A-τυπος και υπογραμμός: Κι αν βγω από αυτή τη φυλακή…

H μετά καρα­ντίνα περί­ο­δος, παρα­μέ­νει ένα μεγάλο ερω­τη­μα­τικό. Συζη­τή­σεις επί συζη­τή­σεων, για την επόμενη ημέρα την οποία δεν μπο­ρούμε να προσ­διο­ρί­σουμε ούτε καν χρονικά.

Οι κοι­νω­νι­κές, ψυχο­λο­γι­κές, οικο­νο­μι­κές επι­πτώ­σεις στην πραγ­μα­τική τους διά­σταση θα απο­κα­λυ­φθούν στην πράξη, όταν θα έρθουμε αντι­μέ­τω­ποι με την νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Kατά βάθος όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, αυτό που δεν μπο­ρούμε να αντι­λη­φθούμε είναι σε ποιο βαθμό θα μας αλλοιώ­σει και πόσο δύσκολη θα είναι η προ­σαρ­μογή.

Το εύρος των επι­πτώ­σεων στον κοι­νω­νικό ιστό θα απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο έρευνας για πλειάδα ειδι­κο­τή­των επι­στη­μό­νων.

Το εύρος της εσω­τε­ρι­κής διά­βρω­σης όμως θα κλη­θούμε να το αντι­με­τω­πί­σουμε ο καθένας μας ξεχω­ρι­στά γι αυτό και θα πρέπει η συντε­ταγ­μένη πολι­τεία, να σταθεί δίπλα στον πολίτη, να φρο­ντί­σει για τη δημιουρ­γία υπο­δο­μών που θα μπο­ρέ­σουν να υπο­στη­ρί­ξουν ψυχο­λο­γικά όλους εκεί­νους που θα δοκι­μα­στούν σκληρά στο νέο περι­βάλ­λον της επό­με­νης ημέρας, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο.

Εχει χρέος η πολι­τεία να μην σταθεί ξένη, να κρα­τή­σει το παρα­θυ­ράκι της ελπίδας ανοιχτό και η δια­χεί­ριση της κρίσης να μην στα­μα­τή­σει με την αφαί­ρεση της μάσκας που ένα χρόνο τώρα κρύβει καλά το χαμένο χαμό­γελο και επι­τρέ­πει μόνο στο θλιμ­μένο βλέμμα να αναζητά την χαμένη στο χάος κανο­νι­κό­τητα.

…Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περι­μέ­νει

οι δρόμοι θα `ναι αδεια­νοί κι η πολι­τεία μου πιο ξένη

τα καφε­νεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενι­τε­μέ­νοι

αέρας θα με παρα­σέρ­νει κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή…