Επιχειρηματίας διεκδικεί μεγάλες αποζημιώσεις

Aκόμη μια πτυχή του τρα­πε­ζι­κού σκαν­δά­λου που εκτυ­λί­χθη­κε στο υπο­κα­τά­στη­μα της Λαϊ­κής Τρά­πε­ζας στη Ρόδο θα απα­σχο­λή­σει το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου στην προ­σε­χή του συ­νε­δρί­α­ση.

Ομόρ­ρυθ­μος εταί­ρος επι­χεί­ρη­σης που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο χώρο της εμπο­ρί­ας σι­δή­ρου, καφέ και εκ­χυ­λι­σμά­των, που ενε­πλά­κη σε απί­θα­νες δι­κα­στι­κές πε­ρι­πέ­τειες, διότι, όπως υπο­στη­ρί­ζει, «χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε λο­γα­ρια­σμός του αλλά και έντυ­πα ανα­λή­ψε­ων που είχε υπο­γρά­ψει εν λευκώ καλή τη πί­στει σε πα­ρά­νο­μες ενέρ­γειες», διεκ­δι­κεί με αγωγή του απο­ζη­μί­ω­ση συ­νο­λι­κού ύψους 1.950.000 ευρώ από μια πρώην τρα­πε­ζι­κή υπάλ­λη­λο και 2.000.000 ευρώ από την τρά­πε­ζα.

O επι­χει­ρη­μα­τί­ας διεκ­δι­κεί τα ανω­τέ­ρω ποσά για ηθι­κές βλά­βες, που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, υπέ­στη από προ­σβο­λή της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του καθώς με υπαι­τιό­τη­τα δύο υπαλ­λή­λων της τρά­πε­ζας (ο ένας έχει απο­βιώ­σει) υπο­στη­ρί­ζει ότι βρέ­θη­κε στην δυ­σά­ρε­στη θέση να εμ­φα­νί­ζε­ται ως συ­νυ­παί­τιος άδι­κων πρά­ξε­ων που τέ­λε­σαν και ύπο­πτος για συ­νέρ­για σ’ αυτές από την τρά­πε­ζα που στρά­φη­κε ενά­ντιον του με αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων για την συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τά­σχε­ση της πε­ριου­σί­ας του, με μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά αλλά και με αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Pόδου.

O επι­χει­ρη­μα­τί­ας είχε πε­τύ­χει εξάλ­λου με από­φα­ση του Mονο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Pόδου να μην κα­τα­σχε­θεί συ­ντη­ρη­τι­κά η πε­ριου­σία του, ενώ κα­τόρ­θω­σε να συ­να­ντη­θεί με τον κα­τα­ζη­τού­με­νο πρώην διευ­θυ­ντή της τρά­πε­ζας στην Oμό­νοια της Aθήνας και να εξα­σφα­λί­σει εξώ­δι­κη ομο­λο­γία του για τα όσα διέ­πρα­ξε εις βάρος του.

Στην αγωγή, που υπέ­βα­λε ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, υπο­στη­ρί­ζει ότι για τις ανά­γκες των εται­ρι­κών δρα­στη­ριο­τή­των του από το έτος 2002 δια­τη­ρού­σε στο όνομα της ομόρ­ρυθ­μης εται­ρεί­ας που εκ­προ­σω­πεί αλ­λη­λό­χρεο λο­γα­ρια­σμό με πι­στω­τι­κό όριο ύψους 88.000 ευρώ.

Στα πλαί­σια των τρα­πε­ζι­κών του συ­ναλ­λα­γών ερ­χό­ταν σε συχνή επαφή τόσο με τους δύο υπαλ­λή­λους, κα­θό­σον οι υπο­γρα­φές τους υπο­χρε­ω­τι­κά ετί­θε­ντο σ’ όλα τα πα­ρα­στα­τι­κά των τρα­πε­ζι­κών του δο­σο­λη­ψιών.

