την οποία οπι­σθο­γρά­φη­σε.

Επί πλέον ενέ­γρα­ψε προσηµείωση υπο­θή­κης υπέρ του ποσού των 35.000 ευρώ, επί ενός ακι­νή­του-οι­κί­ας, ιδιο­κτη­σί­ας του.

Ενώ ο µηνυ­τής κα­τέ­βα­λε τµηµατικά στον κα­τη­γο­ρούµενο το ως άνω δά­νειο, αυτός απαί­τη­σε στις αρχές του 2007, ένεκα κα­θυ­στέ­ρη­σης, στην ολο­σχε­ρή εξό­φλη­σή του, να κάνει νέα προ­φο­ρι­κή συµφωνία και να εξο­φλή­σει το λη­φθέν δά­νειο σε δέκα µήνες, κα­τα­βάλ­λο­ντας 1250 ευρώ µηνιαί­ως, αξιώ­νο­ντας πα­ρά­νοµα και καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά νόµο θεµιτού πο­σο­στού τόκου, 10% µηνιαί­ως.

Σύμ­φω­να με την κόρη του επι­χει­ρη­μα­τία, ήταν ιδιαί­τε­ρα πι­ιε­στι­κός και φορ­τι­κός και με απει­λές κα­τόρ­θω­νε να λαμ­βά­νει το ως άνω ποσό από το τα­μείο εμπο­ρι­κής τους επι­χεί­ρη­σης, στο Τσαϊ­ρι.

Ο ίδιος ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νή­θη­κε ότι ελάμ­βα­νε το ποσό αυτό ισχυ­ρι­ζό­με­νος, με την επί­κλη­ση χει­ρό­γρα­φων απο­δεί­ξε­ων ότι έλαβε μόλις 2.500 ευρώ συ­νο­λι­κά από τα 18.000 ευρώ πε­ρί­που, που έδωσε, όπως υπο­στή­ρι­ξε η πο­λι­τι­κή αγωγή. Ισχυ­ρί­στη­κε μά­λι­στα ότι τα 2.500 ευρώ είναι νό­μι­μοι τόκοι.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει εξ αι­τί­ας µερι­κής αδυναµίας για την κα­τα­βο­λή των υπερ­βο­λι­κών µηνιαί­ων τόκων από τον Ιού­νιο 2008 έσπευ­σε να σφρα­γί­σει την επι­τα­γή όχι στην ηµεροµηνία πληρωµής της, αλλά έξι µήνες νω­ρί­τε­ρα, στις 30 Ιου­λί­ου 2008.

Εξέ­δω­σε δε δια­τα­γή πληρωµής εις βάρος του µηνυτή, επι­διώ­κο­ντας να ει­σπρά­ξει τό­κους 100% για δέκα µήνες, καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά νόµο θεµιτού πο­σο­στού τόκου, αφού ο τόκος δι­καιο­πρα­ξί­ας το έτος 2008 ήταν 10% ετη­σί­ως και από τον Ιού­λιο του 2008 ήταν 10,25% ετη­σί­ως.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, απο­λο­γού­με­νος ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου, επα­νέ­λα­βε τους υπε­ρα­σπι­στι­κούς ισχυ­ρι­σμούς, που είχε ανα­πτύ­ξει και στο στά­διο της προ­δι­κα­σί­ας. Υπο­στή­ρι­ξε συ­γκε­ρι­μέ­να ότι στό­χος της σε βάρος του μή­νυ­σης είναι να μην κα­τα­βά­λει το ποσό της οφει­λής και να απο­φύ­γει την εκ­πλει­στη­ρί­α­ση ακι­νή­του συ­νι­διο­κτη­σί­ας του.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι πράγµατι έλαβε από εκεί­νον την επι­τα­γή της Τρά­πε­ζας για την εξα­σφά­λι­ση της απαί­τη­σής του, που προ­έρ­χε­ται από σύµβαση δα­νεί­ου. Δια­τεί­νε­ται όµως ότι ο εγκα­λών δο­λί­ως πα­ρα­λεί­πει να ανα­φέ­ρει ότι η επι­τα­γή αυτή αφού σφρα­γί­σθη­κε, καθώς ήταν ακά­λυ­πτη, του επι­στρά­φη­κε και ότι έχει στα χέρια του νέα, άλλης Τρά­πε­ζας.

Η δεύ­τε­ρη επι­τα­γή, όπως το­νί­ζει, δεν απο­τε­λεί προ­ϊ­όν το­κο­γλυ­φί­ας και του δό­θη­κε σε αντι­κα­τά­στα­ση της προη­γούµενης, το µήνα Μάιο του έτους 2008 και όχι τον µήνα Δεκέµβριο του έτους 2007, γιατί η εται­ρεία του δεν είχε τη δυ­να­τό­τη­τα να εκ­δώ­σει µπλοκ επι­τα­γών.

Η συµφωνία τους, όπως λέει, για την αντι­κα­τά­στα­ση της µίας επι­τα­γής από την άλλη, απο­δει­κνύ­ε­ται από το από 3 Μαΐου 2008 έγ­γρα­φο, το οποίο συ­νυ­πο­γρά­φε­ται και από τους δύο.

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι ανα­λη­θέ­στα­τα ο εγκα­λών κάνει λόγο για µερική κα­τα­βο­λή του οφει­λοµένου κε­φα­λαί­ου και το­νί­ζει ότι στην πραγµατι­κό­τη­τα ούτε ένα λεπτό του ευρώ δεν έχει ει­σπρά­ξει για το οφει­λόµενο κε­φά­λαιο των 30.000 ευρώ.

Δια­τεί­νε­ται επι­πλέ­ον ότι ο µηνυ­τής δεν ανέ­φε­ρε στη µήνυσή του ότι του απέ­στει­λε δύο επι­στο­λές µε τις οποί­ες τον κα­λού­σε να του κα­τα­βά­λει τις οφει­λές του στις 11 Φε­βρουα­ρί­ου 2008 και στις 14 Ιου­λί­ου 2008, προ­σθέ­το­ντας ότι ανα­γκά­στη­κε να εκ­δώ­σει δια­τα­γή πληρωµής και σε σφρά­γι­σή της ενω­ρί­τε­ρα από τη λήξη της.

Επι­κα­λούµενος το ως άνω έγ­γρα­φο συµφω­νη­τι­κό το­νί­ζει ότι µεταξύ τους συµφω­νή­θη­κε ότι η δεύ­τε­ρη επι­τα­γή δό­θη­κε σε αντι­κα­τά­στα­ση της ακά­λυ­πτης σφρα­γισµένης, ότι µε την υπο­γρα­φή του λαµβάνει το ποσό των 975 ευρώ για συµβα­τι­κούς τό­κους και ότι θα τον απο­πλή­ρω­νε το αρ­γό­τε­ρο έως την 31η Ια­νουα­ρί­ου 2009.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι µετά την υπο­γρα­φή του 2ου συµφω­νη­τι­κού στην κυ­ριο­λε­ξία «εξα­φα­νί­σθη­κε» για δεύ­τε­ρη φορά, χά­νο­ντας κάθε µορφής επι­κοι­νω­νία µαζί του.