Μην είμαστε…υπερβολικές

Μετά τα όσα  απί­στευτα δια­βά­σαμε στην κυρια­κά­τικη «δημο­κρα­τική», μιας (ακόμη) ψυχο­λο­γι­κής, σωμα­τι­κής και σεξουα­λι­κής ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας με θύμα μητέρα δύο ανή­λι­κων παιδιών , ηχούν στα αυτιά μου, τα λόγια της Υφυ­πουρ­γού Εργα­σίας, για θέματα Δημο­γρα­φι­κής Πολι­τι­κής και Οικο­γέ­νειας (πρώην ΓΓ Ισό­τη­τας…) κα Μαρίας Συρεγ­γέλα, όταν κλήθηκε να δώσει μια κυβερ­νη­τική απά­ντηση για τις γυναι­κο­κτο­νίες και την ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία.  Ανάμεσα σε όσα είπε, ήταν και το ότι δεν είμαστε δα και Βενε­ζου­έλα ή Μεξικό.Κάτι που δείχνει το επίπεδο του πήχυ του σεβα­σμού των γυναι­κείων δικαιω­μά­των δια κυβερ­νη­τι­κού στό­μα­τος. Είναι το κλασικό επι­χεί­ρημα του εφη­συ­χα­σμού «Αλλού είναι χει­ρό­τερα» .Σημαί­νει ότι η έμφυλη ισότητα δεν είναι στοι­χειώ­δης υπο­χρέ­ωση ενός πολι­τι­σμέ­νου κράτους, αλλά ένα ως εκ θαύ­μα­τος επί­τευγμα που θα έπρεπε να είμαστε και ευγνώ­μο­νες που απο­λαμ­βά­νουμε στο μέγεθος που το απο­λαμ­βά­νουμε και με τις λίγες γυναι­κείες θυσίες που πλη­ρώ­νουμε σαν λογικό αντί­τιμο του. Με λίγα λόγια είμαστε υπερ­βο­λι­κές.