Ιδιοι θεατές, ίδιοι πρωταγωνιστές, ίδιο σκηνικό

Δεν ξεκί­νησε καλά το καλο­καίρι για την κυβέρ­νηση και τη χώρα βεβαίως. Η πρώτη μεγάλη πυρ­κα­γιά της «σεζόν» ξέσπασε σε κατοι­κη­μένη περιοχή της Αττικής και είμαστε στο ίδιο έργο θεατές.  Οι ίδιοι θεατές. Αλλά και οι ίδιοι πρω­τα­γω­νι­στές: Δήμοι, Περι­φέ­ρεια και ΔΕΔΔΗΕ να αλλη­λο­κα­τη­γο­ρού­νται! Και τα ίδια «σκηνικά». Κλαδιά και ξερό­χορτα, σημεία που δεν απο­ψι­λώ­θη­καν, δεν καθα­ρί­στη­καν, αρμό­διοι που αμέ­λη­σαν, ευθύνες που δεν ανα­λή­φθη­καν έγκαιρα. Στο Πανό­ραμα της Βούλας, είδαμε σε πανο­ρα­μική ακτι­νο­γρα­φία όλες τις αδυ­να­μίες και τις εμμονές του κράτους. Οικτρό το έργο. Αλλά και απο­κα­λυ­πτικό της απα­ρά­δε­κτης κατά­στα­σης, η οποία οδηγεί στο απο­καρ­διω­τικό συμπέ­ρα­σμα: Κανένα από τα κόμματα δεν έχει σκύψει στο μείζον θέμα, για τις περι­βό­η­τες αρμο­διό­τη­τες και το παρα­δο­σιακό μπλέ­ξιμό τους που στη­ρί­ζει την ανευ­θυ­νό­τητα, ώστε να γίνει σαφές το επι­χει­ρη­σιακό πλαίσιο και δεδο­μένη η ανα­ζή­τηση ευθυνών. Έτσι, κάθε φορά που καί­γε­ται ή πλημ­μυ­ρί­ζει η χώρα γινό­μα­στε μάρτυρες-πέρα από τις δια­μά­χες φορέων για τις ευθύνες- μιας καταγ­γελ­τι­κής λαί­λα­πας από την εκά­στοτε αντι­πο­λί­τευση, η οποία συμπυ­κνώ­νει την κριτική της στις λέξεις αδρά­νεια, ανι­κα­νό­τητα, αδια­φο­ρία . Αντί να στρω­θούν στη δουλειά όταν βρί­σκο­νται στην αντι­πο­λί­τευση και να κατα­στρώ­σουν σχέδιο για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό του κράτους, εξα­ντλού­νται σε άσαρκες προ­ε­κλο­γι­κές εξαγ­γε­λίες επί παντός. Ελά­χι­στα προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι, κατα­λαμ­βά­νο­νται εξα­πί­νης όταν βρί­σκο­νται στην κυβέρ­νηση και προ­κύ­ψει πρό­βλημα. Και τότε αυτο­σχε­διά­ζουν, υπεν­θυ­μί­ζουν ότι παρέ­λα­βαν κράτος-ρετάλι, δεσμεύ­ο­νται ότι θα λύσουν τα προ­βλή­ματα και ανταλ­λάσ­σουν δηλώ­σεις μικρο­πο­λι­τι­κής ανοη­σίας με την αντι­πο­λί­τευση. Κομ­μα­τι­κός τζόγος να γίνεται και όλα καλά μέχρι τη επόμενη φορά.  Οικτρόν ιδείν…