Τραπεζάκια έξω λοιπόν

Μέτρα για τον κορω­νοϊό μπορεί πλέον να μην ισχύουν σε καμία δρα­στη­ριό­τητα, μπορεί να έχουμε καταρ­γή­σει εδώ και καιρό την υπο­χρε­ω­τική χρήση της μάσκας και να μην υπάρχει κανένας απο­λύ­τως περιο­ρι­σμός για τη χωρη­τι­κό­τητα σε καφε­τέ­ριες, εστια­τό­ρια αλλά και κατα­στή­ματα γενι­κό­τερα, ωστόσο η παν­δη­μία φαί­νε­ται να δια­τη­ρεί ένα ισχυρό «οχυρό», αυτό της επέ­κτα­σης των …τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των. Τα αρμόδια υπουρ­γεία έκλει­σαν για άλλη μια φορά το μάτι στους επι­χει­ρη­μα­τίες της εστί­α­σης εις βάρος του δημό­σιου χώρου, παρα­τεί­νο­ντας την παρα­χώ­ρηση ατελώς, πέραν του ανα­λο­γού­ντος και προ­βλε­πο­μέ­νου από την άδεια χρήσης κοι­νο­χρή­στου χώρου, πρό­σθε­τος κοι­νό­χρη­στος χώρος για ανά­πτυξη τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των με αιτιο­λο­γία «ώστε η λει­τουρ­γία των κατα­στη­μά­των να κατα­στεί βιώσιμη, χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η υγεία του προ­σω­πι­κού και των απο­δε­κτών των υπη­ρε­σιών των εν λόγω κατα­στη­μά­των» Είναι προ­φα­νές ότι η παρά­ταση λόγω του κορω­νοϊού απο­τε­λεί ένα πρό­σχημα. Για όλα τα άλλα έχει τελειώ­σει ο κορω­νο­ϊός, για τα τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα δε λέει να τελειώ­σει. Πάντοτε ασκού­νταν πιέσεις για την αύξηση της κατά­λη­ψης του δημό­σιου χώρου. Ρυθ­μί­σεις σαν κι αυτήν ( ή σαν την άλλη προ καιρού για τον αιγιαλό προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθούν κατε­δα­φί­σεις) δεί­χνουν έλλειψη σεβα­σμού στην έννοια του δημό­σιου χώρου, ο οποίος πρέπει να γίνει αντι­λη­πτό ότι δεν υπάρχει ούτε για τα έσοδα του οικείου δήμου, ούτε και για την επέ­κταση των ιδιω­τι­κών χρήσεων. Υπάρ­χουν δρόμοι στους οποίους τα ήδη μικρά πεζο­δρό­μια έχουν εξα­φα­νι­στεί και οι πολίτες ανα­γκά­ζο­νται να κινού­νται μέσα στον δρόμο, ανάμεσα στα διερ­χό­μενα οχήματα. Υπάρ­χουν πλα­τείες που έχουν “εξα­φα­νι­στεί” ως δημό­σιοι χώροι, καθώς κατα­λαμ­βά­νο­νται σχεδόν στο σύνολό τους. Τρα­πέ­ζια έξω υπάρ­χουν σε όλες τις πόλεις του κόσμου, ιδίως σε του­ρι­στι­κές περιο­χές, δίνουν έναν τόνο χαράς και ζωντά­νιας, αλλά με κάποιο μέτρο. Θα δείξει εάν  αυτό το… άπλωμα θα μείνει και μετά την λήξη του συνα­γερ­μού. Γιατί έχει απο­δει­χθεί σ’ αυτή τη χώρα πως ουδέν μονι­μό­τερο του προ­σω­ρι­νού.