Χαρ. Ταϊγανίδης: “Θα κολυμπήσω από τη Ρόδο μέχρι και τον Πανορμίτη για να εκπληρώσω το τάμα μου”

Κύριε Ταϊ­γα­νίδη, να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την απόφασή σας να κολυ­μπή­σετε από τη Ρόδο μέχρι τον Πανορ­μίτη.

Ηταν επι­θυ­μία μου να κολυ­μπήσω μια μεγάλη από­σταση, λόγω όμως των αθλη­τι­κών μου υπο­χρε­ώ­σεων ως ενεργός αθλητής δεν επι­τρε­πό­ταν να κολυ­μπήσω στη θάλασσα και να τολμήσω ένα τέτοιο εγχεί­ρημα, διότι δεν μπο­ρούσα να τα συν­δυάσω και τα δύο μαζί. Μετά το Τόκιο του 2021 που ήταν οι τελευ­ταίοι μου Ολυ­μπια­κοί Αγώνες, μίλησα στον προ­πο­νητή μου Γιώργο Αδάμ και του είπα ότι ήρθε η ώρα για να το προ­σπα­θή­σουμε.

Η επιλογή της δια­δρο­μής πώς έγινε;

Αρχικά η επι­θυ­μία μου ήταν να κολυ­μπήσω από τη Ρόδο στο Καστελ­λό­ριζο το 2023. Για το εγχεί­ρημά μου αυτό, ήταν από την πρώτη στιγμή δίπλα μου ο αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης κ. Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γίου ο οποίος ενδια­φέρ­θηκε αμέσως, με αγκά­λιασε και με στη­ρί­ζει και θέλω να τον ευχα­ρι­στήσω δημο­σίως γι’ αυτό. Χωρίς να με γνω­ρί­ζει προ­σω­πικά απο­φά­σισε να στη­ρί­ξει το εγχεί­ρημά μου.

Καλά, δεν χρειά­ζε­στε και ιδιαί­τε­ρες συστά­σεις κ. Ταϊ­γα­νίδη!

Σας ευχα­ρι­στώ. Πάντως με τον κ. Δια­κο­γε­ωρ­γίου μετά το πραγ­μα­τικά μεγάλο ενδια­φέ­ρον που επέ­δειξε, καλ­λιερ­γή­σαμε μια σχέση που εξε­λί­χθηκε σε μια καλή φιλία μπορώ να πω. Ξεκι­νή­σαμε συζη­τή­σεις από τον Νοέμ­βριο του 2021 όμως όταν αντι­κει­με­νι­κοί λόγοι δεν μου επέ­τρε­ψαν τελικά να προ­γραμ­μα­τίσω αυτή τη δια­δρομή από τη Ρόδο για το Καστελ­λό­ριζο, απο­φα­σί­σαμε να ορί­σουμε ως προ­ο­ρι­σμό τον Πανορ­μίτη της Σύμης όπου έχω τάμα για να κατα­φέρω να κολυ­μπήσω μια τόσο μεγάλη δια­δρομή σε ανοικτό πέλαγος και να πάνε όλα καλά.

Το εγχεί­ρημα έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί για τις 6-8 Νοεμ­βρίου, στις εορ­τα­στι­κές εκδη­λώ­σεις. Η από­σταση από τη Ρόδο είναι περίπου 50 χλμ και δεν έχει επι­χει­ρη­θεί ξανά στο παρελ­θόν σε όλο τον κόσμο από αθλητή με ανα­πη­ρία να κολυ­μπή­σει σε πέλαγος. Είναι ένα εγχεί­ρημα μέσω του οποίου θέλω να περάσω πολλά μηνύ­ματα.

Οπως;

Οι αθλητές με ανα­πη­ρία δεν είναι μόνο αθλητές των σταδίων ή της πισίνας ή των αθλη­τι­κών χώρων. Μπο­ρούμε κι εμείς να κάνουμε πολλά πράγ­ματα να δεί­ξουμε τις δυνα­τό­τη­τές μας όπως οι αρτι­με­λείς αθλητές. Οπως χαί­ρο­νται και χει­ρο­κρο­τούν και λένε στις ειδή­σεις για παρά­δειγμα ότι ο τάδε ανέβηκε στην κορυφή του Εβερεστ, όταν προ­βάλ­λουν την προ­σπά­θεια κάποιου που κολυ­μπάει σε θάλασ­σες, σε ποτάμια, σε λίμνες είναι σημα­ντικό να προ­βλη­θεί ότι και ο αθλητής με ανα­πη­ρία μπορεί να κολυ­μπή­σει, να τα βάλει με κύματα, να τα βάλει με αέρηδες, να τα βάλει με το βουνό, να τα βάλει με τη φύση… Να δεί­ξουμε κι εμείς ότι μπορεί να δια­φέ­ρουμε ως αθλητές αλλά όχι ως άνθρω­ποι. Μπο­ρούμε να κάνουμε πολλά πράγ­ματα αρκεί να μας δοθεί η ευκαι­ρία.

