Επαναλαμβάνεται η δίκη Ελβετού κατηγορούμενου για ανθρωποκτονία από αμέλεια με wakeboard

Eπα­να­λαμ­βά­νε­ται ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου την 11η Ια­νουα­ρί­ου 2022, μετά την άσκη­ση εφέ­σε­ως από την Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, η δίκη με κα­τη­γο­ρού­με­νο για αν­θρω­πο­κτο­νία από αμέ­λεια της 37χρο­νης Ρω­σί­δας Svetlana Bezrodnykh έναν 48χρονο Ελ­βε­τό, που κρί­θη­κε αθώος λόγω αμ­φι­βο­λιών από το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου.

Η αντει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Αι­μι­λία – Σοφία Μέρη, προ­σέ­βα­λε με έφεση την αθω­ω­τι­κή από­φα­ση επι­ση­μαί­νο­ντας ότι αν το Δι­κα­στή­ριο είχε κρί­νει ορθά τις απο­δεί­ξεις και είχε κάνει ορθή εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων του νόμου έπρε­πε να κη­ρύ­ξει τον κα­τη­γο­ρού­με­νο ένοχο.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Την 1η Αυ­γού­στου 2015 και ώρα 21.50 το Κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο Ρόδου ενη­με­ρώ­θη­κε τη­λε­φω­νι­κά από τον φύ­λα­κα του στρα­τιω­τι­κού θε­ρέ­τρου στην πε­ριο­χή του Τρα­ου­νού Αφά­ντου για την εξα­φά­νι­ση κο­λυμ­βή­τριας.

Σκά­φος του Λι­με­νι­κού ξε­κί­νη­σε έρευ­να για τον εντο­πι­σμό της με αρ­νη­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

Την 23.15 ώρα της ίδιας ημέ­ρας το Λι­με­νι­κό ενη­με­ρώ­θη­κε από έναν ημε­δα­πό, κά­τοι­κο Ρόδου, ότι ενώ έκανε σκί (wakeboard) στην πε­ριο­χή, το σκά­φος που τον έλκυε, προ­σέ­κρου­σε περί ώραν 20.30 σε άγνω­στο αντι­κεί­με­νο.

Στο σκά­φος, ονό­μα­τι «Panther», που κυ­βερ­νού­σε ο 48χρο­νος Ελ­βε­τός, ο οποί­ος ερ­γά­ζε­ται ως εκ­παι­δευ­τής ιστιο­σα­νί­δας με νό­μι­μη άδεια και το κα­τέ­χει ως ιδιώ­της, επέ­βαι­ναν ακόμη 5 άτομα.

Μετά την πρό­σκρου­ση διε­νήρ­γη­σαν έρευ­να με μά­σκες στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή για να δια­πι­στώ­σουν, πού είχε προ­σκρού­σει, αλλά δεν βρή­καν τί­πο­τε, με απο­τέ­λε­σμα να θε­ω­ρούν ότι είχαν χτυ­πή­σει με­γά­λο ψάρι ή κού­τσου­ρο.

Ο σκιέρ επέ­λε­ξε να ενη­με­ρώ­σει το Λι­με­νι­κό, ενώ ο Ελ­βε­τός και οι υπό­λοι­ποι επι­βαί­νο­ντες στο σκά­φος πα­ρέ­μει­ναν στην πα­ρα­λία, εορ­τά­ζο­ντας την εθνι­κή εορτή της Ελ­βε­τί­ας.

Τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες της 2ας Αυ­γού­στου 2015 οι έρευ­νες συ­νε­χί­στη­καν από σκά­φος του Λι­με­νι­κού και περί ώραν 08.30 εντο­πί­στη­κε και πε­ρι­συ­νε­λέ­γη η σορός της 37χρο­νης, δια­με­λι­σμέ­νη.

Η προ­πέ­λα του σκά­φους την είχε κομ­μα­τιά­σει στην αρι­στε­ρή πλευ­ρά του σώ­μα­τός της.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, η 37χρονη, που ανα­γνω­ρί­στη­κε από οι­κεί­ους της στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, είχε ακρω­τη­ρια­στεί στο αρι­στε­ρό άνω και κάτω άκρο.

Την 14.00 ώρα της ίδιας ημέ­ρας ο 48χρο­νος προ­σή­χθη από τους λι­με­νι­κούς προ­κει­μέ­νου να διευ­κρι­νι­στούν οι συν­θή­κες θα­νά­του της 37χρο­νης και συ­νε­λή­φθη με εντο­λή της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Υπη­ρε­σί­ας.

Ο 48χρο­νος εξέ­φρα­σε την λύπη του για το μοι­ραίο δυ­στύ­χη­μα. Κα­τέ­θε­σε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι την 1η Αυ­γού­στου 2015 και περί ώραν 20.15 έλκυε wakeboard στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή του Τρα­ου­νού στ’ Αφά­ντου και όπως υπο­στη­ρί­ζει, βρι­σκό­ταν σε από­στα­ση 500 μέ­τρων πε­ρί­που από την ακτο­γραμ­μή.

Στην τε­λευ­ταία στρο­φή που έκανε κατά τη διε­νέρ­γεια του θα­λάσ­σιου σπόρ αι­σθάν­θη­κε, όπως είπε, κά­ποιο τρά­νταγ­μα στο σκά­φος.

