ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Σακελλαροπούλου στο επίσημο δείπνο: Οικουμενική η κληρονομιά του 1821

news room 11 λεπτά ανάγνωση
877

Σε εξέλιξη βρί­σκε­ται το επίσημο δείπνο που παρα­θέ­τει η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο στους υψηλούς προ­σκε­κλη­μέ­νους ενόψει του εορ­τα­σμού της επε­τείου της 25ης Μαρτίου.

Στο πλαίσιο του δείπνου, υπήρξε προ­σφώ­νηση από την Πρόεδρο της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας και αντι­φω­νή­σεις των υψηλών προ­σκε­κλη­μέ­νων.

Προ­σφώ­νηση της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου

«Εκλε­κτοί προ­σκε­κλη­μέ­νοι, Distinguished guests,

Σας καλω­σο­ρίζω στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο. Είναι εξαι­ρε­τική τιμή για τη χώρα μας η παρου­σία σας στους εορ­τα­σμούς για την επέτειο των 200 ετών από την έναρξη της Ελλη­νι­κής Eπανάστασης. Οι λαοί μας δια­τη­ρούν μακρά φιλία και δεσμούς ισχυ­ρούς από τη γέννηση του σύγ­χρο­νου ελλη­νι­κού Κράτους. Η συμβολή των μεγάλων δυνά­μεων της εποχής, της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Ρωσίας, στον αγώνα υπήρξε σπου­δαία. Το φιλελ­λη­νικό κίνημα παρείχε συνεχή υπο­στή­ριξη, υλική και ηθική. Μεγάλες μορφές του πνεύ­μα­τος και των τεχνών ύμνησαν την εξέ­γερση των Ελλήνων και επη­ρέ­α­σαν ριζικά την κοινή γνώμη στην Ευρώπη και την Αμερική. Δια­μορ­φώ­θηκε μια φιλελ­λη­νική συνεί­δηση που διέ­κρινε στην απε­λευ­θέ­ρωση της χώρας μας ένα μείζον γεω­πο­λι­τικό και πολι­τειακό γεγονός.

Στη Γαλλία, ο φιλελ­λη­νι­σμός είχε βαθιές ρίζες. Στη συλλογή των «Ανα­το­λι­κών» ποι­η­μά­των του, ο Βίκτωρ Ουγκώ αφη­γεί­ται, μέσω των ηρωικών μορφών της επα­νά­στα­σης (του Κανάρη, του Μπό­τσαρη και του επι­σκό­που Ρωγών Ιωσήφ), τις τελευ­ταίες στιγμές του Μεσο­λογ­γίου. Ο κορυ­φαίος ρομα­ντι­κός ζωγρά­φος Ντε­λα­κρουά απέδωσε μονα­δικά το τραγικό γεγονός της Σφαγής της Χίου. Στη Βρε­τα­νία, είναι γνωστό το ενδια­φέ­ρον και η ανάμιξη του νομο­μα­θούς Τζέρεμι Μπένθαμ στην Ελλη­νική Επα­νά­σταση, όπως και η πλούσια δράση των φιλελ­λή­νων του Λον­δί­νου. Αξε­πέ­ρα­στη, όμως, παρα­μέ­νει στη μνήμη μας η θυσία του εμβλη­μα­τι­κού Βρε­τα­νού ποιητή και φιλέλ­ληνα, Λόρδου Βύρωνα, στο Μεσο­λόγγι.