Το εγχεί­ρημα αυτό κύριε Ταϊ­γα­νίδη θα έχει όμως και φιλαν­θρω­πικό χαρα­κτήρα, πείτε μας γι΄αυτό.

Ναι πράγ­ματι. Εγώ ως αθλητής με ανα­πη­ρία δεν είμαι τυφλός αλλά έχω μειω­μένη όραση. Αυτή η ανα­πη­ρία εμένα μου έδωσε φτερά, μου έδωσε ζωή, δημιούρ­γησα οικο­γέ­νεια, κατά­φερα πολλά πράγ­ματα. Εγινα γνωστός, σήκωσα τη σημαία της χώρας μου ψηλά, έφερα στην Ελλάδα ολυ­μπιακά μετάλ­λια, δόξα τω θεώ είμαι πάρα πολύ καλά. Αυτή η ανα­πη­ρία ήταν μια ευλογία, κέρδισα πολλά πράγ­ματα.

Ανα­ρω­τή­θηκα λοιπόν, πώς θα μπο­ρούσα εγώ αυτό να το μετα­φέρω στον κόσμο, πώς μπορώ να αντα­πο­δώσω όλη αυτή την αγάπη που πήρα όλα αυτά τα χρόνια, πώς μπορώ να βοηθήσω κι άλλα παιδιά είτε αθλητές είτε μη αθλητές, να κάνουν τα όνειρά τους πραγ­μα­τι­κό­τητα;

Σκε­πτό­με­νος αυτά, μου ήρθε η ιδέα να μιλήσω με τον υπε­ρα­θλητή Χρήστο Κορο­μηλά, ο οποίος είναι ολικά τυφλός. Τον ενη­μέ­ρωσα για την πρόθεσή μου να έχει και έναν κοι­νω­νικό χαρα­κτήρα το εγχεί­ρημά μου και να στηρίξω με κάποιον τρόπο συμπο­λί­τες μας με ανα­πη­ρία. Μου έδωσε λοιπόν την ιδέα, να δια­τε­θούν χρήματα για την εκπαί­δευση σκύλων-οδηγών για τους ολικά τυφλούς. Η ιδέα του Χρήστου να εκπαι­δευ­τούν σκύλοι-οδηγοί που θα γίνουν τα μάτια συμπο­λι­τών μας με ολική τύφλωση, ήταν εξαι­ρε­τική. Μίλησα στη συνέ­χεια με την πρόεδρο του Κέντρου “Σκύλοι Οδηγοί Ελλάδος” κ. Ζωή Γερου­λά­νου η οποία χάρηκε πάρα πολύ με την απόφασή μου. Επίσης θα ήθελα επι­ση­μάνω ότι εκτός από φιλαν­θρω­πικό έχει και συμ­βο­λικό χαρα­κτήρα, διότι χρονικά συμπί­πτει με τα 100 χρόνια από την Γενο­κτο­νία των Ποντίων και ως Πόντιος οφείλω να τιμήσω τη μνήμη εκείνων που δολο­φο­νή­θη­καν και εκείνων που ανα­γκά­στη­καν να ξερι­ζω­θούν από την πατρίδα μας, να τιμήσω τη μνήμη των προ­πάπ­πων μας γι αυτό οφείλω ιδιαί­τε­ρες ευχα­ρι­στίες στον επίτιμο πρόεδρο της Παγκό­σμιας Ομο­σπον­δίας Ποντια­κών Συλ­λό­γων κ. Στέφανο Τανι­μα­νίδη για τη συνεχή στήριξή του.