Tον Αύ­γου­στο του 2002 ο πρώην διευ­θυ­ντής, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, τον κά­λε­σε στο γρα­φείο του και τον προ­έ­τρε­ψε να ανοί­ξει ένα λο­γα­ρια­σμό Τα­μιευ­τη­ρί­ου. Μετά από λίγες ημέ­ρες φέ­ρε­ται να τον κά­λε­σε εκ νέου στο γρα­φείο του και πα­ρου­σία της προϊ­στα­μέ­νης συ­ναλ­λα­γών του ζή­τη­σε, προς δική του διευ­κό­λυν­ση, να υπο­γρά­ψει κά­ποιες απο­δεί­ξεις ανά­λη­ψης. Στα μέσα Σε­πτεμ­βρί­ου 2004 του επι­δό­θη­κε από την τρά­πε­ζα η από 14 Σε­πτεμ­βρί­ου 2004 εξώ­δι­κη κλήση – όχλη­ση – προει­δο­ποί­η­ση διά της οποί­ας γε­νι­κό­λο­γα «ενη­με­ρω­νό­ταν» ότι πι­στώ­θη­κε αχρε­ω­στή­τως στον άνω λο­γα­ρια­σμό Τα­μιευ­τη­ρί­ου του το ποσό των 309.000 ευρώ, το οποίο εκεί­νος δήθεν ανέ­λα­βε στα­δια­κά αρχής γε­νο­μέ­νης από 4-9-2002.

Tην 1η Nοεμ­βρί­ου 2004, όπως επι­ση­μαί­νει, του κοι­νο­ποι­ή­θη­κε η από 26 Oκτω­βρί­ου 2004 αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων της Λαϊ­κής Τρά­πε­ζας ενα­ντί­ον του, με την οποία εζη­τεί­το η συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τά­σχε­ση του συ­νό­λου των πε­ριου­σια­κών του στοι­χεί­ων.

Κύρια νο­μι­κή βάση της πα­ρα­πά­νω αί­τη­σης απο­τε­λού­σε ο ισχυ­ρι­σμός της τρά­πε­ζας περί τέ­λε­σης αδι­κο­πρα­ξί­ας – υπό τη μορφή της συ­νέρ­γιας – σε βάρος της και συ­γκε­κρι­μέ­να ότι κα­τό­πιν, με­τα­ξύ άλλων, της πα­ρά­τυ­πης και πα­ρά­νο­μης πί­στω­σης, με ενέρ­γειες του τότε διευ­θυ­ντή του κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου, σε λο­γα­ρια­σμό Τα­μιευ­τη­ρί­ου του οποί­ου είναι δι­καιού­χος, χρη­μα­τι­κών ποσών που προ­έρ­χο­νταν αφε­νός μεν από τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές, που είχαν εκ­δο­θεί σε δια­τα­γή ενός επι­χει­ρη­μα­τία που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη και αφε­τέ­ρου από με­τρη­τά που είχε κα­τα­θέ­σει το ίδιο ως άνω πρό­σω­πο στην πα­ρα­πά­νω Τρά­πε­ζα.

O επι­χει­ρη­μα­τί­ας υπο­στη­ρί­ζει στην μή­νυ­σή του ότι κατά τη συ­ζή­τη­ση της προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής την 26η Oκτω­βρί­ου 2004 του επι­δεί­χθη­καν για πρώτη φορά τα σχε­τι­κά 33 πα­ρα­στα­τι­κά (ανά­λη­ψης και με­τα­φο­ράς) εκ των οποί­ων 32 έφε­ραν την υπο­γρα­φή του, πλην του από 14 Oκτω­βρί­ου 2002 εντύ­που με­τα­φο­ράς, ποσού 60.000 ευρώ.