Γράφει γι’ αυτήν ο εθνικός μας ποιητής Διο­νύ­σιος Σολωμός: «Λευ­θε­ριά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί / τώρα σίμωσε και κλάψε εις του Μπάϊρον το κορμί (…) Άκου Μπάιρον, πόσον θρήνον κάνει ενώ σε χαιρετά η Πατρίδα των Ελλήνων, κλαίγε, κλαίγε, Ελευ­θε­ριά». Η Επα­νά­σταση βρήκε επίσης απήχηση στη Ρωσία, με πολλά δημο­σιεύ­ματα στα περιο­δικά της εποχής. Στις παρα­δου­νά­βιες περιο­χές συμ­με­τεί­χαν στην εξέ­γερση υπό τον Αλέ­ξαν­δρο Υψη­λά­ντη και ρώσοι αξιω­μα­τι­κοί. Κορυ­φαίοι Ρώσοι ποιητές αφιέ­ρω­σαν ποι­ή­ματα στον αγώνα των Ελλήνων. «Εξε­γέρ­σου, ω Ελλάδα, ξεση­κώ­σου», έγραφε ο Αλε­ξά­ντρ Πούσκιν. Έλληνες με στενές σχέσεις με τη ρωσική άρχουσα τάξη, όπως ο Υψη­λά­ντης και ο Καπο­δί­στριας, ανέ­λα­βαν ηγετικό ρόλο στον αγώνα. Οι μεγάλες δυνά­μεις επέ­δρα­σαν κατα­λυ­τικά στο διπλω­μα­τικό και το στρα­τιω­τικό πεδίο. Η παρέμ­βασή τους στη Ναυ­μα­χία του Ναυα­ρί­νου υπήρξε καθο­ρι­στική για την τελική επι­κρά­τηση των Ελλήνων.

Οι Έλληνες πολέ­μη­σαν με αυτα­πάρ­νηση και αυτο­θυ­σία. Όλες οι κοι­νω­νι­κές τάξεις, λαϊκοί και κλη­ρι­κοί, ενώ­θη­καν μπροστά στον πάνδημο σκοπό για την απο­τί­ναξη του τουρ­κι­κού ζυγού. Στο πλευρό των Ελλήνων ήταν και Κύπριοι της Δια­σπο­ράς που μετεί­χαν στη Φιλική Εται­ρεία και ενί­σχυ­σαν οικο­νο­μικά την Επα­νά­σταση, ενώ πολλοί ήταν οι γεν­ναίοι Κύπριοι αγω­νι­στές, με πιο γνωστή την ηρωική «Φάλαγγα των Κυπρίων», που έδωσαν το αίμα τους στις μάχες του 21. Στο «Σάλ­πι­σμα Πολε­μι­στή­ριον» του Αδα­μά­ντιου Κοραή προ­τάσ­σε­ται χαλ­κο­γρα­φία που παρι­στά­νει την Ελλάδα ημί­γυ­μνη, ανάμεσα στα ερει­πω­μένα μνημεία της αρχαιό­τη­τας, με σχι­σμένα ενδύ­ματα, πλη­γω­μένη και ματω­μένη, ενώ δίπλα της, σαρι­κο­φό­ρος Τούρκος κρα­δαί­νει το σπαθί του.

Δεν αγω­νί­στη­καν, όμως, οι πρό­γο­νοί μας μόνο για την ανε­ξαρ­τη­σία τους, αλλά και για την πολι­τική τους ελευ­θε­ρία. Υπό την επιρροή ιδίως της αμε­ρι­κα­νι­κής και της γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης, έθεσαν τις βάσεις για ένα Κράτος δημο­κρα­τικό και φιλε­λεύ­θερο. Σε μικρό χρονικό διά­στημα από την κήρυξη της Επα­νά­στα­σης κατο­χύ­ρω­σαν, στα Συντάγ­ματα του Αγώνα, τη δημο­κρα­τική αρχή και την αντι­προ­σώ­πευση, τα δικαιώ­ματα και τη διά­κριση των λει­τουρ­γιών. Στον ελλη­νικό συνταγ­μα­τι­σμό εντο­πί­ζουμε το ισχυρό απο­τύ­πωμα του δια­φω­τι­σμού και τη δημιουρ­γική ορμή που ενέ­πνευ­σαν στους Έλληνες τα ιδανικά της ελευ­θε­ρίας και της ισό­τη­τας.

Η Ελλη­νική Επα­νά­σταση λει­τούρ­γησε ως χωνευ­τήρι της νεω­τε­ρι­κό­τη­τας και της παρά­δο­σης. Οι τοπικές κοι­νό­τη­τες συγκρο­τή­θη­καν σε ένα συλ­λο­γικό πολι­τικό σώμα. Η βούληση του έθνους κατέστη ενιαία και αδιαί­ρετη, φορέας της εξου­σίας και της ενό­τη­τας του λαού μας. Ωστόσο, η κλη­ρο­νο­μιά του 1821 δεν είναι μόνον ελλη­νική. Αντι­θέ­τως φέρει την οικου­με­νι­κό­τητα και την καθο­λι­κό­τητα των ιδεών και των αξιών της εποχής της.

