Τα καταφέρνουμε και μόνοι μας

Χαλα­ρώ­σαμε λέει και ξεχά­σαμε τα μέτρα. Αυτά τα βασικά όταν κυκλο­φο­ρούμε ανάμεσα σε άλλους. Από­σταση και μάσκα όπου χρειά­ζε­ται. Εξαι­ρέ­σεις είναι αυτοί που φορούν μάσκες και μάλιστα με τον σωστό τρόπο( και όχι στο πηγούνι) και κρατούν τις ενδει­κνυό­με­νες απο­στά­σεις. Το βλέ­πουμε παντού. Τόσο που σκέ­πτε­σαι πως τελικά η καλ­λιέρ­γεια του φόβου και τα πρό­στιμα και τα πρό­στιμα κρά­τη­σαν τους πολίτες περιο­ρι­σμέ­νους στα σπίτια τους, πολύ λιγό­τερο από την συνει­δη­το­ποί­ηση πως η απει­θαρ­χία του ενός θα μπο­ρούσε να επη­ρε­ά­σει περισ­σό­τε­ρους. Και η εμβλη­μα­τική φιγούρα του καθη­γητή Τσιόδρα, σε συν­δυα­σμό με το προ­τε­τα­μένο δάκτυλο του υφυ­πουρ­γού Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας επι­βε­βαί­ω­ναν απλώς, την ανα­γκα­στι­κό­τητα του εγκλει­σμού. Μόλις η εξά­πλωσή του ιού περιο­ρί­στηκε, μόλις η κυβέρ­νηση απο­φά­σισε να απο­συν­δέ­σει τα μέτρα προ­στα­σίας (ποια; αυτά που δεν τηρούν ούτε οι υπουρ­γοί!)από τον φόβο της νόσου για να επι­τα­χύ­νει την επα­νεκ­κί­νηση της οικο­νο­μίας, η συμπε­ρι­φορά του μέσου πολίτη εκτρά­πηκε και το αίσθημα του άτρωτου –ή απλώς του αδιάφορου- κυριάρ­χησε. Ο φόβος έχει εκλεί­ψει και οι ειδή­σεις από την Ιταλία έχουν να κάνουν με την ΑΟΖ και το άνοιγμα των συνόρων. Το οποίο δεν χρεια­ζό­μα­στε για να τρέ­χουμε στις ΜΕΘ. Μια χαρά τα κατα­φέρ­νουμε και μόνοι μας.