Πράγ­ματι κύριε Ταϊ­γα­νίδη είναι μια αξιό­λογη πρω­το­βου­λία και είμαι σίγουρη ότι θα είναι αρκετοί και οι Δωδε­κα­νή­σιοι -και όχι μόνο- που θα θέλουν να την στη­ρί­ξουν.  Πού μπορούν να απευ­θυν­θούν όσοι θέλουν να στη­ρί­ξουν είτε οικο­νο­μικά είτε με άλλον τρόπο που θα υπο­δεί­ξετε εσείς, την προ­σπά­θειά σας;

Το εγχεί­ρημα το έχει αγκα­λιά­σει από την πρώτη στιγμή ο αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης και επι­με­λη­τη­ρια­κός σύμ­βου­λος κ. Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γίου ο οποίος και ενη­μέ­ρωσε τον πρόεδρο του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου για το μεγάλο αυτό εγχεί­ρημα και πόσο σημα­ντική είναι η στήριξη του.

Αμέσως ο κ. Γιάννης Πάππου στήριξε με τη σειρά του αυτό την μεγάλη προ­σπά­θεια που γίνεται για πρώτη φορά παγκο­σμίως από αθλητή με ανα­πη­ρία να κολυ­μπή­σει σε πέλαγος και ήδη έχει καλύψει ένα μέρος των εξόδων. Δίπλα μας επίσης είναι η Περι­φε­ρειακή Ένωση Δήμων Νοτίου Αιγαίου μέσω του προ­έ­δρου της κ. Αντώνη Καμπου­ράκη, το περι­φε­ρειακό συμ­βού­λιο Δυτικής Μακε­δο­νίας μέσω του περι­φε­ρειάρχη κ. Γιώργου Κασα­πίδη και περι­μένω κι άλλους φορείς να στη­ρί­ξουν αυτή προ­σπά­θεια. Σε όλο αυτό το εγχεί­ρημα λοιπόν, έχω δίπλα μου και τον Αθλη­τικό Σύλλογο Ρόδου Κολυμ­βη­τές Ανοι­κτής Θαλάσ­σης “Ιππό­κα­μπος” και όποιος επι­θυ­μεί να μας στη­ρί­ξει μπορεί να απευ­θυν­θεί στην πρόεδρο κ. Μαρία Τσι­μέττα η οποία είναι ένας υπέ­ρο­χος άνθρω­πος, ενώ σημα­ντική είναι και η στήριξη του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου κ. Βασίλη Υψη­λά­ντη. Είναι πολύ ενθαρ­ρυ­ντικό το γεγονός πως έχω ήδη αυτή τη στήριξη. Θα απαι­τη­θεί ειδικός εξο­πλι­σμός, ειδική δια­τροφή και βιτα­μί­νες, γιατροί, καύσιμα, τα σκάφη που θα με συνο­δεύ­ουν, τα πλη­ρώ­ματα… Τα περισ­σό­τερα έξοδα, αφορούν την προ­ε­τοι­μα­σία μου. Εξάλλου στην εκδή­λωση πριν από το εγχεί­ρημα, θα γίνει ειδική αναφορά σε όσους είναι δίπλα μου και στη­ρί­ζουν ή θα στη­ρί­ξουν την προ­σπά­θειά μου.

Εχετε ξεκι­νή­σει να πούμε, ήδη τις προ­πο­νή­σεις.

Εμείς ξεκι­νή­σαμε ήδη με τον προ­πο­νητή μου μετά το Τόκιο 2021 τις προ­πο­νή­σεις για τη δια­δρομή Ρόδος-Πανορμίτη και ήδη υπάρ­χουν έξοδα για για­τρούς, φυσι­κο­θε­ρα­πευ­τές, προ­ε­τοι­μα­σίες, αγο­ρά­ζουμε αθλη­τικό εξο­πλι­σμό που είναι ανα­γκαίος και είναι το πρώτο μας μέλημα… Δεν είναι πολλά τα έξοδα προς το παρόν, αλλά έχει ξεκι­νή­σει η δια­δι­κα­σία της προ­ε­τοι­μα­σίας. Είναι πέρα από προ­σω­πικό στοί­χημα όπως είπατε και ένα εγχεί­ρημα με εθνικό χαρα­κτήρα που θα κάνει χαρού­με­νους πολλούς ανθρώ­πους και επι­πλέον θα κάνει γνωστή τη χώρα μας και για έναν επι­πρό­σθετο λόγο, ότι μπορεί να φιλο­ξε­νή­σει τέτοιους αγώνες και τέτοια εγχει­ρή­ματα και να γίνει αυτή προ­σπά­θεια παρά­δειγμα και για άλλους αθλητές. Εχουμε πολύ καλά νερά, πολύ φιλό­ξενα νησιά, εγώ θέλω να προβάλω τη χώρα μου με κάθε τρόπο και να δείξω ότι εδώ στην Ελλάδα μπο­ρούμε να διορ­γα­νώ­σουμε και να υπο­στη­ρί­ξουμε και τέτοια εγχει­ρή­ματα.