Σε αυτό το κεκτη­μένο επι­στρέ­φουμε, με αφορμή την επέτειο των 200 ετών. Στις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουμε σήμερα, με πρώτη την παν­δη­μία, η οποία δοκι­μά­ζει την υγεία και την ελευ­θε­ρία μας, αλλά και σε άλλα κρίσιμα ζητή­ματα, όπως η κλι­μα­τική αλλαγή και ο διά­λο­γος των πολι­τι­σμών, η αναγωγή μας στις κατα­βο­λές του δια­φω­τι­σμού και του συνταγ­μα­τι­σμού δεν συνιστά μια θεω­ρη­τική άσκηση. Η προ­σή­λωσή μας στη δια­φύ­λαξη όλων εκείνων των εγγυ­ή­σεων και των θεσμι­κών αντι­βά­ρων απέ­να­ντι στην κατά­χρηση εξου­σίας, δημό­σιας και ιδιω­τι­κής, θωρα­κί­ζει τη δημο­κρα­τία μας. Είναι αλήθεια ότι ο πολι­τι­κός και ιστο­ρι­κός χρόνος τρέχει πια με ρυθμούς που δυσχε­ραί­νουν την κατα­νό­ηση και τη δια­χεί­ριση των γεγο­νό­των.

Με αφορμή τις αλλε­πάλ­λη­λες κρίσεις των τελευ­ταίων ετών, πολλοί αμφι­σβη­τούν το Κράτος Δικαίου. Μιλούν για κόπωση και κρίση της δημο­κρα­τίας. Στη δημόσια σφαίρα οι εντά­σεις είναι πυκνές. Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι η πολι­τική κινη­το­ποιεί το πάθος και το συναί­σθημά μας, διε­γεί­ρει το θυμικό μας. Όμως δεν πρέπει να ταυ­τί­ζε­ται με αυτό. Η πολι­τική συνο­μι­λεί με τις προ­τε­ραιό­τη­τες και τις περι­στά­σεις, υπη­ρε­τεί τις κοι­νω­νι­κές ανάγκες και το δημόσιο συμ­φέ­ρον. Η δημο­κρα­τία μας δεν συρ­ρι­κνώ­νε­ται στη συγκυ­ρία. Τη συγκρο­τούν, την οριο­θε­τούν και την καθο­δη­γούν οι βασικές αρχές και αξίες του συνταγ­μα­τι­κών μας κει­μέ­νων, αυτές που προ­σέ­δω­σαν πνοή και σθένος στην Πολι­τεία μας και συνέ­χουν τον λαό μας.

Εκλε­κτοί προ­σκε­κλη­μέ­νοι, Distinguished guests,

Στις κοινές μας αυτές παρα­δο­χές, ιστο­ρι­κές και αξιακές, πολι­τι­κές και πολι­τι­σμι­κές, έχουν στε­ρε­ω­θεί και ακμάσει, τους τελευ­ταί­ους δύο αιώνες, οι σχέσεις μεταξύ των εθνών μας. Σε αυτές έχουμε σήμερα την ιδιαί­τερη χαρά να απο­δί­δουμε από κοινού την πιο υψηλή τιμή.

Σας ευχα­ρι­στώ».

Αντι­φώ­νηση του Προ­έ­δρου της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας Νίκου Ανα­στα­σιάδη

«Εξο­χό­τατη κύρια Πρόεδρε της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας

Your Royal Highness,

Εξο­χό­τατε Κύριε Πρω­θυ­πουργέ της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας,

Εξο­χό­τατε Κύριε Πρω­θυ­πουργέ της Ρωσικής Ομο­σπον­δίας,

Κυρίες και Κύριοι,

Είναι με ιδιαί­τερη συγκί­νηση που απο­δέ­χθηκα την πρό­σκληση να παραστώ και να συνε­ορ­τάσω μαζί με τον Ελλη­νικό λαό τη συμπλή­ρωση της δια­κο­σιε­τη­ρί­δας από την έναρξη της Ελλη­νι­κής Επα­νά­στα­σης.

