Εμβολιαστείτε: Συμβουλές ενός Ροδίτη που νόσησε βαριά

Ο Μιχάλης Χρυ­σο­βέρ­γης είναι ένα από τα πολλά «ανώνυμα κρού­σματα» του κορω­νοϊού, που έχουν κατα­γρα­φεί στη Ρόδο. Νόσησε βαριά και χρειά­στηκε να νοση­λευ­τεί στο ΓΝΡ για 12 ημέρες. Μοι­ρά­ζε­ται σήμερα την εμπει­ρία του με τους ανα­γνώ­στες της «δημο­κρα­τι­κής» και τονίζει ότι ο κορω­νο­ϊός δεν είναι μία απλή γρίπη, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύ­ουν.

«Κλασικά στην αρχή νόμισα πως πρό­κει­ται για μία απλή γρίπη και σκέ­φτηκα ότι θα την περ­νούσα παρα­μέ­νο­ντας στο σπίτι.

Τις πρώτες έξι ημέρες ήταν ήπια τα συμ­πτώ­ματα. Έκανα όλες τις απαι­τού­με­νες εξε­τά­σεις στο Νοσο­κο­μείο προ­λη­πτικά, οι οποίες δεν έδειξαν να υπάρχει ιδιαί­τερο πρό­βλημα.

Η ακτι­νο­γρα­φία θώρακος ήταν καθαρή και ούτε είχα κάποιο πρό­βλημα με το οξυγόνο.

Πήρα κάποια αγωγή και δύο μέρες αργό­τερα, επι­δει­νώ­θηκε η κατά­στασή μου με απο­τέ­λε­σμα να εισαχθώ στο Νοσο­κο­μείο με τα επίπεδα του οξυ­γό­νου μου να είναι χαμηλά. Το πρώτο πράγμα που μου είπε η γιατρός, ήταν ότι θα έπρεπε να έχω υπομονή και όντως επι­βε­βαιώ­θηκε, αφού έμεινα στο Νοσο­κο­μείο για συνο­λικά 12 ημέρες.

Και αν προ­σθέ­σουμε τις 8 ημέρες πριν την εισα­γωγή μου και τη μία εβδο­μάδα μετά, που χρειά­στηκε να παρα­μείνω στο κρεβάτι, έχοντας πάντα δίπλα μου τη συσκευή του οξυ­γό­νου, συνο­λικά ταλαι­πω­ρή­θηκα από τον ιό 28 ημέρες», δήλωσε ο κ. Χρυ­σο­βέρ­γης, και συμπλή­ρωσε ότι: «Πρό­κει­ται για μία ύπουλη ασθέ­νεια. Ένα μήνα μετά τη διά­γνωση, εξα­κο­λουθώ να μην έχω δυνά­μεις, να δυσκο­λεύ­ο­μαι με τις ανα­πνοές, να ανέβω μία σκάλα κλπ. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν πρό­κει­ται για μία απλή γρίπη. Οφεί­λουμε όλοι να τηρούμε τα μέτρα ατο­μι­κής προ­στα­σίας, να κρατάμε τις απο­στά­σεις να φοράμε πάντα μάσκα, να φρο­ντί­ζουμε την ατομική υγιεινή, τα χέρια να απο­λυ­μαί­νο­νται τακτικά…».

Τον ιό, όπως δηλώνει ο κ. Χρυ­σβέρ­γης, τον κόλλησε από συγ­γε­νικό του πρόσωπο που τον είχε επι­σκε­φθεί στο κατά­στημά του, παρόλο που και οι δύο φορού­σαν μάσκες και τηρού­σαν την ανα­γκαία από­σταση μεταξύ τους. Αν και ανεμ­βο­λί­α­στος, δηλώνει πως δεν είναι αρνητής των εμβο­λίων ή αντιεμ­βο­λια­στής.

«Συγ­γε­νικό πρόσωπο με επι­σκέ­φθηκε στο κατά­στημά μου. Φορού­σαμε και οι δύο μάσκες και δεν βρε­θή­καμε σε ιδιαί­τερα κοντινή από­σταση.