Απο­τε­λείτε παρά­δειγμα για πάρα πολλούς λόγους κ. Ταϊ­γα­νίδη και για όλη αυτή τη δια­δρομή των 20 ετών την οποία με δική σας απόφαση τερ­μα­τί­σατε το 2021. Τι έχετε κρα­τή­σει αλήθεια από αυτή τη δια­δρομή;

Εχω κρα­τή­σει ένα πράγμα, ότι τα πάντα γίνο­νται όταν ένας άνθρω­πος έχει όνειρα. Πρέπει στη ζωή μας να βάζουμε στόχους και να ονει­ρευό­μα­στε και είναι δύο πράγ­ματα τα οποία δόξα τω θεώ μέχρι στιγμής είναι αφο­ρο­λό­γητα. Μπο­ρούμε να ονει­ρευ­τούμε ό,τι θέλει και αγαπάει η ψυχή μας. Το θέμα είναι αφού τα ονει­ρευ­τούμε να ξυπνή­σουμε και να τα κάνουμε πραγ­μα­τι­κό­τητα. Τα πράγ­ματα δεν είναι ποτέ εύκολα… Θα βρούμε στροφές, θα βρούμε λακ­κού­βες, θα πέσουμε, θα κου­ρα­στούμε, θα απο­γοη­τευ­τούμε… Ομως το ζητού­μενο είναι να παλέ­ψουμε γι αυτό που έχουμε ονει­ρευ­τεί. Η ζωή είναι δύσκολη, έχει ανη­φό­ρες αλλά μην ξεχνάμε ποτέ ότι ανε­βαί­νο­ντας μια μεγάλη ανηφόρα στο τέρμα της δια­δρο­μής θα έχουμε την καλύ­τερη θέα.

Μιας και ανα­φερ­θή­κατε στις δυσκο­λίες, θα ήθελα να σας ρωτήσω ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στην αθλη­τική σας πορεία.

Υπήρχαν πάρα πολλές… Αλλά έχω κρα­τή­σει δύο, τις οποίες αναφέρω κάθε φορά που με καλούν στα σχολεία για να μιλήσω στα παιδιά, για να τους απο­δείξω ότι μπορεί να παρου­σια­στούν τρο­με­ρές δυσκο­λίες στην πορεία μας αλλά όταν έχουμε ψυχική δύναμη και εμπι­στευό­μα­στε τον εαυτό μας, όλα μπορούν να γίνουν…

Η πρώτη μου ήταν όταν μετά από το Πεκίνο, μου παρου­σιά­στηκε ένα πάρα πολύ μεγάλο πρό­βλημα στη μέση με δισκο­κή­λες, το οποίο με ταλαι­πώ­ρησε πάρα πολύ και για πολλά χρόνια. Στο Ρίο έχασα το χρυσό μετάλ­λιο επειδή οι δισκο­κή­λες πίεζαν πάρα πολύ τα νεύρα, με απο­τέ­λε­σμα να νεκρώ­νουν τα πόδια μου. Δεν το έβαλα κάτω όμως, αλλά το 2017 πριν πάω για το παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα στο Μεξικό, μετά το τέλος της προ­πό­νη­σης ένιωσα φρι­κτούς πόνους. Μετά από μεγάλο πόνο έβηξα τρεις φορές δυνατά με απο­τέ­λε­σμα να σπάσουν οι κήλες και να νεκρώ­σει όλη η αρι­στερή πλευρά μου από την μέση και κάτω. Για ένα χρονικό διά­στημα δεν μπο­ρούσα να κάνω προ­πό­νηση όμως έπρεπε να συμ­με­τά­σχω στο πανελ­λή­νιο πρω­τά­θλημα για να πάω στο παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα στο Μεξικό το 2017. Κατέ­βηκα στο πανελ­λή­νιο πρω­τά­θλημα παρότι μου είπαν “Χαρά­λα­μπε η αρι­στερή σου πλευρά είναι νεκρή, δεν αντι­λαμ­βά­νε­σαι και δεν αισθά­νε­σαι τίποτα” και τους είπα “εγώ θα κολυ­μπήσω, θα πιάσω το όριο και στο παγκό­σμιο θα πάω”. Μπήκα στην πισίνα, έπιασα το όριο με την αρι­στερή πλευρά νεκρή από την μέση και κάτω, και φαντα­στείτε ότι ήμουν ήδη ολυ­μπιο­νί­κης με παγκό­σμια ρεκόρ τις προη­γού­με­νες χρονιές και πήρα μέρος στο πανελ­λή­νιο πρω­τά­θλημα για να πιάσω το όριο… Μαζί με τον φυσι­κο­θε­ρα­πευτή μου τον κ. Σωκράτη Σγου­τζάκο κάναμε μέρα-νύχτα συνέ­χεια θερα­πείες, με ρεύματα, με γυμνα­στική, με ό,τι μπο­ρού­σαμε να κάνουμε κι έτσι επα­νέ­φερα το πόδι και πήγα στο παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα όπου τελικά πήρα ένα χρυσό μετάλ­λιο και δύο αση­μέ­νια. Αυτή ήταν η πρώτη δύσκολη στιγμή.

Και η δεύτερη;

Η δεύτερη ήταν το 2021. Περίπου 20 μέρες πριν φύγω για το Τόκιο, ήμασταν στο γυμνα­στή­ριο στη Θεσ­σα­λο­νίκη μαζί με τον προ­πο­νητή μου ο οποίος μου ετοί­μασε τα βάρη για να κάνω γυμνα­στική. Ηρθε η στιγμή να κάνω τα λάστιχα TRX. Πάνω στην άσκηση, λύθηκαν τα λάστιχα -ανεξήγητο πώς- και πέφτω από ύψος δύο μέτρων πάνω στα βάρη και παθαίνω κάταγμα στον αγκώνα. Κάνω μαγνη­τι­κές, μας λένε οι γιατροί ότι είναι κάταγμα. Είχε πρηστεί ο αγκώνας μου και είχε γίνει σαν το γόνατό μου. Μού είπαν «Χαρά­λα­μπε δεν μπορείς να αγω­νι­στείς πρέπει να βγεις από την Ολυ­μπιακή Ομάδα» και τους είπα ότι δεν υπάρχει τέτοια περί­πτωση. Μου λέει ο προ­πο­νη­τής μου Γιώργος Αδάμ «Μπάμπη, δυστυ­χώς έπρεπε να λήξει έτσι κάπως η καριέρα σου» και του λέω «δεν υπάρχει περί­πτωση ένα κάταγμα να μου ρίξει 20 χρόνια προ­σπά­θειας και η πορεία μου να λήξει με από­συρση από την Ολυ­μπιακή Ομάδα, δεν το δέχομαι». Του λέω λοιπόν «κόουτς θα κολυ­μπάμε με το ένα χέρι και παράλ­ληλα θα κάνουμε θερα­πείες. Θα πάμε στο Τόκιο και ό,τι γίνει». Ετσι λοιπόν έκανα προ­πό­νηση, κολυ­μπούσα με το ένα χέρι δεμένο στη μέση. Φτάνω στο Τόκιο με το χέρι δεμένο, πηγαίνω στο Νοσο­κο­μείο στο Ολυ­μπιακό Χωριό, οι Ιάπωνες γιατροί έκαναν ακτι­νο­γρα­φίες, μαγνη­τι­κές… Μου λένε «Χαρά­λα­μπε το χέρι σου έχει οστικό οίδημα». Ηταν κατά­μαυρο, είχε ταλαι­πω­ρη­θεί πάρα πολύ το οστό, δεν είχε ηρε­μή­σει και είχε μαυ­ρί­σει όλο το κόκαλο. Μου λένε λοιπόν οι γιατροί «από ’σένα εξαρ­τά­ται, μάλλον δεν μπορείς να κολυ­μπή­σεις» και τους λέω «θα κολυ­μπήσω βάλτε ενέσεις, βάλτε ξυλο­κα­ΐνη, βάλτε ό,τι χρεια­στεί εγώ θα κολυ­μπήσω». Κάναμε θερα­πείες με τους Ιάπωνες μια εβδο­μάδα και κολυ­μπάω το 100ρι και βγαίνω τέταρ­τος, έχασα για μερικά κλά­σματα το μετάλ­λιο. Η καριέρα μου στα­μά­τησε εκεί, όπως είχα προ­γραμ­μα­τί­σει. Δεν με έριξε κάτω το πρό­βλημα…

Κανένα πρό­βλημα δεν σας κατέ­βαλε ποτέ, πάντα θέλατε να είστε πιο δυνατός από το πρό­βλημα.

Σε κάθε πρό­βλημα που παρου­σια­ζό­ταν μπροστά μου, του χαμο­γε­λούσα και του έλεγα «καλω­σήρ­θες, ένα να δούμε τώρα ποιος από τους δύο είναι πιο δυνατός». Το αντι­με­τώ­πιζα μέχρις εσχάτων. Στο Τόκιο μπορεί να μην έφερα μετάλ­λιο αλλά απέ­δειξα στον εαυτό μου ότι κατέ­κτησα την τέταρτη θέση επειδή πίστεψα σε ’μένα. Παρότι πέρασα πάρα πολλά, τερ­μά­τισα σε έναν ακόμα τελικό, βγήκα τέταρ­τος στον κόσμο στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες. Τι καλύ­τερο να κλείσει με τον τρόπο αυτό η καριέρα ενός αθλητή όπως εγώ.

Μια καριέρα πάντως κ. Ταϊ­γα­νίδη γεμάτη και ως αρτι­με­λής αθλητής και ως αθλητής με οπτική ανα­πη­ρία, δεν στα­μα­τή­σατε ποτέ να βάζετε τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Μου έκανε εντύ­πωση πριν, που ανα­φέ­ρατε ότι η ανα­πη­ρία ήταν τελικά ευλογία.

Ναι, η ανα­πη­ρία δεν με εμπό­δισε να κάνω τα όνειρά μου πραγ­μα­τι­κό­τητα. Την ανα­πη­ρία που έχω, την είχαν και όλοι οι αντί­πα­λοι αθλητές μου, μπήκα σε έναν χώρο που με δίδαξε πάρα πολλά, με έμαθε να σέβομαι τον συνάν­θρωπό μου αλλά να σέβομαι και τον εαυτό μου και την κάθε στιγμή που ζω, που αναπνέω και που είμαι καλά. Με έμαθε να είμαι πιο σκληρός και με έμαθε να πιστεύω ακόμα περισ­σό­τερο στον εαυτό μου. Πολλά πράγ­ματα δεν τα εκτι­μούμε, ο περισ­σό­τε­ρος κόσμος βλέπει το τώρα και πώς να περάσει καλά και καλά κάνει. Αλλά όταν μπεις σε έναν κόσμο που βλέπεις πραγ­μα­τι­κούς ήρωες, αγω­νι­στές της ζωής, της καθη­με­ρι­νό­τη­τας που δεν το βάζουν κάτω, παίρ­νεις ακόμα περισ­σό­τερη δύναμη και ευλο­γείς τον Θεό που είσαι καλά.

Μιλή­σαμε για τις πιο δύσκο­λες στιγμές, η πιο χαρού­μενη ποια ήταν;

Ηταν τα πρώτα μετάλ­λια στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Αυτή είναι η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό. Μετά είναι το Πεκίνο όπου πήρα έξι ολυ­μπιακά μετάλ­λια με πέντε παγκό­σμια ρεκόρ. Ευχά­ρι­στες στιγμές έχω πολλές, όμορφες εικόνες, μέσα στον αθλη­τι­σμό γνώρισα και τη γυναίκα μου και έχουμε σήμερα μια όμορφη οικο­γέ­νεια, ένα αγόρι 15 ετών και ένα κορίτσι 13 ετών.

Στα παιδιά σας, ποια συμ­βουλή δώσατε που θέλετε να ακο­λου­θή­σουν, μέσα από αυτό που απο­κο­μί­σατε από την προ­σω­πική σας δια­δρομή.

Στα παιδιά μου λέω, ό,τι λέω και στα άλλα παιδιά. Να πιστεύ­ουν στις δυνα­τό­τη­τές τους, να μην φοβού­νται, να τολμούν ασχέτως του απο­τε­λέ­σμα­τος και να μην στα­μα­τούν να ονει­ρεύ­ο­νται γιατί μέσα από τα όνειρα έρχεται η κατά­κτηση των στόχων. Και με την ευκαι­ρία που μου δίνετε θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω την οικο­γέ­νειά μου για την υπο­στή­ριξη των στόχων μου και την αμέ­ρι­στη συμπα­ρά­στασή της, λιγο­στούς φίλους και να πω κι ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ που έχω δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια έναν φίλο-αδελφό, τον Φάνη Συνα­δινό.

Στη Ρόδο πότε να σας περι­μέ­νουμε;

Υπο­λο­γίζω τέλος Αυγού­στου με αρχές Σεπτεμ­βρίου.