Τον ηρωικό αυτόν αγώνα, ο οποίος συνο­ψί­ζε­ται μέσα από το σύνθημα «Ελευ­θε­ρία ή Θάνατος», απα­ντώ­ντας στο υπαρ­ξιακό ερώτημα του Ρήγα Φεραίου «ως πότε παλ­λη­κά­ρια θα ζούμε στα στενά».

Ένα σύνθημα, το οποίο, απο­τέ­λεσε το θεμέλιο της οικο­δό­μη­σης του σύγ­χρο­νου Ελλη­νι­κού Κράτους, συμπυ­κνώ­νο­ντας παράλ­ληλα ολό­κληρη την ιστορία του σύγ­χρο­νου Ελλη­νι­σμού.

Και τούτο, γιατί η ιδέα της ελευ­θε­ρίας κατά­φερε μέσα από την ηρωική αυτή Επα­νά­σταση να απα­λεί­ψει τις όποιες δια­φο­ρές, να συνε­νώ­σει και να ανα­δεί­ξει εν τέλει νικητή το ολι­γά­ριθμο των Ελλήνων έναντι της πολυά­ριθ­μης Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας».

Αντι­φώ­νηση του Πρί­γκηπα της Ουαλίας Καρόλου (ανε­πί­σημη μετά­φραση)

«Εξο­χό­τα­τοι, Κυρίες και Κύριοι,

Θα ήθελα αρχί­ζο­ντας να σας ευχα­ρι­στήσω, Κυρία Πρόεδρε, για τη μεγάλη χαρά και τιμή να βρί­σκο­μαι απόψε εδώ, σ’ αυτόν τον υπέροχο εθνικό εορ­τα­σμό.

Απο­τε­λεί ιδιαί­τερη χαρά για τη σύζυγό μου και μένα το γεγονός ότι επι­στρέ­φουμε στην Ελλάδα, που έχει ξεχω­ρι­στή θέση στην καρδιά μου.   Άλλωστε, η Ελλάδα είναι η πατρίδα του παππού μου και ο τόπος γέν­νη­σης του πατέρα μου, πριν από σχεδόν εκατό χρόνια, στην εκα­το­ντα­ε­τη­ρίδα της Ελλη­νι­κής Επα­νά­στα­σης. Αργό­τερα, στην Αθήνα, η αγαπητή γιαγιά μου, πρι­γκί­πισσα Αλίκη, κατά τη διάρ­κεια των σκο­τει­νών χρόνων της ναζι­στι­κής κατοχής, έσωσε μια οικο­γέ­νεια Εβραίων – μια πράξη για την οποία της απο­νε­μή­θηκε ο τίτλος «Δικαία των Εθνών» από το Ισραήλ .

Νιώθω μια βαθιά σύνδεση με την Ελλάδα -τα τοπία της, την ιστορία της και τον πολι­τι­σμό της- και σε αυτό δεν είμαι μόνος: ένα κομμάτι της ουσίας της Ελλάδας βρί­σκε­ται μέσα σε όλους μας.  Ως πηγή του δυτικού πολι­τι­σμού, το πνεύμα της Ελλάδας δια­περνά τις κοι­νω­νίες και τις δημο­κρα­τίες μας.  Χωρίς την Ελλάδα, οι νόμοι μας, η τέχνη μας, ο τρόπος ζωής μας, δεν θα είχαν ακμάσει.

Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που το 1812 το ποίημα του Λόρδου  Byron, «Το Προ­σκύ­νημα του Τσάιλντ Χάρολντ», όπου για πρώτη φορά υπε­ρα­σπί­σθηκε τον αγώνα για την αυτο­διά­θεση των Ελλήνων, είχε τόση απήχηση στο ευρω­παϊκό κοινό.  Ο ελλη­νι­κός αγώνας εκλή­φθηκε, όχι ως η επι­δί­ωξη ενός ξένου λαού, αλλά ως ο κοινός μας αγώνας. Όπως δήλωσε, ο Percy Shelley, φίλος του Byron, στον πρόλογο του ποι­ή­μα­τος «Ελλάς»: «Είμαστε όλοι Έλληνες».

