Γαλλικές εκλογές: Ο Μακρόν νίκησε αλλά η Άκρα Δεξιά είναι πλέον επικίνδυνη…

Ο Μακρόν κέρδισε και τη δεύτερη θητεία του στην Προ­ε­δρία της Γαλ­λι­κής Δημο­κρα­τίας, αλλά το απο­τέ­λε­σμα δεν θυμίζει σε τίποτε την πρώτη του θριαμ­βευ­τική νίκη το 2017. Η επι­κρά­τησή του ήταν σχετικά άνετη, η Λεπέν έχασε χάρη στην εκ νέου συσπεί­ρωση των δημο­κρα­τι­κών δυνά­μεων της Γαλλίας, ωστόσο η Άκρα Δεξιά κατέ­γραψε άλλη μια σημα­ντική άνοδο σε δεύτερο γύρο προ­ε­δρι­κών εκλογών.

Υπό τις δύσκο­λες συν­θή­κες που δια­μορ­φώ­νο­νται στην Ευρώπη αυτή την περίοδο η νίκη του Μακρόν είναι μια μεγάλη ανάσα (και για την Ελλάδα, σε ευρω­παϊκό και ελλη­νο­τουρ­κικό επίπεδο), αφού τυχόν ήττα του θα μπο­ρούσε να έχει τρο­μα­κτικά αρνη­τι­κές συνέ­πειες. Όμως τίποτε δεν ήταν πολύ εύκολο σε αυτή τη νίκη και τίποτε δεν θα είναι εύκολο κατά τη δεύτερη θητεία του Προ­έ­δρου της Γαλλίας.

Μάλιστα η κατά­σταση σήμερα θα μπο­ρούσε να είναι δια­φο­ρε­τική υπό κάποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Δηλαδή εάν ο Μακρόν παρέ­μενε μέχρι τέλους μόνο αυτό που οι περισ­σό­τε­ροι έβλεπαν – όχι άδικα – σε αυτόν όχι μόνο το 2017, αλλά και κατά τη διάρ­κεια της πρώτης θητείας του: ότι πρό­κει­ται για έναν τεχνο­κράτη χωρίς ιδιαί­τερη επαφή με την κοι­νω­νία.

Γύρισε το ματς

Η κατη­γο­ρία δεν ήταν άστοχη, αφού ο ίδιος έκανε αρκετά για να «κατο­χυ­ρώ­σει» τον χαρα­κτη­ρι­σμό του φίλου της παρι­σι­νής ελίτ, ο οποίος ελά­χι­στα κατα­λα­βαί­νει τα προ­βλή­ματα των ανθρώ­πων της περι­φέ­ρειας και των χαμη­λό­τε­ρων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των.

Ωστόσο ο επα­νε­κλε­γείς Πρό­ε­δρος της Γαλλίας κατά­φερε να ισορ­ρο­πή­σει αυτό το μειο­νέ­κτημα

● προ­τάσ­σο­ντας τον στόχο για ανα­βάθ­μιση του ρόλου της Γαλλίας στην Ευρώπη και τον κόσμο,

● αντι­λαμ­βα­νό­με­νος τη σημασία του μετα­να­στευ­τι­κού, της επιρ­ροής του Ισλάμ στις ευρω­παϊ­κές κοι­νω­νίες (και στη γαλλική),

● ανα­δει­κνύ­ο­ντας στον δεύτερο γύρο όλα τα ηχηρά μειο­νε­κτή­ματα της Λεπέν, με κορυ­φαίο τον αντιευ­ρω­παϊ­σμό της,

● εξα­σφα­λί­ζο­ντας την άμεση και έμμεση στήριξη όλων των άλλων πολι­τι­κών δυνά­μεων που βρέ­θη­καν μεν απέ­να­ντί του στον πρώτο γύρο, αλλά βρί­σκο­νται σε τερά­στια ιδε­ο­λο­γική από­σταση από την Άκρα Δεξιά.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να θεω­ρη­θεί τυχερός για το ότι η Αρι­στερά υπό τον Μελαν­σόν, παρότι εισέ­πραξε κυρίως αντι­συ­στη­μική ψήφο και φιλο­δο­ξεί να διεκ­δι­κή­σει την πρω­θυ­πουρ­γία, έκανε το δημο­κρα­τικό της καθήκον και προ­τί­μησε να συμ­βι­βα­στεί με το (κατ’ αυτήν) μικρό­τερο κακό αντί να το κάνει… Κούγκι.

Η ανε­παρ­κής Λεπέν

Αν ρίξουμε μια ματιά και στην άλλη πλευρά του πολι­τι­κού φάσμα­τος, η κατά­σταση θα μπο­ρούσε να έχει εξε­λι­χθεί δια­φο­ρε­τικά εάν η Λεπέν:

● Ήταν περισ­σό­τερο δια­βα­σμένη, λιγό­τερο φυγό­πονη και δεν γινόταν εύκολη λεία στα χέρια του Μακρόν κατά τη διάρ­κεια του μεταξύ τους ντι­μπέιτ.

● Ήταν περισ­σό­τερο συγκρο­τη­μένη και ικανή να δια­τυ­πώ­σει στοι­χειω­δώς λει­τουρ­γι­κές και τεκ­μη­ριω­μέ­νες προ­τά­σεις για την οικο­νο­μία και τους φτω­χό­τε­ρους.

