Προσφυγή Κεραμέως στη Δικαιοσύνη κατά της απεργίας των εκπαιδευτικών για την ελληνική «PISA»

Κατε­πεί­γουσα αγωγή ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών κατέ­θεσε η Υπουρ­γός Παι­δείας και Θρη­σκευ­μά­των Νίκη Κερα­μέως κατά της Διδα­σκα­λι­κής Ομο­σπον­δίας Ελλάδος (ΔΟΕ) και της Ομο­σπον­δίας Λει­τουρ­γών Μέσης Εκπαί­δευ­σης (ΟΛΜΕ), ζητώ­ντας να ανα­γνω­ρι­στεί ως παρά­νομη και κατα­χρη­στική η κηρυ­χθείσα απεργία – αποχή από τις εξε­τά­σεις δια­γνω­στι­κού χαρα­κτήρα για τους μαθητές/μαθή­τριες της ΣΤ’ Τάξης των δημο­τι­κών σχο­λείων και τους μαθητές/μαθή­τριες της Γ’ Τάξης των γυμνα­σίων σε θέματα ευρύ­τε­ρων/γενικών γνώσεων των γνω­στι­κών αντι­κει­μέ­νων της Νεο­ελ­λη­νι­κής Γλώσσας και των Μαθη­μα­τι­κών – «Ελλη­νι­κής PISA» – που είναι προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν την Τετάρτη 18 Μαΐου 2022, δειγ­μα­το­λη­πτικά σε 6.000 περίπου μαθητές και 300 σχολεία ανά τάξη. Η αγωγή θα εκδι­κα­στεί αύριο, Τρίτη, λόγω του κατε­πεί­γο­ντος.

Το ζήτημα που εγεί­ρε­ται αφορά την εφαρ­μογή ή μη ψηφι­σμέ­νου Νόμου από τη Βουλή των Ελλήνων (Ν. 4823/2021), τον οποίο οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγεσίες αυθαί­ρετα απο­πει­ρώ­νται να καταρ­γή­σουν στην πράξη, αρνού­με­νες διαρκώς την οποια­δή­ποτε προ­σπά­θεια βελ­τί­ω­σης της ποιό­τη­τας της εκπαί­δευ­σης.

Με τις εν λόγω εξε­τά­σεις θεσμο­θε­τεί­ται, για πρώτη φορά στο εκπαι­δευ­τικό μας σύστημα, ένα κατο­χυ­ρω­μένο πλαίσιο που θα συλ­λέ­γει συστη­μα­τικά, δειγ­μα­το­λη­πτικά, σε εθνικό επίπεδο και σε ανώνυμη βάση, μετρή­σιμα στοι­χεία για την ποιό­τητα της εκπαί­δευ­σης, μέσω έγκυρης και αξιό­πι­στης διά­γνω­σης των γνώσεων, ικα­νο­τή­των και δεξιο­τή­των των μαθητών σε θέματα Γλώσσας – Κατα­νό­η­σης Κει­μέ­νου και Μαθη­μα­τι­κών. Αλλά και η πρώτη φορά που το ΥΠΑΙΘ ζητά συντε­ταγ­μένα την άποψη των εκπαι­δευ­τι­κών, ώστε να αξιο­ποι­ή­σει τα απο­τε­λέ­σματα αυτών των δια­δι­κα­σιών για την καλύ­τερη χάραξη εκπαι­δευ­τι­κής πολι­τι­κής βάσει μετρή­σι­μων δεδο­μέ­νων.

Η οπι­σθο­δρο­μική στάση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ηγεσιών προ­κα­λεί αλγεινή εντύ­πωση, καθώς οι ίδιες οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγεσίες, που έπρεπε να πρω­το­στα­τούν διεκ­δι­κώ­ντας σταθερά τη βελ­τί­ωση της εκπαί­δευ­σης στη χώρα, θέτουν μονίμως προ­σκόμ­ματα στις διεθνώς απο­δε­κτές μεθό­δους ανα­βάθ­μι­σης του εκπαι­δευ­τι­κού έργου. Αψηφούν συστη­μα­τικά ότι:

– δεν μπορεί να υπάρξει βελ­τί­ωση χωρίς πρότερη απο­τύ­πωση της υφι­στά­με­νης κατά­στα­σης με συγκε­κρι­μένα, αντι­προ­σω­πευ­τικά, μετρή­σιμα στοι­χεία,

– η Ελλάδα απο­τε­λεί μια από τις τελευ­ταίες ανε­πτυγ­μέ­νες χώρες που δεν έχουν ως σήμερα έναν τέτοιο θεσμό (ενδει­κτικά, παρό­μοιοι θεσμοί λει­τουρ­γούν ήδη σε Γερ­μα­νία, Ιταλία, Γαλλία, Αυστρία, Ουγ­γα­ρία, Φιν­λαν­δία, Σουηδία, Κροατία, Τσεχία),

– οι ενέρ­γειες των συν­δι­κα­λι­στι­κών ηγεσιών στρέ­φο­νται ευθέως κατά των μαθητών και του εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος εν συνόλω, παρε­μπο­δί­ζο­ντας τη βελ­τί­ωσή του,

– η εφαρ­μογή ψηφι­σθέ­ντων νόμων στις ευνο­μού­με­νες χώρες δεν επα­φί­ε­ται στις συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγεσίες,

– ο διδα­κτι­κός τους ρόλος και η συνα­κό­λουθη ευθύνη τους απέ­να­ντι στους μαθητές τους δε σταματά στην τάξη, αλλά συνε­χί­ζε­ται και με το παρά­δειγμα και την ευρύ­τερη στάση τους.