Έτσι, στις σελίδες της ιστο­ρίας, μαζί με τους Έλληνες ήρωες της επα­νά­στα­σης, κατα­γρά­φο­νται τα ονόματα Βρε­τα­νών, που συγκι­νή­θη­καν βαθιά από αυτό το πνεύμα του Φιλελ­λη­νι­σμού και συμ­με­τεί­χαν στον αγώνα.  Μαζί με τον Κολο­κο­τρώνη, τον Καραϊ­σκάκη, τον Μιαούλη, τον Κανάρη και τη Μπου­μπου­λίνα, δια­βά­ζουμε για τους Γκόρ­ντον, Κόχρεην, Τσωρτς και Κόδριγ­κτον.

Ωστόσο, ο θρί­αμ­βος της Ελλάδας δεν οφεί­λε­ται σε έναν ήρωα, αλλά στο εξαι­ρε­τικό θάρρος και το σθένος του λαού της – και σε ό,τι ένας Βρε­τα­νός ιστο­ρι­κός απο­κά­λεσε «θεϊκή φλόγα που άναψε στην ψυχή των Ελλήνων».   Εάν δεν υπήρχε η απο­φα­σι­στι­κό­τητα του ελλη­νι­κού λαού να αγω­νι­στεί, μπροστά σε φοβερά δεινά, και σε ιδιαί­τερα αντί­ξοες συν­θή­κες, δεν θα είχε κατα­κτη­θεί ποτέ η ανε­ξαρ­τη­σία.

Κατά την τελευ­ταία μας επί­σκεψη στην Ελλάδα το 2018, σε μια ομιλία μου σε αυτήν την αίθουσα, διη­γή­θηκα την ιστορία του ατμο­κί­νη­του πολε­μι­κού πλοίου «Καρ­τε­ρία», το οποίο παρήγ­γειλε ο αξιω­μα­τι­κός Χέι­στινγκς σε αγγλικό ναυ­πη­γείο, για να συν­δρά­μει τους Έλληνες στον αγώνα τους.

Συμ­με­τέ­χο­ντας στον στόλο του επα­να­στα­τι­κού Ελλη­νι­κού Ναυ­τι­κού, η «Καρ­τε­ρία» έγινε το πρώτο ατμο­κί­νητο πολε­μικό πλοίο που συμ­με­τείχε σε πολε­μι­κές ενέρ­γειες και δια­δρα­μά­τισε απο­φα­σι­στικό ρόλο στον πόλεμο.

«Καρ­τε­ρία», φυσικά, σημαί­νει Επιμονή ή Αντοχή.  Ήταν ένα όνομα  ιδιαί­τερα κατάλ­ληλο για εκείνη την εποχή, το οποίο, πιστεύω, ότι παρα­μέ­νει συμ­βο­λικό ακόμη και σήμερα – στα απελ­πι­στικά δύσκολα έτη της οικο­νο­μι­κής κρίσης, και τώρα μεσού­σης αυτής της φοβερής παν­δη­μίας που έχει δια­τα­ρά­ξει τις ζωές και το βιός τόσων πολλών ανθρώ­πων.

Τρέφω μεγάλο θαυ­μα­σμό για το σθένος του ελλη­νι­κού λαού και με συγκι­νεί ιδιαί­τερα η αξιο­ση­μεί­ωτη ανθε­κτι­κό­τητα των νέων ανθρώ­πων της Ελλάδας.

Νιώθω ιδιαί­τερη περη­φά­νεια που ο φιλαν­θρω­πι­κός οργα­νι­σμός Prince’s Trust International κατόρ­θωσε να βοη­θή­σει τόσους πολλούς νέους στην Ελλάδα ώστε να βρουν εργασία, να επι­μορ­φω­θούν ή να ξεκι­νή­σουν τις δικές τους επι­χει­ρή­σεις, δίνο­ντας τους τα εφόδια ώστε να αξιο­ποι­ή­σουν τις δυνα­τό­τη­τές τους και να συμ­βάλ­λουν στην ευη­με­ρία και τη δύναμη της χώρας τους.

Εξο­χό­τα­τοι, Κυρίες και Κύριοι,

Καθώς όλοι μας εργα­ζό­μα­στε για την ανοι­κο­δό­μηση των κοι­νω­νιών μας και των οικο­νο­μιών μας στο πλαίσιο ενός έτους αδια­νό­η­των μέχρι σήμερα μετα­βο­λών, προ­κει­μέ­νου να θέσουμε τον κόσμο μας σε μια πιο βιώσιμη τροχιά, το θάρρος, η απο­φα­σι­στι­κό­τητα και οι προσ­δο­κίες του 1821 θα μπο­ρού­σαν να απο­τε­λέ­σουν, ενδε­χο­μέ­νως, πηγή έμπνευ­σης για εμάς.  Και πάλι, το δια­κύ­βευμα δεν θα μπο­ρούσε να είναι υψη­λό­τερο.

Οι επι­λο­γές μας θα καθο­ρί­σουν τις τύχες όχι μόνο των Εθνών μας, αλλά και του μονα­δι­κού αυτού πλανήτη που μοι­ρα­ζό­μα­στε. Από την πλευρά μου, για να υπο­στη­ρίξω αυτή τη ζωτικής σημα­σίας προ­σπά­θεια, έχω συνερ­γα­στεί με εκα­το­ντά­δες διευ­θύ­νο­ντες συμ­βού­λους προ­κει­μέ­νου να δια­μορ­φώσω έναν χάρτη πορείας που θα τοπο­θε­τεί τους ανθρώ­πους, τον πλανήτη και τη Φύση στο επί­κε­ντρο της οικο­νο­μι­κής μας μετά­βα­σης.  Απο­κά­λεσα αυτό το σχέδιο “Terra Carta” και με συγκι­νεί βαθύ­τατα το γεγονός ότι η Αθήνα επι­θυ­μεί να θέσει σε εφαρ­μογή τις ιδέες που εμπε­ριέ­χο­νται σε αυτό.

Εξο­χό­τατη – σήμερα, όπως και το 1821, η Ελλάδα μπορεί να υπο­λο­γί­ζει στους φίλους της στο Ηνωμένο Βασί­λειο. Οι δεσμοί μεταξύ μας είναι ισχυροί και ζωτικοί και κάνουν τερά­στια διαφορά στην κοινή μας ευη­με­ρία και ασφά­λεια. Όπως ακριβώς οι ιστο­ρίες μας είναι στενά συν­δε­δε­μέ­νες μεταξύ τους, έτσι είναι και το μέλλον μας. Με αυτό το πνεύμα, αύριο, οι Βρε­τα­νοί φίλοι σας θα στα­θούμε δίπλα σας για άλλη μια φορά και θα αισθαν­θούμε μεγάλη υπε­ρη­φά­νεια με την αφυ­πνι­στική προ­τροπή του Διο­νύ­σιου Σολωμού:

Χαίρε, ω χαίρε, ελευ­θε­ριά!

Ζήτω η Ελλάς!»

Αντι­φώ­νηση του Πρω­θυ­πουρ­γού της Ρωσικής Ομο­σπον­δίας Μιχαήλ Μισού­στιν (περί­γραμμα ομιλίας, ανε­πί­σημη μετά­φραση)

Εξο­χό­τατη Κυρία Πρόεδρε της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας

Εξο­χό­τατε Κύριε Πρω­θυ­πουργέ της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας

Κυρίες και Κύριοι,

1. Κατ’ αρχάς, επιθυμώ να ευχα­ρι­στήσω τους Έλληνες φίλους μας για την φιλο­ξε­νία τους, την θερμή και εγκάρ­δια υποδοχή που μας επε­φύ­λα­ξαν στην Αθήνα.

