Νησίδες…

Δεν αγνοώ τα παι­χνί­δια που παί­ζο­νται στα σύνορα της χώρας μας. Ούτε πώς η Τουρκία εργα­λειο­ποιεί, συχνά επι­κίν­δυνα το μετα­να­στευ­τικό και προ­σφυ­γικό ζήτημα. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα για τις ζωές των ανθρώ­πων και τον κίνδυνο που αντι­με­τω­πί­ζουν. Όλα αυτά δεν μπορούν να αντι­με­τω­πι­στούν στις πλάτες τους. Με τις ζωές των ανθρώ­πων δεν μπο­ρούμε να παί­ζουμε, είναι αδια­πραγ­μά­τευ­τες. Και εάν η Τουρκία δεν ανα­λαμ­βά­νει τις δικές της ευθύνες να προ­σφέ­ρει υπη­ρε­σίες διά­σω­σης και αρωγής, αυτό δεν σημαί­νει ότι πρέπει και η δική μας πλευρά να κάνει το ίδιο. Δεν ξέρω σε ποιον ανήκει η νησίδα στον Έβρο. Αν οι 39 μετα­νά­στες ήταν σε τουρ­κικό ή ελλη­νικό έδαφος. Η ανθρώ­πινη απελ­πι­σία δεν γνω­ρί­ζει σύνορα. Ξέρω όμως ( από τα πλέον επίσημα χείλη, του υπουρ­γού Μετα­νά­στευ­σης) πως πέθανε ένα πεντά­χρονο κορι­τσάκι από τσί­μπημα σκορ­πιού, αβο­ή­θητο μέρες ολό­κλη­ρες. Ξέρω όμως στα σίγουρα ότι η Ελλάδα δεν έχει τις ίδιες αρχές με την Τουρκία ανα­φο­ρικά με το κράτος Δικαίου για να μην μιλήσω για τις ανθρω­πι­στι­κές μας παρα­δό­σεις. Και αντί­θετα με τους χρήστες των σόσιαλ μίντια, που μπορούν να λένε ότι τους κατέβει, ένα κράτος δικαίου πρέπει να εξε­τά­ζει τις καταγ­γε­λίες, να ξεχω­ρί­ζει την αλήθεια από το ψέμα, να διαλύει τις γκρίζες ζώνες, να ενη­με­ρώ­νει, να πείθει, να ανα­λαμ­βά­νει δράση ή να ζητά από άλλους να ανα­λά­βουν δράση.