«Ποιοτικά» και άλλα

Δεν είναι «ποιο­τική» η Eurovision, και άρα «γιατί τα βλέπετε αυτά;» λένε κάποιοι. Να ξεκι­νή­σουμε από το βασικό. Δεν είναι η Eurovision δια­γω­νι­σμός τρα­γου­διού ποιο­τι­κού ή λαϊκού. Ενα αλλό­κοτο πάντρεμα εύπε­πτης μου­σι­κής,  ένας κυκε­ώ­νας φωτι­στι­κών και ηχη­τι­κών εφέ ατάκτως πετα­μέ­νων είναι. Είναι ένα μπάχαλο «βιασμού» της οπτικής αισθη­τι­κής, αλλά και παι­χνίδι γεω­πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών. Γνήσια παρα­δείγ­ματα στις «συμ­μα­χι­κές ψηφο­φο­ρίες» Ελλάδα-Κύπρος. «Τα ισχυ­ρό­τερα δίκτυα έχουν ανα­πτυ­χθεί μεταξύ σκαν­δι­να­βι­κών χωρών και μεταξύ  πρώην σοβιε­τι­κών κρατών. Τα τελευ­ταία 20 χρόνια, αυτές οι ομάδες έχουν κερ­δί­σει 13 τίτλους μεταξύ τους», όπως ανα­φέ­ρε­ται σε έρευνα του  Economist. Το  δε  μεγα­λο­πρε­πές «κου­λούρι», δηλαδή μηδέν βαθμούς που εισέ­πραξε φέτος το Ηνωμένο Βασί­λειο,  πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να το απο­συν­δέ­σει με τα όσα συμ­βαί­νουν στην Ευρώπη και τα απόνερα του Brexit. Και εν πάσει περι­πτώ­σει, όσοι θέλουν να παρα­κο­λου­θή­σουν την Οπερα του Σαβ­βά­του στην ΕΡΤ, αυτό θα συνε­χί­σουν να κάνουν και ασφαλώς δεν θα πει­στούν για το αντί­θετο με κοι­νω­νιο­λο­γι­κές ανα­λύ­σεις και ξινι­σμέ­νες δια­πι­στώ­σεις. Όσοι θέλουν απλά να χαζεύ­ουν, σε χαλαρές και κάπως ενο­χι­κές παρεν­θέ­σεις πιο ενδια­φε­ρό­ντων θεα­μά­των και ασχο­λιών, επίσης θα το κάνουν. Η τηλε­ό­ραση θα συνε­χί­σει να ποντά­ρει σε παρα­γω­γές που γεμί­ζουν τα ταμεία της. Και όσο βλέπει πως γεμί­ζουν τα ταμεία- απο­τέ­λε­σμα υψηλής ακροαματκότητας- τόσο οι παρα­γω­γές αυτές θα υπάρ­χουν.