● Ήταν λιγό­τερο… φίλη του Πούτιν και είχε μεγα­λύ­τερη ενη­με­ρό­τητα για τον διεθνή ρόλο της Γαλλίας και το πώς αυτός αντα­να­κλά στα μάτια του μέσου Γάλλου.

Δυσοί­ωνα συμπε­ρά­σματα

Το ότι η Μαρίν Λεπέν δεν είναι τίποτε από όλα αυτά συνε­τέ­λεσε τα μέγιστα στη νέα ήττα της. Όμως το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα οδηγεί σε δύο πολύ απαι­σιό­δοξα συμπε­ρά­σματα:

1. Παρά τα κατα­φανή μειο­νε­κτή­ματά της, κατά­φερε να μπει στον δεύτερο γύρο με 23,15% και να προ­σελ­κύ­σει όχι μόνο τις ψήφους του έτερου ακρο­δε­ξιού Ερίκ Ζεμούρ (7,07%), αλλά και ένα επι­πλέον 12% περίπου.

Το στοι­χείο αυτό μας δείχνει ότι η αντι­συ­στη­μική ψήφος στη Γαλλία με κατεύ­θυνση την Άκρα Δεξιά όχι μόνο παγιώ­νε­ται, αλλά αυξά­νε­ται. Από το 17,90% και τον απο­κλει­σμό της Μαρίν Λεπέν από τον δεύτερο γύρο το 2012 και από το 33,90% στον δεύτερο γύρο το 2017, βρι­σκό­μα­στε ήδη περί το 42%. Και ουδείς γνω­ρί­ζει αν αυτή η τάση μπορεί να ανα­κο­πεί.

2. Ένας ακρο­δε­ξιός υπο­ψή­φιος με λίγο περισ­σό­τερη ευστρο­φία, συγκρό­τηση και επι­κοι­νω­νιακή δυνα­τό­τητα από τη Λεπέν θα μπο­ρούσε να επι­τύ­χει όσα αυτή δεν κατά­φερε σε τρεις συνε­χό­με­νες ανα­με­τρή­σεις για τη γαλλική Προ­ε­δρία.

Δύσκολη πεντα­ε­τία

Η γαλλική Άκρα Δεξιά έχει μπροστά της πέντε χρόνια μέχρι να ξαναδεί το μέλλον της και να δια­μορ­φώ­σει μια πιο απο­τε­λε­σμα­τική στρα­τη­γική.

Δυστυ­χώς, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα ενδεί­ξεις, θα είναι μια ακόμη πεντα­ε­τία δύσκολη και για τη Γαλλία και για την Ευρώπη. Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος, τον οποίο εγκαι­νί­ασε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία, και οι οικο­νο­μι­κές του συνέ­πειες συνι­στούν την πρώτη πράξη μιας νέας μεγάλης περι­πέ­τειας.

Ήδη η Λεπέν, η οποία είχε αναγ­γεί­λει ότι θα απο­χω­ρούσε σε περί­πτωση ήττας, δηλώνει έτοιμη να απο­τε­λέ­σει την αντι­πο­λί­τευση του Μακρόν. Είναι μόλις 53 ετών, μύρισε αίμα και ανέ­κρουσε πρύμναν.

Μάλιστα ο Ζεμούρ δήλωσε τη συμπα­ρά­ταξή του με τη Λεπέν, άρα η Άκρα Δεξιά είναι απο­φα­σι­σμένη να παίξει πολύ πιο σκληρά τα χαρτιά της επεν­δύ­ο­ντας στη νέα φάση αβε­βαιό­τη­τας…

Άλλωστε τα προ­βλή­ματα των λαϊκών τάξεων παρα­μέ­νουν οξύτατα και η αντι­με­τώ­πισή τους δεν είναι απλή υπόθεση. Ο Πρό­ε­δρος της Γαλλίας θα πρέπει να αλλάξει πάρα πολλά στην οικο­νο­μική και κοι­νω­νική του συνταγή για να απο­φύ­γει μια κοι­νω­νική έκρηξη. Επι­πλέον στις επό­με­νες προ­ε­δρι­κές εκλογές δεν θα υπάρχει Μακρόν, ο οποίος θα έχει εξα­ντλή­σει το συνταγ­μα­τικό περι­θώ­ριο των δύο θητειών.

Καθώς τα παρα­δο­σιακά κόμματα της γαλ­λι­κής πολι­τι­κής σκηνής έχουν καταρ­ρεύ­σει, κανείς δεν μπορεί τώρα ούτε καν να φαντα­στεί τι είδους συσχε­τι­σμοί θα μπο­ρού­σαν να δια­μορ­φω­θούν στη Γαλλία την επόμενη πεντα­ε­τία. Αρχής γενο­μέ­νης από τις επερ­χό­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλογές, οι οποίες απο­τε­λούν ένα πολύ σκληρό κρας τεστ για τον Μακρόν και την προ­ο­πτική της δια­κυ­βέρ­νη­σής του.

Και, βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι την επόμενη περίοδο θα ξεπη­δή­σει από το δημο­κρα­τικό στρα­τό­πεδο ένας διά­δο­χος του Μακρόν ικανός να υπε­ρα­σπι­στεί τη Γαλλική Δημο­κρα­τία και τους θεσμούς της από την ακρο­δε­ξιά απειλή…

Πηγή topontiki.gr

Σταύρος Χρι­στα­κό­που­λος