Μαγειρεύοντας με την ακρίτισσα του Αιγαίου

Τι καλό ετοι­μά­ζει για τους ανα­γνώ­στες η κυρά Ρηνιώ;

Στη δυσπρό­σιτη Κίναρο ζει και βασι­λεύει μια κυρά, η Ρηνιώ Κατσοτούρχη-Θηραίου. Συντρο­φιά της έχει τα πουλιά, τις κατσί­κες και τον σκύλο της, τη Σίβα, μαγει­ρεύει με το νερό της βροχής και έχει για παρη­γο­ριά τις τράτες με τους Καλύ­μνιους και τους Αμορ­για­νούς ψαράδες, που φου­ντά­ρουνε αρόδου.

Οι «Γαστρο­νό­μοι» θέλαμε να τη συνα­ντή­σουμε καιρό. Να τη γνω­ρί­σουμε, να μαγει­ρέ­ψουμε μαζί και να φάμε στο ίδιο τραπέζι. Πάνω από μια κατσα­ρόλα που βράζει, μπροστά από πιάτα διπλανά ή αντι­κρι­στά, δια­σταυ­ρώ­νο­ντας μαχαι­ρο­πί­ρουνα, λες και μαθαί­νεις πολλά, μπορεί και τα πιο σημα­ντικά. Η μαγει­ρική φέρνει κοντά τους ανθρώ­πους, μειώνει τις απο­στά­σεις με τρόπο μυστικό, μαλα­κώ­νει την ψυχή. Θέλαμε να την κάνουμε κεντρικό θέμα στο περιο­δικό την κυρά Ρηνιώ, εξώ­φυλλο. Το ταξίδι αυτό προς την «Ιθάκη» της Κινάρου, μια συμ­βο­λική πράξη αυτο­γνω­σίας. Έτσι το είχαμε φαντα­στεί.

Το παλεύ­αμε καιρό, μια τρελή περι­πέ­τεια η απο­στολή, πολλές ανα­πο­διές, αρρώ­στιες, φουρ­τού­νες, δεν άνοιγε ο ρημάδης ο καιρός όταν μπο­ρού­σαμε εμείς. Και έπειτα ποιος θα μας πάει εκεί που δεν πατάει άνθρω­πος, τον χειμώνα μπορεί και για εβδο­μά­δες. Οργα­νώ­θηκε και ακυ­ρώ­θηκε κάμπο­σες φορές το ταξίδι.

Την τρελή ιδέα την πήρε η συνά­δελ­φος Νικο­λέτα Μακρυω­νί­του και την έκανε σκοπό ζωής. Ζούσε με την ιδέα, με τους καϊ­κά­δες και με νησιώ­τες από κοντινά νησιά στα τηλέ­φωνα για να μάθει τι και πώς, με τη Χρι­στίνα Σούζη που μάς ειδο­ποιούσε για τον καιρό. Έζησε με την κυρά Ρηνιώ στο ακου­στικό για μήνες. «Κόντευα πια να μάθω τα χούγια της, τόσο συχνά μιλού­σαμε, ώσπου να κατα­φέ­ρουμε να οργα­νώ­σουμε το ταξίδι. “Έλα, κόρη μου”, μου έλεγε, κι ύστερα με τις κου­βέ­ντες έμαθα σιγά σιγά κάμποσα για εκείνη, δηλαδή πως δεν κολυμπά και φοβάται τη θάλασσα, τόσο που, έτσι και ταξι­δέ­ψει με φουρ­τούνα, βάζει τις φωνές μες στο καΐκι. Κρασί δεν πίνει γιατί ζαλί­ζε­ται και γλυκά δεν τρώει, παρά μόνο γαλα­κτο­μπού­ρεκο και σοκο­λα­τί­νες. Μου είχε πει, όταν τη ρωτούσα πώς αντέχει να μένει μόνη εκεί πέρα, ότι κι ένα τσου­βάλι με λίρες να της έδιναν, αυτή θα το έδινε στους φτωχούς και δεν θα πήγαινε πουθενά».

Και έπειτα πήγε η Νικο­λέτα και έκατσε δυο μέρες μαζί της. Μαζί κού­φω­σαν λαχα­νικά, καθά­ρι­σαν κρεμ­μύ­δια, μαζί μαγεί­ρε­ψαν, μαζί έστρω­σαν τραπέζι, έπλυναν τα πιάτα στη θάλασσα, συμ­μά­ζε­ψαν. Και τα είπαν όλα.

Τι μας μαγεί­ρεψε η κυρά Ρηνιώ; Το γράφει ωραία η Νικο­λέτα: «Σε ένα τραπέζι χωρίς καμία πολυ­τέ­λεια, φάγαμε τέλεια. Τόσο τέλεια, που, αν το καλο­σκε­φτείς, στην Κίναρο κάναμε το πιο ωραίο γεύμα της ζωής μας». Αιγαιο­πε­λα­γί­τικη μαγει­ρική στην πιο καθαρή, στην πιο άγρια μορφή της, μακριά από όλες τις Σει­ρή­νες.

Για άλλη μια φορά, έγινε η μαγει­ρική ένα παρά­θυρο για να μπούμε στη ζωή ενός ανθρώ­που. Και τι ανθρώ­που.

Το κείμενό της Νικο­λέ­τας, ίσως το πιο ωραίο κείμενο που έχει γράψει για τον Γαστρο­νόμο. Και έχει γράψει πολλά ωραία.

Το είχαμε ανάγκη αυτό το τεύχος. Το είχαμε ανάγκη, τώρα περισ­σό­τερο από ποτέ, μετά από αυτό το σκληρό καλο­καίρι να ακού­σουμε τα σημα­ντικά. Να χωρί­σουμε τα σημα­ντικά από τα ασή­μα­ντα. Να τα ξανα­ζυ­γί­σουμε όλα από την αρχή. Με τη ζυγαριά της κυρά Ρηνιώς.

Με αυτό το τεύχος τιμάμε την κυρά της Κινάρου. Της το χρω­στού­σαμε, το χρω­στού­σαμε στον εαυτό μας.

Στο στήθος της χτυπάει η καρδιά του Αιγαίου.

Πηγή kathimerini.gr

Άγγελος Ρέντου­λας