Αναβιώνει η αντιδικία του Μανώλη Μαργέλλου με την «ΡΟΔΩΝ ΑΕ»

Ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου θα ανα­βιώ­σει την 6η Νοεμ­βρίου 2020 η ένδικη διαφορά του επι­χει­ρη­μα­τία κ. Μανώλη Μαρ­γέλ­λου με την υπό εκκα­θά­ριση δημο­τική επι­χεί­ρηση «ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΡΟΔΟΥ ΑΕ», με το δια­κρι­τικό τίτλο “ΡΟΔΩΝ ΑΕ”, για την υπόθεση της δια­βό­η­της καντί­νας στην παραλία έμπρο­σθεν του καζίνο της Ρόδου.

Η αγωγή του επι­χει­ρη­μα­τία είχε απορ­ρι­φθεί με την υπ’ αρίθμ. 37/2016 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου. Ο κ. Μαρ­γέλ­λος, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ωση συνο­λι­κού ύψους 1.084.219,22 ευρώ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας με την αγωγή του ότι υπέστη ζημία ύψους 84.219,22 ευρώ σε έξοδα για την ανα­καί­νιση και τον εξο­πλι­σμό της συγκε­κρι­μέ­νης καντί­νας στο πλαίσιο της από 14 Ιουλίου 2008 σύμ­βα­σης δια­χεί­ρι­σης που είχε υπο­γρά­ψει με την δημο­τική ανώνυμη εται­ρεία και περαι­τέρω αξιώνει την κατα­βολή ρήτρας συμ­βο­λαίου για τη μη υλο­ποί­ηση των συμ­φω­νη­θέ­ντων, ύψους 1 εκατ. ευρώ.

Ο πρώην δήµαρχος Ροδίων κ. Χ. Χατζηευ­θυ­μίου είχε κατα­στή­σει σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει νοµικώς κατοχυρωµένη ανάθεση του management της καντί­νας σε ιδιώτη καθώς η ιδιο­κτη­σία του χώρου και των υπερκείµενων κτισµάτων ανήκει στην Εται­ρεία Του­ρι­στι­κών Ακι­νή­των.

Με τη συγκεκριµένη σύµβαση στον κ. Μαρ­γέλλο δινόταν η δυνα­τό­τητα δια­χεί­ρι­σης της καντί­νας αλλά και καθή­κο­ντα επί­βλε­ψης της ανα­καί­νι­σής της, τα έξοδα της οποίας υπο­λο­γί­στη­καν σε 250.000 ευρώ.

Η «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» ανέλαβε να απο­πλη­ρώ­σει τα έξοδα ανα­καί­νι­σης στον κ. Μαρ­γέλλο, ο οποίος υπο­χρε­ούτο να υπο­βά­λει όλα τα νόµιµα παρα­στα­τικά για τις εργα­σίες που εκτε­λέ­σθη­καν στην καντίνα.

Συµφωνήθηκε επι­πλέον να επιµερίζονται τα ακα­θά­ρι­στα έσοδα της επι­χεί­ρη­σης σε ποσοστό 40% υπέρ της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» και 60% υπέρ του Μαρ­γέλ­λου.

Στην ίδια σύµβαση υπάρχει µάλιστα και ρήτρα για αποζηµίωση ύψους 1 εκατ. ευρώ στον κ. Μαρ­γέλλο σε περί­πτωση καταγ­γε­λίας, υπα­να­χω­ρή­σεως, διοι­κη­τι­κής πράξης ή σε περί­πτωση που η σύµβαση κατα­στεί άκυρη ή αν τυχόν οι υπο­σχε­θεί­σες εκα­τέ­ρω­θεν παροχές κατα­στούν αδύ­να­τες ή απα­γο­ρευ­τι­κές ή ορι­στικά δια­κο­πεί η λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σης. Υπέρ των θέσεων της υπό εκκα­θά­ριση δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης είχε κατα­θέ­σει η πρώην πρό­ε­δρος της κ. Ρένα Μαντι­κού, που υπο­στή­ριξε ότι ο κ. Μαρ­γέλ­λος έχει εξο­φλη­θεί στο ακέραιο για τα έξοδα στα οποία προέβη για την απο­κα­τά­σταση της καντί­νας και ότι η σύμβαση management δεν μπο­ρούσε να υλο­ποι­η­θεί καθώς η ΕΤΑ δεν επέ­τρεψε την συγκε­κρι­μένη δια­δι­κα­σία.