Στα­μά­τη­σε αμέ­σως και ξε­κί­νη­σε ο ίδιος και οι επι­βαί­νο­ντες να ψά­χνουν γύρω από το σκά­φος με φώτα. Εψα­ξαν με μά­σκες και κάτω από το σκά­φος μαζί με τον ημε­δα­πό που έκανε wakeboard αλλά και με ακόμη έναν επι­βαί­νο­ντα.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι έψα­ξαν αρ­χι­κά κάτω από το σκά­φος και έπει­τα στη γύρω πε­ριο­χή σε ακτί­να 30 μέ­τρων.

Όπως είπε η θά­λασ­σα ήταν πολύ βρώ­μι­κη, είχε κου­τιά, κομ­μά­τια από ξύλα και πί­στε­ψαν ότι ακού­μπη­σαν κά­ποιο ξύλο ή κά­ποιο ψάρι και απο­φά­σι­σαν να γυ­ρί­σουν στην ακτή.

Ξε­κα­θά­ρι­σε ότι δεν είδαν αίμα ή κά­ποιο άλλο στοι­χείο, που θα τους δη­μιουρ­γού­σε υπο­ψί­ες για ατύ­χη­μα.

Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας στην έφεσή της ανα­φέ­ρει ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ως χει­ρι­στής του σκά­φους διε­νερ­γού­σε “wakeboard” ενώ οι και­ρι­κές συν­θή­κες δεν ήταν κα­τάλ­λη­λες και ενώ δεν είχαν ορα­τό­τη­τα (δύση ηλίου), έχο­ντας ει­σέλ­θει εντός του χώρου των λουο­μέ­νων.

Θε­ω­ρεί ότι κακώς έγινε δεκτή ως αλη­θής η απο­λο­γία του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στο ακρο­α­τή­ριο, διότι αυτή πε­ριέ­χει αντι­φά­σεις σε σχέση με όσα κα­τέ­θε­σε με την συν­δρο­μή διερ­μη­νέα στην προ­δι­κα­σία και δη ότι ο και­ρός ήταν κακός.

Επί­σης ο μάρ­τυ­ρας κα­τέ­θε­σε ότι το σκά­φος βρι­σκό­ταν στη θά­λασ­σα όταν ένιω­σαν ένα έντο­νο τρά­νταγ­μα και για τον λόγο αυτό ακι­νη­το­ποι­ή­θη­κε και δύο εκ των επι­βαι­νό­ντων έπε­σαν στη θά­λασ­σα με φα­κούς (στοι­χείο το οποίο επί­σης κα­τα­δει­κνύ­ει το γε­γο­νός ότι δεν υπήρ­χε φως ημέ­ρας) ψά­χνο­ντας να βρουν τι ήταν αυτό που είχε χτυ­πη­θεί.

Το γε­γο­νός ότι δεν είδαν αίμα στην πε­ριο­χή εξη­γεί­ται αφε­νός μεν από το γε­γο­νός ότι υπήρ­χε σκο­τά­δι, αφε­τέ­ρου ότι το σκά­φος ακι­νη­το­ποι­ή­θη­κε κά­ποια μέτρα από το ση­μείο στο οποίο ένιω­σαν την πρό­σκρου­ση και συ­νε­πώς ήταν αδύ­να­το να βρουν ακρι­βώς το ση­μείο όπου είχε χτυ­πη­θεί η γυ­ναί­κα κάτω από τις συν­θή­κες αυτές.

Πε­ραι­τέ­ρω, όπως θε­ω­ρεί η Ει­σαγ­γε­λέ­ας, το Δι­κα­στή­ριο μετά από σχε­τι­κό ισχυ­ρι­σμό του συ­νη­γό­ρου υπε­ρά­σπι­σης δεν προ­χώ­ρη­σε στην ανά­γνω­ση της κα­τά­θε­σης του μάρ­τυ­ρα, ο οποί­ος βρι­σκό­ταν στην πα­ρα­λία την ώρα του δυ­στυ­χή­μα­τος αλλά ούτε κλή­τευ­σε τον ως άνω μάρ­τυ­ρα, ο οποί­ος ως κά­τοι­κος Ρόδου θα μπο­ρού­σε να είχε εμ­φα­νι­στεί και την ίδια ημέρα ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου και ο οποί­ος προ­α­να­κρι­τι­κά κα­τέ­θε­σε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος επα­νει­λημ­μέ­να ει­σήλ­θε στο χώρο των λου­σμέ­νων με το προ­α­να­φε­ρό­με­νο τα­χύ­πλοο σκά­φος, η προ­πέ­λα του οποί­ου βρέ­θη­κε να έχει υπο­στεί ζημία.

Πε­ραι­τέ­ρω, όπως ανα­φέ­ρει, έσφα­λε το δι­κα­στή­ριο θε­ω­ρώ­ντας ότι δεν απο­δεί­χθη­κε πλή­ρως ότι η γυ­ναί­κα χτυ­πή­θη­κε από το σκά­φος του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου αφού κα­νέ­να άλλο σκά­φος δεν έπλεε στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ριο­χή και μά­λι­στα σε τόσο μικρή από­στα­ση από την ακτή, ενώ τα τραύ­μα­τα της πα­θού­σας ήταν συμ­βα­τά με αυτά της προ­πέ­λας.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου πα­ρί­στα­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής.