Μεσάνυχτα στη Ρόδο κι ένα «κληροδότημα» που ήρθε για να μείνει…

Τα μεσά­νυ­χτα στη Ρόδο θυμί­ζουν λίγο από την όχι και τόσο παλιά, προ Covid19, αγα­πη­μένη ζωή. Οι κεντρι­κοί δρόμοι της πόλεως είναι άδειοι, μα οι έξω χώροι στα κάθε είδους μπα­ρά­κια σφύζουν από κόσμο. Κάποιοι χώροι είναι ασφυ­κτικά γεμάτοι. Τα μέτρα κατά της παν­δη­μίας τηρού­νται κατά περί­πτωση και επα­φί­ε­νται στην καλή θέληση των ιδιο­κτη­τών. Η ματαιο­δο­ξία του κέρδους επη­ρε­ά­ζει κάποιους απ’ αυτούς διότι δεν εξη­γεί­ται δια­φο­ρε­τικά όλο αυτό το «παι­χνί­δι­σμα» στα όρια της υγειο­νο­μι­κής ασφά­λειας. Οι εικόνες της νυχτε­ρι­νής Ρόδου θυμί­ζουν νοη­μα­τικά την ταινία «Μεσά­νυ­χτα στο Παρίσι», που προχθές το βράδυ άνοιξε τον κύκλο των προ­βο­λών στο θερινό κινη­μα­το­θέ­α­τρο «Ρόδον».

Στην ταινία του Γούντι Άλεν το ρολόι χτυπά μεσά­νυ­χτα στους δρόμους του Παρι­σιού και ως δια μαγείας ενώπιον του ήρωα ανοί­γουν οι πόρτες του χρόνου που θα τον οδη­γή­σουν στον ιδεατό δικό του κόσμο. Μπορεί οι Ροδίτες και οι επι­σκέ­πτες που βρί­σκο­νται στο νησί να μην περι­μέ­νουν τους χτύπους από κάποιο αδιό­ρατο ρολόι να τους δώσει την εκκί­νηση, όμως σίγουρα λει­τουρ­γούν, όπως ο Τζιλ: Αγω­νί­ζο­νται να κρα­τή­σουν το όνειρο του παρελ­θό­ντος ζωντανό, σε μια προ­σπά­θεια να ζήσουν αισθή­ματα που τους προσ­διο­ρί­ζουν, τους κάνει να νιώσουν ανθρώ­πινα.

Έτσι, συγκρί­νο­ντας τις νυχτε­ρι­νές εικόνες της περα­σμέ­νης Τρίτης με εκείνες της προ­πε­ρα­σμέ­νης Τρίτης φαί­νε­ται ξεκά­θαρα ότι η αρχική κατα­δίκη της μου­σι­κής και η εν συνε­χεία αθώωσή της, μάλλον δεν έκανε κάποια διαφορά. Οι άνθρω­ποι ανα­ζη­τούν το τέλειο και η επι­στροφή στα παλιά στέκια είναι ένας τρόπος ζωής. Άλλωστε το παρελ­θόν εύκολα εξι­δα­νι­κεύ­ε­ται. Άρα, με μουσική ή μη, η οδός είναι ίδια.

Βέβαια, σε όλα αυτά τα «ρομα­ντί­στικα», υπάρχει ένα σοβαρό θέμα: Σε αρκετές περι­πτώ­σεις λείπει η τήρηση του Νόμου και αυτό δημιουρ­γεί αίσθημα αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού και αδικίας μεταξύ παρα­νο­μού­ντων και μη. Ο Κικέ­ρω­νας αρέ­σκο­νταν στο να κάνει ανα­φο­ρές στον Πλάτωνα και να γράφει ότι «Άλλο είναι ο Νόμος και άλλο η Δικαιο­σύνη». Στις χιλιε­τίες που πέρασαν αυτό δεν άλλαξε. Προ­φα­νώς η αδικία δεν αφορά μόνο στις επι­χει­ρή­σεις της νύχτας, αλλά και εκείνες της μέρας. Όποιος το ‘χει μέσα του, παρα­νο­μεί ή παρα­τυ­πεί και κερ­δί­ζει σοβαρά έσοδα στα ταμεία του. Το πιο τραγικό είναι πως όλο αυτό συμ­βαί­νει σε χώρους που μέχρι πρό­τι­νος υπήρχαν μόνο για τη βόλτα των περι­πα­τη­τών και την ηλιο­θε­ρα­πεία των λουο­μέ­νων.

Η κατά­ληψη λόγω Covid19 (νόμιμη ή παρά­νομη) και η εκμε­τάλ­λευση των κοι­νό­χρη­στων χώρων καθη­με­ρινά εξα­πλώ­νε­ται. Αυτό θα είναι μία από τις παρα­κα­τα­θή­κες που θ’ αφήσει πίσω του ο «Κορώνα»· θα παρα­μεί­νει κλη­ρο­δό­τημα η δια­τή­ρηση όλων των κατα­λή­ψεων που έχουν γίνει σε κοι­νό­χρη­στους χώρους και σε εκείνα που κάποτε ήταν ακτές, πεζο­δρό­μια, πεζού­λια, όμορφα βοτσα­λωτά και τα οποία πια καλύ­πτο­νται από τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα.

Σημειώ­νε­ται ότι αρκετοί από τους κατα­λη­φθέ­ντες κοι­νό­χρη­στους χώρους είχαν απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο πολύ­ω­ρων συζη­τή­σεων στα δημο­τικά συμ­βού­λια της προ­πε­ρα­σμέ­νης δεκα­ε­τίας. Όταν τότε σχε­δια­ζό­ταν το δίκτυο πεζό­δρο­μων και γινόταν η αφαί­ρεση προ­νο­μίων από επι­χει­ρή­σεις καφε­στί­α­σης και εμπο­ρι­κές, το όραμα των αιρετών αρχό­ντων ήθελε τον εμπλου­τι­σμό της Ρόδου με εικόνες που θα ισορ­ρο­πού­σαν στο Χθες και στο Σήμερα. Πάνε αυτά. Η πραγ­μα­τι­κό­τητα σήμερα θέλει από πεζό­δρο­μους που μέχρι πρό­τι­νος είχαν πλάτος οκτώ μέτρα, να έχουν απο­μεί­νει μόλις δύο μέτρα για το πέρασμα των περι­πα­τη­τών. Τα υπό­λοιπα έξι μέτρα κατε­λή­φθη­σαν από επι­χει­ρή­σεις (νομίμως, λόγω Covid19, κατά­ληψη) και περι­φρά­χθη­καν με κατα­σκευές αλου­μι­νίου ή τζαμιού. Για τις επι­χει­ρή­σεις αυτής της κατη­γο­ρίας το ερώτημα είναι απλό: Τα τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα που ανα­πτύσ­σο­νται μέσα στην κατα­λη­φθείσα έκταση είναι κατα­νε­μη­μένα με τρόπο ώστε να δια­σφα­λί­ζε­ται η τήρηση των απο­στά­σεων;

Όλα τα παρα­πάνω απο­τε­λούν και ορι­σμέ­νους από τους λόγους που δια­τη­ρούν τη γενική υγειο­νο­μική εικόνα των νησιω­τών μακριά από το πολυ­πό­θητο «πράσινο». Πέραν αυτού, οποια­δή­ποτε άλλη από­χρωση, πορ­το­καλί, κίτρινη, κρατά την του­ρι­στική περίοδο καθη­λω­μένη στον πάτο. Κατά κοινή ομο­λο­γία των επι­χει­ρη­μα­τιών του του­ρι­σμού «φέτος, συγκρι­τικά με πέρυσι, η κίνηση των επι­σκε­πτών είναι χαμη­λό­τερη, οι επι­χει­ρή­σεις σε λει­τουρ­γία είναι περισ­σό­τε­ρες κι αυτό οδηγεί σε ζημιω­μένα ταμεία».

Το ρεπορ­τάζ ξεκί­νησε με την αναφορά στην ταινία «Μεσά­νυ­χτα στο Παρίσι» και για προβολή της που έγινε στο θερινό «Ρόδον» προχθές, στο πλαίσιο των προ­βο­λών που οργά­νωσε το Εργα­στήρι Δημιουρ­γι­κής Γραφής του Διε­θνούς Κέντρου Συγ­γρα­φέων και Μετα­φρα­στών Ρόδου και του ΔΟΠΑΡ. Χθες επρό­κειτο να προ­βλη­θεί η ταινία «Μικρές Κυρίες» και ο κύκλος των προ­βο­λών θα ολο­κλη­ρω­θεί σήμερα, ώρα 21.00’ με την ταινία «The Forty-Year-Old Version».