Στον αντί­ποδα κατέ­θεσε υπέρ των θέσεων του επι­χει­ρη­μα­τία υπάλ­λη­λός του ο οποίος υπο­στή­ριξε ότι δεν του έχει κατα­βλη­θεί το σύνολο των εξόδων στα οποία προέβη παρά μόνο 90.000 ευρώ κι ότι η επι­χεί­ρηση λει­τούρ­γησε μόνη της την καντίνα.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρινε την αγωγή μη νόμιμη, ως προς την κύρια αγωγική της βάση, γιατί η μη δημο­σί­ευση στο Φ.Ε.Κ. της κοινής υπουρ­γι­κής από­φα­σης, που είχε εκδοθεί κατά το χρόνο κατάρ­τι­σης της ένδικης σύμ­βα­σης καθιστά αυτήν (την υπουρ­γική απόφαση) ανυ­πό­στατη, γεγονός που οδηγεί στην εντεύ­θεν ακυ­ρό­τητα της υπ’ αριθμόν 136/2007 από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ροδίων και στην συνα­κό­λουθη ακυ­ρό­τητα της από 14.7.2008 σύμ­βα­σης της δια­χεί­ρι­σης της ένδικης καντί­νας στον κ. Μαρ­γέλλο, καθόσον η τελευ­ταία δεν στη­ρί­ζε­ται σε νόμιμο θεμέλιο, αφού κατά το νόμο δεν επι­τρέ­πε­ται η σύσταση ενο­χι­κών δικαιω­μά­των σε τμήμα αιγια­λού και παρα­λίας, χωρίς την ύπαρξη των σχε­τι­κών Κ.Υ.Α. που καθο­ρί­ζουν τους ειδι­κό­τε­ρους όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις των συμ­φω­νιών αυτών. Σημειώ­νε­ται εξάλλου ότι η ανα­φε­ρό­μενη στο δικό­γραφο της αγωγής απόφαση του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών με αριθμό 1028738/2588/β0010/6.5.1999, και αν ακόμα υπο­τε­θεί ότι παρή­γαγε, κάποτε, έννομα απο­τε­λέ­σματα, γεγονός αμφί­βολο, αφού δεν προ­κύ­πτει το ΦΕΚ δημο­σί­ευ­σής της, δεν νομι­μο­ποιεί, σε κάθε περί­πτωση, την ένδικη σύμβαση, καθώς, όπως σε αυτήν (την υπουρ­γική απόφαση) ανα­φέ­ρε­ται, ρυθ­μί­ζει θέματα που αφορούν στην παρα­χώ­ρηση της χρήσης αιγια­λού και παρα­λίας, κατά τα έτη 1999 ως 2001. Όσον αφορά στην επι­κου­ρική βάση της αγωγής, του αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι με δεδο­μένη την ακυ­ρό­τητα της υπ’ αριθμόν 136/2007 από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ροδίων, η ενα­γο­μένη ουδέ­ποτε απέ­κτησε, για λογα­ρια­σμό της, το δικαί­ωμα εκμε­τάλ­λευ­σης της ένδικης καντί­νας, όπως αυτή ανα­και­νί­σθηκε και εξο­πλί­στηκε με δαπάνες του κ. Μαρ­γέλ­λου. Συνεπώς, όπως έκρινε το δικα­στή­ριο και αν ακόμα υπο­τε­θεί ότι υφί­στα­ται πλου­τι­σμός τρίτου προ­σώ­που, από την περιου­σία του ενά­γο­ντος χωρίς να υπάρχει νόμιμη αιτία δια­τή­ρη­σης αυτού του σωζό­με­νου πλου­τι­σμού, αυτός ο τρίτος μπορεί να είναι μόνον ο ιδιο­κτή­της της καντί­νας ο οποίος την εκμε­ταλ­λεύ­τηκε και απο­κό­μισε οφέλη από αυτήν και όχι η ενα­γο­μένη, καθόσον αυτή, ως ανώνυμη εται­ρεία, δηλαδή ως αυτο­τε­λές νομικό πρόσωπο, δεν είχε απο­κτή­σει δικαιώ­ματα χρήσης, εκμε­τάλ­λευ­σης του εξο­πλι­σμού της ή κάρ­πω­σης των εσόδων της.