Για τη φύση κοινσεπ: Με τη φαντασία, τη μαγεία και τη λιονταρίνα στο δάσος των Λαέρμων

Υπο­δε­χό­με­νοι για 3η συνεχή εβδο­μάδα παιδιά (ηλικίες 7 – 11 ετών) επι­σκε­πτών από τη Γαλλία, αυτή τη φορά δοκι­μά­σαμε κάτι και­νού­ριο. Αντί να τους βομ­βαρ­δί­σουμε με πλη­ρο­φο­ρίες για τα δάση, τα είδη των δέντρων που βλέπουν, τους θάμνους, τα βότανα, τα τζι­τζί­κια και τις σαύρες που συνα­ντού­σαμε στη δια­δρομή, επι­λέ­ξαμε το παι­χνίδι.

Ξεκι­νή­σαμε με μια συζή­τηση για τα αθλή­ματα που τους αρέσουν κι αμέσως δια­πι­στώ­σαμε ότι είχαμε μαζί μας έναν μελ­λο­ντικό μπα­σκε­τμπο­λί­στα, μια ντε­λι­κάτη γκολφέρ, μια τενί­στρια υψηλών απαι­τή­σεων, έναν επίμονο ποδο­σφαι­ρι­στή, μια σύγ­χρονη Τζο­ζε­φίν Μπέικερ χορεύ­τρια και μια μικρή λιο­ντα­ρίνα που κατά σύμ­πτωση την ημέρα εκείνη (Πέμπτη 19 Αυγού­στου 2022) είχε τα γενέ­θλιά της.

Την ιδέα να παί­ξουμε γκολφ, ποδό­σφαιρο, μπάσκετ και μπέιζ­μπολ (που μοιάζει λίγο με την 3η φάση της δικής μας «μάντα» που παίζαμε κάποτε) τα παιδιά την είδαν με κάποιο δισταγμό.

«Χρεια­ζό­μα­στε λίγη φαντα­σία και λίγη από τη μαγεία του δάσους» είπαμε και μόλις το καπέλο μπήκε σε μια άκρη και η πρώτη ξερή κου­κου­νάρα ρίχθηκε από κάποια από­σταση… ένα επι­φώ­νημα γεμάτο κατά­φαση ήρθε από τον μπα­σκε­τμπο­λί­στα που άρχισε να μαζεύει ξερούς κώνους των πεύκων και να σημα­δεύει το άνοιγμα του καπέλου. Όλα τα παιδιά έκαναν το ίδιο, με πρώτη από όλους τη μικρή, επτά­χρονη λιο­ντα­ρίνα.

Πιο κάτω ένα κομμάτι ξερό κλαδί έγινε μπα­στούνι γκολφ και για μπάλες είχαμε και πάλι ξερές κου­κου­νά­ρες και κώνους. Δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που τα παιδιά να αμφι­σβη­τή­σουν ότι το κλαδί δεν είναι μπα­στούνι και ο κώνος δεν κάνει ανάποδα στρο­βι­λί­σματα στον αέρα.

Ακο­λου­θή­σαμε μια δια­δρομή περίπου ενός χιλιο­μέ­τρου μέσα στο δάσος και σχεδόν κάθε 100 μέτρα στα­μα­τού­σαμε για ένα και­νού­ριο παι­χνίδι. Οι ξεροί κώνοι έγιναν μπάλες ποδο­σφαί­ρου, μπέιζ­μπολ, τένις, τα τζι­τζί­κια η ορχή­στρα για τη μικρή χορεύ­τρια και τριγύρω η μαγεία και η φαντα­σία από τα κλαδιά των δέντρων απο­θέ­ω­ναν παί­κτριες και παίκτες.

Η δια­δρομή μας κατέ­ληξε σ’ ένα ωραίο σύδε­ντρο, ασφαλές, ελεγ­χό­μενο όπου τους περί­με­ναν γεύσεις της Ρόδου, με σταφύλι από τις Φάνες, καρ­πούζι Απο­λακ­κιάς και βανίλια υπο­βρύ­χιο από τη Χίο. «Μυρίζει σαν το δάσος» μας είπε η μικρή λιο­ντα­ρίνα δοκι­μά­ζο­ντας τη βανίλια και πράγ­ματι οι σχίνοι (ασκινοί στα Ροδί­τικα) της δια­δρο­μής μας είναι ξαδέλ­φια του χιώ­τι­κου σχίνου που δίνει το μαστίχι.

Η μέρα έκλεισε με πότισμα δέντρων, φύτεμα πέντε πεύκων (τα οποία μετα­φυ­τεύ­θη­καν την ίδια μέρα σε ασφαλές, ποτι­ζό­μενο χώρο), μάζεμα ξερών τζι­τζι­κιών, δημιουρ­γίας τούρτας κου­κου­να­ριών για τη μικρή λιο­ντα­ρίνα και τρα­γούδι από όλους του… bon annivairsere που ‘κανε τη μικρούλα Eve να ψηλώσει δυο μέτρα.

Τα παιδιά, στην αρχή φοβό­ντου­σαν τις ακρίδες, ακόμα και τη μια πετα­λούδα που πετούσε κοντά τους. Φοβό­ντου­σαν γιατί δεν γνώ­ρι­ζαν, αλλά σε αυτό θα στα­θούμε την επόμενη εβδο­μάδα, μετά την υποδοχή μιας και­νού­ριας ομάδας παιδιών.

Η υποδοχή των παιδιών από την κοι­νω­νική επι­χεί­ρηση, οργά­νωση «για τη φύση» έγινε στην περιοχή του δάσους των Λαέρμων και υλο­ποιεί­ται με τη συνερ­γα­σία του του­ρι­στι­κού οργα­νι­σμού Kappa Club.

.