“Η δουλειά στο μάστορη!”-Δήλωση Τάκη Πότσου

για τη δημιουρ­γία ιδιω­τι­κής μονάδας ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας από βιο­α­έ­ριο

Την ίδια ώρα που η προσοχή –τεχνηέ­ντως ή μη- είναι στραμ­μένη στο άρθρο 93 και ποιος έχει το λόγο για τη δια­χεί­ριση των στερεών απο­βλή­των οι δήμοι ή η περι­φέ­ρεια , απο­δει­κνύ­ε­ται ότι η δουλειά είναι στο μάστορη!!!

Με εγκε­κρι­μέ­νες περι­βαλ­λο­ντι­κές μελέτες στο χέρι, έρχο­νται φυτευ­τοί από τη πίσω πόρτα οι επεν­δυ­τές για να στήσουν την επι­χεί­ρησή τους εκμε­ταλ­λευό­με­νοι προς όφελός τους τη δια­χεί­ριση των απο­βλή­των στη Ρόδο, από τα οποία θα παρά­γε­ται βιο­α­έ­ριο για τη παρα­γωγή ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας.

Ο μάστο­ρης είναι η επίσημη πολι­τική γραμμή της ΕΕ και των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σεων, που εδώ και χρόνια προ­ω­θούν την αξιο­ποί­ηση από επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους της βιο­μά­ζας για επεν­δύ­σεις στο τομέα της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, το κόστος της οποίας πλη­ρώ­νει πανά­κριβα ο λαός.

Εκφρά­ζουμε για άλλη μια φορά την αντί­θεσή μας στην εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση της δια­χεί­ρι­σης των απορ­ριμ­μά­των , την αντί­θεσή μας στη μετα­τό­πιση των βαρών στις πλάτες των λαϊκών στρω­μά­των μέσα από τα αντα­πο­δο­τικά τέλη και με οποιον­δή­ποτε άλλο τρόπο, όπως το χαράτσι ταφής και το “πληρώνω όσο πετάω”, την αντί­θεσή μας στην ιδιω­τι­κο­ποί­ηση, στις ΣΔΙΤ και στις συμ­βά­σεις παρα­χώ­ρη­σης.

Η ουσια­στική και ριζική δια­χεί­ριση του προ­βλή­μα­τος των απορ­ριμ­μά­των και απο­βλή­των για τη ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ σημαί­νει δια­χεί­ριση με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη των επι­χει­ρη­μα­τιών. Σημαί­νει την ικα­νο­ποί­ηση ενός συν­δυα­σμού κρι­τη­ρίων, το σεβασμό στο περι­βάλ­λον, στη δημόσια υγεία, στους φυσι­κούς πόρους, στο λαϊκό εισό­δημα, στα δικαιώ­ματα, την υγεία και την ασφά­λεια των εργα­ζο­μέ­νων στον κλάδο. Η πρόταση αυτή μπορεί να γίνει εφικτή μόνο στο πλαίσιο ενός άλλου, ριζικά δια­φο­ρε­τι­κού δρόμου ανά­πτυ­ξης, με εργα­τική εξουσία. Ο επι­στη­μο­νι­κός κεντρι­κός σχε­δια­σμός, ο ενιαίος κρα­τι­κός φορέας κατα­σκευών, που θα υλο­ποιεί φιλο­λαϊκά έργα, η κοι­νω­νική κρατική ιδιο­κτη­σία στα συγκε­ντρω­μένα μέσα παρα­γω­γής, η κρατική ιδιο­κτη­σία στη γη και στις τεχνι­κές υπο­δο­μές, ο εργα­τι­κός – λαϊκός έλεγχος μπορούν να αξιο­ποι­ή­σουν τις επι­στη­μο­νι­κές γνώσεις και τις τεχνι­κές που υπάρ­χουν και γι’ αυτόν τον τομέα, με στόχο την υγεία και την προ­στα­σία του λαού και του περι­βάλ­λο­ντος.