ΑΠΟΨΕΙΣ

Τοιούτος έπρεπε ημίν αρχιερεύς

news room
3 λεπτά ανάγνωση

Σε μια από τις προς Εβραί­ους επι­στολή του, ο Από­στο­λος Παύλος με σαφή­νεια δίνει όλα εκείνα τα χαρα­κτη­ρι­στικά και τις ιδιό­τη­τες, του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ.

«Τοιού­τος έπρεπε ημίν Αρχιε­ρεύς, γράφει ο Παύλος προς τους Εβραί­ους, όσιος, άκακος, αμί­α­ντος, κεχω­ρι­σμέ­νος από των αμαρ­τω­λών».

Δια­βά­ζο­ντας τελευ­ταία το κείμενο και έχοντας, « τρι­κυ­μία εν κρανίω», με τα όσα συμ­βαί­νουν γύρω μας, ανα­ρω­τή­θηκα μη τυχόν και ο ΠΑΥΛΟΣ, ανα­φε­ρό­ταν στον δικό μας Αρχιε­ρέα τον κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ και όχι στον ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ.

Δεν ήταν έωλη η απορία μου, αυτό­ματα έκανα συγκρί­σεις και όσο προ­χω­ρούσα σε αυτή την περι­πε­τειώδη ανα­ζή­τηση διε­πί­στωνα ότι όλα αυτά τα χαρα­κτη­ρι­στικά και ιδιό­τη­τες, ται­ριά­ζουν απόλυτα στον κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ μας.

Μακρυά από αυτόν η όποια ιδιο­τέ­λεια και η όποια κακία, γεμάτος αγάπη για τον συνάν­θρωπο, πρώτο του μέλημα και φρο­ντίδα του, η βοήθεια σε όλους αυτούς που έχουν ανάγκη.

Συμπά­σχει και υπο­φέ­ρει μαζί τους, μετρά τις ανάγκες τους, προ­σθέ­τει και αφαιρεί στο μπλο­κάκι του τα έσοδα και έξοδα μιας οικο­γέ­νειας, δια­πι­στώ­νει οτι η προ­σθα­φαί­ρεση έσόδων-εξόδων είναι ελλειμ­μα­τική, βαλα­ντώ­νει στο κλάμα και αναζητά λύσεις για το πρό­βλημα τους.

Κάπου εκει μπερ­δεύ­ε­ται, έχει ανα­στο­λές, τον προ­βλη­μα­τί­ζει και του δημιουρ­γού­νται πολ­λα­πλά άγχη.

« Τόσα έχω να δώσω, σκέ­πτε­ται, τόσα έχω να μοιράσω, από τη μια αυτοί οι δικοί μου, οι κολ­λη­τοί μου, άνθρω­ποι δεν είναι και αυτοί, πως να τους αφήσω έτσι, χωρίς δώρα και δεν βολεύ­ο­νται με λίγα, όλα δικά τους τα θέλουν, άσε που μου το έχουν δια­μη­νύ­σει, αν θέλεις να είμαστε φίλοι σου, θα πλη­ρώ­σεις και από την άλλη όλοι οι υπό­λοι­ποι, τί να διαλέξω ο ταλαί­πω­ρος»;

Αν και άκακος, είναι έξυπνος, βρήκε τη λύση, τους πολλούς τους χορ­ταί­νει με λόγια και υπο­σχέ­σεις και τους κολ­λη­τούς με ΕΥΡΩ, η φιλία τους μετρά περισ­σό­τερο.

Όντας και όσιος, ευσεβής και θεο­σε­βού­με­νος, προ­σεύ­χε­ται στον ΘΕΟ και γονυ­πε­τής ζητά συγ­χώ­ρεση και άφεση αμαρ­τιών για τα τυχόν ανο­μή­ματά του.

Το ότι πάντα βολεύει τους δικούς του, το θεωρεί θεά­ρε­στη πράξη, θα τα οικο­νο­μή­σουν αυτοί, λέει στον Θεό και από τα περισ­σεύ­ματα τους, θα βοη­θή­σουν και τους ανα­ξιο­πα­θού­ντες.