Την επομένη με ενη­μέ­ρωσε ότι έκανε τεστ και ότι είχε βγει θετικό. Και εγώ έκανα τεστ την ίδια ημέρα όλως τυχαίως, με αρνη­τικό απο­τέ­λε­σμα. Έπειτα από τρεις μέρες όμως, επα­νέ­λαβα το τεστ το οποίο ήταν θετικό.

Γυμνά­ζο­μαι πάντα και παίρνω συμπλη­ρώ­ματα δια­τρο­φής και βιτα­μί­νες, θέλο­ντας να είμαι σε καλή φυσική κατά­σταση. Έχω έλθει σε επαφή με πάνω από 30 άτομα που είχαν κορω­νοϊό και έτυχε να κολλήσω τη συγκε­κρι­μένη φορά…

Πιστεύω πως εάν βρει ο ιός τον οργα­νι­σμό σου σε κάποια ευάλωτη φάση και εάν το ιικό φορτίο που δέχεσαι είναι αυξη­μένο, τότε την πατάς. Η έκτη ημέρα είναι η καθο­ρι­στική, ο ιός υπο­χω­ρεί ή υπο­τρο­πιά­ζει, όπως συνέβη στην δική μου περί­πτωση», είπε ο κ. Χρυ­σο­βέρ­γης, σημειώ­νο­ντας πως νόσησε και η σύζυγός του δύο με τρεις μέρες μετά και παρόλο που ο ίδιος βρι­σκό­ταν στην απόλυτη απο­μό­νωση, στον ξενώνα δίπλα στο σπίτι τους. Ευτυχώς όμως το πέρασε ελαφρά.

Τις δύσκο­λες στιγμές που πέρασε στο Νοσο­κο­μείο, μόνος του, χωρίς να έχει κάποιο δικό του να τον φρο­ντί­ζει, ο Μιχάλης Χρυ­σο­βέρ­γης, σκε­φτό­ταν διαρκώς την επι­στροφή του στο σπίτι. «Βρέθηκα λίγο πριν τη δια­σω­λή­νωση. ] Το άσχημο είναι ότι όλο αυτό το φορτίο το περνάς εντελώς μόνος σου, χωρίς να έχεις κανένα δίπλα σου. Ρωτούσε πριν μπει στο δωμάτιο η νοσο­κόμα τι χρεια­ζό­μουν, ώστε να φορέσει την ειδική στολή.

Το μόνο που σκέ­φτε­σαι όσο είσαι στο νοσο­κο­μείο, είναι να φύγεις και να επι­στρέ­ψεις στο σπίτι. Και αφού επέ­στρεψα, έκλαιγα επί δύο μέρες όταν σκε­φτό­μουν τι πέρασα και ότι δεν είχα κάποιο άνθρωπο να με φρο­ντί­ζει. Δεν σας κρύβω, ότι επί μία ολό­κληρη ημέρα ζητούσα νερό χωρίς να μπορώ να σηκωθώ και το νερό δεν ήρθε ποτέ…. Στις 11 το βράδυ ζήτησα από τον γιατρό που ήρθε να με δει, να μου δώσει ένα μπου­κα­λάκι», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Τέλος, ο κ. Χρυ­σο­βέρ­γης ανα­φέ­ρε­ται στο «στίγμα» που νιώθουν όλοι όσοι έχουν νοσήσει, απο­φεύ­γο­ντας να μιλή­σουν ανοιχτά για το βίωμά τους, σημειώ­νο­ντας ότι: «Κάποια στιγμή κοι­νο­ποί­ησα το πρό­βλημά μου στο facebook και 10 φίλοι μοι­ρά­στη­καν μαζί μου τις δικές τους εμπει­ρίες που σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις, ήταν πολύ πιο δύσκο­λες από την δική μου.

Απί­στευ­τος κόσμος, επώ­νυ­μοι και μη, εμβο­λια­σμέ­νοι και μη, έχουν νοσήσει και νοση­λευ­τεί και δεν το λένε… Δεν κατα­λα­βαίνω γιατί είναι τόσο κακό να το μοι­ρα­στείς; Αυτή τη στιγμή δύο φίλοι μου περνάνε τον ιό βαριά στο σπίτι τους και δεν ξέρουν καν πού τον έχουν κολ­λή­σει».