Iσχυ­ρί­ζε­ται ότι όταν αντι­λή­φθη­κε τι είχε συμ­βεί, ότι δη­λα­δή του είχαν υφαρ­πά­σει με δόλιο τρόπο υπο­γρα­φές που τον κα­θι­στού­σαν αυ­τουρ­γό ανά­λη­ψης των αντί­στοι­χων ποσών, κα­τά­φε­ρε να επι­κοι­νω­νή­σει – μέσω της συ­ζύ­γου του – με τον κα­τα­ζη­τού­με­νο τότε πρώην διευ­θυ­ντή, τον οποί­ον και έπει­σε να συ­να­ντη­θούν σε κε­ντρι­κό ση­μείο της Αθή­νας (Oμό­νοια)!!.

Εκεί, όπως το­νί­ζει, ο πρώην διευ­θυ­ντής, που όπως προ­α­να­φέρ­θη­κε έχει απο­βιώ­σει, του υπέ­γρα­ψε μία δή­λω­ση, με την οποία προ­σπά­θη­σε να ελα­φρύ­νει κατά το δυ­να­τόν τη θέση του, πλην όμως πε­ριέ­χει δύο κρί­σι­μα στοι­χεία για την από­δει­ξη της μη εμπλο­κής του στην υπό­θε­ση, και ει­δι­κό­τε­ρα ότι ο ίδιος του είχε πα­ρα­δώ­σει τα αντί­στοι­χα χρη­μα­τι­κά ποσά που κά­λυ­ψαν τους εται­ρι­κούς λο­γα­ρια­σμούς και ότι κα­νέ­να πε­ριου­σια­κό όφε­λος δεν είχε από τις πα­ρά­νο­μες συ­ναλ­λα­γές των υπαλ­λή­λων.

Ισχυ­ρί­στη­κε ότι οι δύο υπάλ­λη­λοι, βάσει ορ­γα­νω­μέ­νου σχε­δί­ου και χρη­σι­μο­ποιώ­ντας, λόγω της θέσης και της εμπει­ρί­ας τους, ιδιαί­τε­ρα τε­χνά­σμα­τα, από κοι­νού τον πα­ρέ­πει­σαν να ανοί­ξει ατο­μι­κό λο­γα­ρια­σμό Τα­μιευ­τη­ρί­ου, να υπο­γρά­ψει ελά­χι­στο αριθ­μό εντύ­πων ανά­λη­ψης ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι αυτό γί­νο­νταν προς διευ­κό­λυν­σή τους και για την ευ­χε­ρέ­στε­ρη λει­τουρ­γία των τρα­πε­ζι­κών του συ­ναλ­λα­γών, υφάρ­πα­σαν του­λά­χι­στον εί­κο­σι επτά ή εί­κο­σι οκτώ υπο­γρα­φές του σε έντυ­πα ανά­λη­ψης και με­τα­φο­ράς με τη μέ­θο­δο της εν αγνοία του υπο­γρα­φής επι­πλέ­ον εγ­γρά­φων, πί­στω­σαν εν αγνοία του πα­ρά­νο­μα και αντι­συμ­βα­τι­κά αχρε­ω­στή­τως ποσά που δεν του ανή­καν, πλα­στο­γρά­φη­σαν από κοι­νού πα­ρα­στα­τι­κά, νό­θευ­σαν αυτά συ­μπλη­ρώ­νο­ντας εν αγνοία του ιδιο­χεί­ρως τα ανα­γκαία για την ανά­λη­ψη των σχε­τι­κών ποσών στοι­χεία, έθε­σαν τις υπο­γρα­φές τους σ’ αυτά και προ­σπό­ρι­σαν στους εαυ­τούς τους πε­ριου­σια­κό όφε­λος.

Στην αγωγή του ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας ωστό­σο απο­δί­δει ευ­θύ­νες στην διοί­κη­ση της τρά­πε­ζας υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν ασκού­σε τον προ­σή­κο­ντα επο­πτι­κό ρόλο στους κα­τη­γο­ρού­με­νους υπαλ­λή­λους της και ότι φέρει αστι­κή ευ­θύ­νη για τις πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις τους.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η πρώην τρα­πε­ζι­κή υπάλ­λη­λος έχει κρι­θεί αθώα στη συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των.