Πώς ΘΕΕ μου να μοιράσω, όχι αυτά που είναι δικά μου και της οικο­γέ­νειας μου, «πώς τα βρήκα και πώς τα μάζεψα δεν είναι ώρα να τα κου­βε­ντιά­σουμε»,

μιλάμε για αυτά που ανήκουν δήθεν στο ΚΡΑΤΟΣ, εγώ είμαι άσπιλος και αμί­α­ντος, τί δουλειά έχω με περί­εργα και παρά­νομα μοι­ρά­σματα χρη­μά­των, είναι Θεέ μου, παρά­νομο και πράξη αμαρ­τωλή, να τα δίνω στους φίλους μου και στους δικούς μου;

« το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυό το πρόσωπο»

δεν κάνω τίποτα άλλο ο ταλαί­πω­ρος, βοηθώ αυτούς που με βοηθούν.

Μη μου πείς ΘΕΕ μου, μα οι άλλοι είναι πιο πολλοί και αυτοί ψηφί­ζουν.

Άφησε τους αυτούς ΘΕΕ μου, βρήκα τον τρόπο και τους βολεύω, πολλά λόγια, ένα καρβέλι ψωμι και πολλές υπο­σχέ­σεις, ξέρεις να στοι­χί­ζουν οι υπο­σχέ­σεις;

Όταν θα έλθει η ώρα των υλο­ποι­ή­σεων, νάσαι σίγου­ρος πως κάτι θα βρεθει, παν­δη­μία, οικο­νο­μική κρίση, Τουρ­κι­κός κίν­δυ­νος και τότε λές συγκι­νη­μέ­νος,

«η πατρίδα βρί­σκε­ται σε κίνδυνο, προέχει η δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα»,

οι υπο­σχέ­σεις μένουν λόγια και εγώ είμαι

«ο μεγάλος πατριώ­της και ο υπεύ­θυ­νος ηγέτης».

Υπάρ­χουν ΘΕΕ μου και κάποιοι ιδιο­τε­λείς που επίμονα φωνα­σκούν και μου ζητούν να αφήσω τον «μουκερέ» και να προ­κη­ρύξω εκλογές.

Εσύ θα το έκανες;

Αν σου ζητού­σαν οι παρα­κα­τια­νοί σου, να παραι­τη­θείς από ΘΕΟΣ και να γίνουν ξανά εκλογές για την θέση του ΘΕΟΥ, θα το έκανες, σίγουρα όχι, έχεις και ένα πλε­ο­νέ­κτημα, είσαι Αιώνιος, εγώ όμως βρίσκω πιο γήινες δικαιο­λο­γίες, έχω τους ΤΟΥΡΚΟΥΣ, αν και αλλό­θρη­σκοι, καλά να είναι οι άνθρω­ποι, τους βάζω μπροστά και γλυτώνω τα δύσκολα.

«Ποιός θα σας γλυ­τώ­σει από τους ΤΟΥΡΚΟΥΣ τους λέω, μόνο εγώ μπορώ να τους κου­μα­ντάρω, μόνο εγώ μπορώ να συμ­φω­νήσω μαζι τους, δεν ζητούν και πολλά, τους δίνεις κάτι και ηρεμούν, πέτρες και θάλασ­σες ζητούν, δόξα το ΘΕΟ μας περισ­σεύ­ουν».

Βέβαιος είμαι ΘΕΕ μου, ότι όταν έλθει η ώρα θα με βάλεις να καθίσω δίπλα σου, ομολογώ ότι σε καμιά περί­πτωση δεν θα διεκ­δι­κήσω τη θέση σου, κάποιο μικρό αξίωμα σίγουρα θα υπάρχει και για μένα, «κεχω­ρι­σμέ­νος των αμαρ­τω­λών» είμαι ΘΕΕ μου, κάτι δεν πρέπει να πάρω και εγώ;

ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΗΜΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ φίλοι μου συμπα­τριώ­τες και αυτόν έχουμε.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 10/7/2022

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. az

    Πηγε για μπανακι, εφαγε το ψαρακι του και μετα το επαιξε αρχιστρατηγος !!!!!!