– Φέτος, είναι μία χρονιά ορόσημο, η επέ­τειος για τα 200 χρόνια από την έναρξη του αγώνα του Ελλη­νι­κού λαού για ανε­ξαρ­τη­σία. Ο αγώνας αυτός έφερε την πολυ­πό­θητη λευ­τε­ριά από την Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία. Και σε αυτό είχε σημα­ντική συνει­σφορά η Ρωσία.

– Ελλάδα και Ρωσία βοή­θη­σαν η μία την άλλη και σε άλλες κρί­σι­μες στιγμές. Ρώσοι αξιω­μα­τι­κοί του ναυ­τι­κού συμ­με­τεί­χαν στην διεθνή ειρη­νευ­τική απο­στολή στην Κρήτη. Ρώσοι στρα­τιώ­τες και αξιω­μα­τι­κοί πολέ­μη­σαν στο Μακε­δο­νικό Μέτωπο κατά τον Πρώτο Παγκό­σμιο Πόλεμο. Αλλά και στον Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο, πολέ­μη­σαν δίπλα-δίπλα με τους Έλληνες αντάρ­τες ενα­ντίον των εισβο­λέων Ναζί.

2. Οι σχέσεις Ρωσίας-Ελλάδας είναι πολύ βαθύ­τε­ρες στον χρόνο. Εξε­λί­χθη­καν μέσα στη διάρ­κεια πολλών αιώνων και οι ρίζες τους είναι τόσο μακραί­ω­νες όσο και η εποχή της Βυζα­ντι­νής Αυτο­κρα­το­ρίας. Οι λαοί μας μοι­ρά­ζο­νται κοινή ιστορία, πολι­τι­στι­κές και πνευ­μα­τι­κές αξίες. Και, φυσικά, υπάρχει μια βαθιά, αμοι­βαία συμπά­θεια μεταξύ τους. Το επερ­χό­μενο Έτος Ιστο­ρίας Ελληνο-Ρωσικού Σταυρού, θα δώσει την ευκαι­ρία στους λαούς και των δύο Κρατών να γνω­ρι­στούν ακόμα καλύ­τερα.

3. Περι­βάλ­λουμε με ειλι­κρινή αισθή­ματα αγάπης τις σχέσεις φιλίας και αμοι­βαίας κατα­νό­η­σης που παρα­δο­σιακά έχουν ανα­πτυ­χθεί ανάμεσα στη Ρωσία και την Ελλάδα. Συνι­στούν στέρεα βάση για συνερ­γα­σία σε πληθώρα τομέων, από τις μετα­φο­ρές και την ενέρ­γεια, μέχρι την αγροτική-γεωργική επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα και την υψηλή τεχνο­λο­γία. Και, φυσικά, δεν είναι δυνατόν να μην ανα­φερ­θούμε στο γεγονός ότι οι Ρώσοι του­ρί­στες λατρεύ­ουν τα Ελλη­νικά θέρετρα.

– Αναμ­φί­βολα, η κατά­σταση με τον κορο­νοϊό έχει επι­φέ­ρει αλλαγές στην κοινή μας ατζέντα. Πιστεύω ότι η Ρωσία και η Ελλάδα θα πρέπει να προβούν σε κάθε τι ανα­γκαίο για να ενι­σχύ­σουν τη συνερ­γα­σία τους στην πράξη – να προ­α­γά­γουν τη συνερ­γα­σία και να εφαρ­μό­σουν νέα υπο­σχό­μενα έργα προς όφελος των λαών των χωρών μας, να ανα­πτύ­ξουν εποι­κο­δο­μη­τικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρω­παϊκή Ένωση, στη βάση της ισό­τη­τας και του αμοι­βαίου σεβα­σμού συμ­φε­ρό­ντων και ενδια­φε­ρό­ντων. Έχουμε κάθε ευκαι­ρία να το πρά­ξουμε.

– Παρα­καλώ, απο­δε­χθείτε τα θερ­μό­τερα συγ­χα­ρη­τή­ριά μας επ’ ευκαι­ρία της εθνικής εορτής της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας, για την Ανε­ξαρ­τη­σία της Ελλάδας. Εύχομαι στην Ελλάδα ευη­με­ρία, και στον φίλο λαό της υγεία και ευτυχία.

– Σας Ευχα­ρι­στώ.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.