Ο Βασιλιάς πέθανε

Εθυ­μο­τυ­πικό, που ισχύει όμως εδώ και πολλούς αιώνες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, που ίσχυσε το πολί­τευμα της Βασι­λείας, πέθαινε ο Βασι­λιάς και ο αρμό­διος τελε­τάρ­χης ανα­κοί­νωνε ταυ­τό­χρονα την αλλαγή.

Με σεντο­ρεία φωνή, σε πρού­χο­ντες και Λαό ανα­κοί­νωνε το

«ο Βασι­λεύς απέθανε, ζήτω ο βασι­λεύς».

Στα χρόνια μας ο Βασι­λιάς φαί­νε­ται να είναι πεθα­μέ­νος, μα κανένας δεν βγαίνει να κάνει την σχετική ανα­κοί­νωση και να στέψει τον επόμενο Βασιλια.

Και για τα Κράτη που ακόμα ισχύει η Βασι­λεία, με την όποια μορφή της, βασι­λιάς δεν είναι αυτός που κατ όνομα κατέχει τον τίτλο, αλλά κάποιος άλλος.

Μέσα στην πολυ­πλο­κό­τητα του κόσμου μας, ένας ήταν ο αδια­φι­λό­νι­κη­τος αφέντης και βασι­λιάς.

Για πολλά χρόνια και με πολλές μεταμ­φιέ­σεις, δεν εμφα­νι­ζό­ταν με το πραγ­μα­τικό του πρόσωπο, προ­βαλ­λό­ντου­σαν πάντα με διά­φο­ρες μορφές και προ­τά­σεις, οι δικές του επι­λο­γές με τέτοιο τρόπο, που να είναι εύλη­πτες και δήθεν προς το συμ­φέ­ρον του Κοι­νω­νι­κού συνόλου.

Αφέντης και κυρί­αρ­χος των πολι­τι­κών και Κοι­νω­νι­κών εξε­λί­ξεων, όπου Γής, ήταν ένας,

«Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ».

Παρα­μέ­νει Παγκό­σμιο και δια­χρο­νικό φαι­νό­μενο η δυνα­τό­τητα που έχει, να προ­σαρ­μό­ζε­ται στις όποιες εξε­λί­ξεις, ή αυτός να δια­μορ­φώ­νει τις εξε­λί­ξεις σε όλα τα επίπεδα.

Ο απλός πολίτης βομ­βαρ­δί­ζε­ται καθη­με­ρινά για την δήθεν δύναμη των «αγορών, του χρη­μα­τω­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος και των Τρα­πε­ζών» και καμιά κου­βέ­ντα δεν γίνεται για το μεγάλο αφε­ντικό τον «ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ».

Τί είναι αυτό το τέρας που παρα­μέ­νει αδηφάγο και στα πολλά που κατακτά, βάζει πάντα στόχο του τα «πιο πολλά».

Δεν κατά­φερε μόνο να έχει υπό τον έλεγχο του όλα τα μέσα παρα­γω­γής, κατά­φερε να χει­ρα­γω­γί­σει όλες τις μορφές εξου­σίες και το χει­ρό­τερο, χει­ρα­γω­γεί κατά τον αθλιό­τερο τρόπο τις συνει­δή­σεις των ανθρώ­πων.

Στα χρόνια μας, σε Παγκό­σμιο επίπεδο, δυστυ­χώς δεν υπάρ­χουν «ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ».

Έχουν γίνει υπο­χεί­ρια των αγορών και των χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών συστη­μά­των, με ότι αυτό συνε­πα­γε­ται και την μετα­τροπή του απλού ανθρώ­που από πολίτη σε κατευ­θυ­νό­μενο κατα­να­λωτή.

Οι όροι επι­βί­ω­σης και εξέ­λι­ξης, πολιτών και Κρατών, έπαψαν προ καιρού να ευθύνη των Κυβερ­νή­σεων και την ευθύνη οι Κυβερ­νή­σεις την εκχώ­ρη­σαν στο μεγάλο αφε­ντικό τον «ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ».

Στο υπο­συ­νεί­δητο μας ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ νοείται σαν δήθεν οικο­νο­μικό σύστημα, δεν είναι όμως αυτή η πραγ­μα­τική αλήθεια

«Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ»

Για πολλές δεκα­ε­τίες δια­χει­ρί­στηκε την πολι­τική και οικο­νο­μική εξουσία Παγκο­σμίως και σήμερα που πολλά δεινά δεινά πλήτ­τουν την Παγκό­σμια κοι­νό­τητα, είναι ώρα να κάνουμε τον απο­λο­γι­σμό αυτής της δια­χεί­ρι­σης.

Επι­δη­μίες, κατα­κλυ­σμοί, φωτιές, φτώχεια, ανερ­γεία, αδυ­να­μίες Κρα­τι­κών πολι­τι­κών παρεμ­βά­σεων, δια­μορ­φώ­νουν τον καμβά αυτού που σήμερα βιώνει όλη η ανθρω­πό­τητα.

Καθη­με­ρινά μας δείχνει το «σκαιό πρόσωπο της η Κλι­μα­τική αλλαγή» και διά­φο­ροι εκπρό­σω­ποι του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ» και όχι οι εκπρό­σω­ποι όπως τούς ονο­μά­ζουν, των αγορών, του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος, των Τρα­πε­ζών και των Κυβερ­νή­σεων, προ­σπα­θούν να μας πείσουν, πως με διάφορα προ­γράμ­ματα και χρη­μα­το­δο­τή­σεις θα λύσουν το πρό­βλημα.

Στάχτη στα μάτια, η προ­σπά­θεια τους δήθεν, μοιάζει με την προ­σπά­θεια υπο­στύ­λω­σης πολυ­κα­τοι­κίας υπό κατάρ­ρευση.

Στα χρόνια της παντο­δυ­να­μίας του συστή­μα­τος, άλλο στόχο δεν είχαν, οι του συστή­μα­τος, παρά μόνο την κατε­δά­φιση των πυλώνων της

«πολι­τι­κής δημο­κρα­τίας και Κοι­νω­νι­κής συνοχής».

Στις πολ­λα­πλές κρίσεις που σήμερα βιώ­νουμε, εν τοις πράγ­μασι σηκώ­νουν τα χέρια ψηλά, απο­ποιού­νται των ευθυνών τους, καθι­στούν υπεύ­θυνα τα Κράτη και τις Κυβερ­νή­σεις και μέσα στην παρα­ζάλη πολιτών και εντε­ταλ­μέ­νων από αυτούς Κυβερ­νή­σεων, προ­τεί­νουν δήθεν μέτρα για την αντι­με­τώ­πιση των προ­βλη­μά­των.

Μέτρα που θυμί­ζουν, γέρο πει­σμα­τάρη που ψυχορ­ρα­γεί, προ­τεί­νουν μέτρα για δια­δί­κτυο, μέτρα για την δήθεν προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος με την πράσινη ανά­πτυξη, μεταρ­ρυθ­μί­σεις για την προ­στα­σία των δικών τους συμ­φε­ρό­ντων και πίσω από όλα αυτά δια­φαί­νε­ται η προ­σπά­θεια στή­ρι­ξης των δικών τους πυλώνων.

Να γιατί το εθιμικό, «ο Βασι­λιάς πέθανε ζήτω ο Βασι­λιάς» ακόμα δεν ακού­στηκε, η ευθύνη μετα­φέ­ρε­ται σε αυτούς που πρέπει να επι­λέ­ξουν τον «ΝΕΟ ΒΑΣΙΛΙΑ».

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 5/8/2021