«Μην ενοχλείτε και μην ταΐζετε τα χελιδόνια»

Και ξαφνικά, το πρωί της Δευ­τέ­ρας, ο τόπος γέμισε χελι­δό­νια. Από την Κρήτη έως τη Μακε­δο­νία, οι κάτοι­κοι πολλών, κυρίως παρα­λια­κών, περιο­χών βρήκαν εκα­το­ντά­δες χελι­δό­νια συνω­στι­σμένα σε κάθε εσοχή, στα μπαλ­κό­νια, στις πέρ­γκο­λες, σε υδρορ­ροές, αερα­γω­γούς, ακόμη καθι­σμένα και στην άσφαλτο. Τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης γέμισαν με εκα­το­ντά­δες φωτο­γρα­φίες από όλη τη χώρα. Δυστυ­χώς, πολλά από τα πουλιά είχαν βρει τον θάνατο, είτε από την εξά­ντληση ή από γάτες ή διερ­χό­μενα αυτο­κί­νητα.

Τι είχε συμβεί; «Την περίοδο αυτή και μέχρι το τέλος του μήνα τα χελι­δό­νια ξεκι­νούν από την υπο­σα­χά­ρια Αφρική προς την Ευρώπη», εξηγεί ο Φίλιος Ακριώ­της, καθη­γη­τής ορνι­θο­λο­γίας στο Τμήμα Περι­βάλ­λο­ντος του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου. «Πέρασαν πάνω από τη Σαχάρα και μετά διέ­σχι­σαν τη Μεσό­γειο με νοτιά­δες, πολύ ευνοϊ­κούς ανέμους για το ταξίδι τους, αλλά φθά­νο­ντας στην Ελλάδα, από την πλευρά του Αιγαίου, έπεσαν επάνω σε αυτές τις δύσκο­λες συν­θή­κες: τις πολύ χαμηλές θερ­μο­κρα­σίες και τη βροχή. Ο αέρας δεν τα επη­ρε­ά­ζει τόσο όσο η βροχή, καθώς τα πουλιά αυτά είναι εντο­μο­φάγα και δεν μπο­ρού­σαν να βρουν τροφή. Πολλά, ήδη εξα­ντλη­μένα από το ταξίδι, δεν άντεχαν περισ­σό­τερο από δύο ημέρες χωρίς φαγητό».

«Λάβαμε δεκάδες τηλε­φω­νή­ματα και μηνύ­ματα τόσο εμείς όσο και τα κέντρα περί­θαλ­ψης από ανθρώ­πους που εντό­πι­ζαν στις αυλές τους δεκάδες χελι­δό­νια. Ο κόσμος αισθά­νε­ται ότι πρέπει να κάνει κάτι, όμως το καλύ­τερο είναι… να μην κάνει τίποτα», εξηγεί η Ρούλα Τρίγκου, συντο­νί­στρια επι­κοι­νω­νίας της Ελλη­νι­κής Ορνι­θο­λο­γι­κής Εται­ρείας. «Δεν πρέπει ούτε να τα πλη­σιά­ζουμε ούτε να τα ενο­χλούμε, γιατί είναι ήδη απο­δυ­να­μω­μένα και κάθε σπατάλη ενέρ­γειας μπορεί να είναι μοιραία. Επίσης, δεν έχει νόημα να προ­σπα­θούμε να τα ταΐ­σουμε γιατί τρέ­φο­νται με έντομα που πιάνουν στον αέρα και δεν δέχο­νται σπόρους, ψίχουλα ή άλλες τροφές. Καλό θα ήταν βέβαια να κρα­τή­σουμε μέσα στο σπίτι τις οικό­σι­τες γάτες μέχρι να ανα­χω­ρή­σουν. Και να είμαστε προ­σε­κτι­κοί στην οδήγηση, καθώς πολλά από αυτά ανα­ζη­τούν ζεστα­σιά στην άσφαλτο. Είναι κρίμα ένα πουλί που έχει δια­νύ­σει χιλιά­δες χιλιό­με­τρα από τη Σαχάρα στη Μεσό­γειο να κατα­λή­ξει κάτω από τις ρόδες ενός αυτο­κι­νή­του. Τέλος, για όσα χρειά­ζο­νται περί­θαλψη, επι­κοι­νω­νούμε για οδηγίες με ένα σύλλογο περί­θαλ­ψης άγριων ζώων».

Τα περισ­σό­τερα από τα πουλιά που κατά εκα­το­ντά­δες ανα­ζή­τη­σαν κατα­φύ­γιο κοντά σε σπίτια στην ανα­το­λική Ελλάδα ανήκουν σε τρία από τα πέντε είδη χελι­δο­νιών. «Είδα σε πολλές φωτο­γρα­φίες στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης στα­βλο­χε­λί­δονα, μιλ­το­χε­λί­δονα και σπι­το­χε­λί­δονα, καθώς και στα­χτά­ρες που μοιά­ζουν με χελι­δό­νια αλλά δεν είναι», εξηγεί ο κ. Ακριώ­της. «Το σπι­το­χε­λί­δονο, μαύρο από πάνω με ένα άσπρο σημάδι στη βάση της ουράς του, είναι το πιο κοινό στις πόλεις. Στα σχολικά βιβλία, βέβαια, θα δείτε το στα­βλο­χε­λί­δονο, με τη χαρα­κτη­ρι­στική μακριά ψαλι­δωτή ουρά». Τα πουλιά αυτά δεν είναι απει­λού­μενα και είναι συνήθως περα­στικά από τη χώρα μας. «Ξεκι­νούν από την υπο­σα­χά­ρια Αφρική· ειδικά για τα στα­βλο­χε­λί­δονα γνω­ρί­ζουμε ότι ξεκι­νούν ακόμη και από τη Νότια Αφρική και μετα­να­στεύ­ουν στη βόρεια Ευρώπη, έως τη Ρωσία και τη νότια Φιν­λαν­δία. Είναι άτυχα που βρέ­θη­καν σε αυτές τις δύσκο­λες συν­θή­κες, οι οποίες ευτυχώς ήδη υπο­χω­ρούν».

πηγή kathimerini.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