M. Kεφαλογιάννης: «Η Τουρκία λειτουργεί ως παράγοντας ανασφάλειας και αποσταθεροποίησης»

Κύριε Κεφα­λο­γιάννη να ξεκι­νή­σουμε από τους χάρτες που παρου­σιά­σατε στη συνε­δρί­αση της Μικτής Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Επι­τρο­πής ΕΕ – Τουρ­κίας των παρά­νο­μων διεκ­δι­κή­σεων της Τουρ­κίας στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Παράλ­ληλα κατα­θέ­σατε ερώτηση προς την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή για τις έκνομες και προ­κλη­τι­κές ενέρ­γειες της Τουρ­κίας. Μιλήστε μας γι αυτές τις πρω­το­βου­λίες σας.

Στις Βρυ­ξέλ­λες όλοι οι Έλληνες ευρω­βου­λευ­τές από όλα τα κόμματα έχουμε στην κορυφή της ατζέ­ντας μας την ανά­δειξη και την υπε­ρά­σπιση των εθνικών μας θεμάτων. Ως επί το πλεί­στον, χωρίς μικρο­πο­λι­τι­κές και μικρο­κομ­μα­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, χωρίς ανού­σιες αντι­πο­λι­τευ­τι­κές «κορώνες», τα αντι­με­τω­πί­ζουμε με σύμπνοια και συνερ­γα­σία

Η Τουρκία επί σειράν ετών είναι ένας δύστρο­πος γεί­το­νας στην περιοχή μας. Τα τελευ­ταία χρόνια, με κυβέρ­νηση Ερντο­γάν, συμπε­ρι­φέ­ρε­ται ως ένα κράτος ταρα­ξίας στην περιοχή. Έχει απο­μα­κρυν­θεί, με δική της ευθύνη, από την ευρω­παϊκή της προ­ο­πτική και έχει «ασπα­στεί» έναν ιδιό­τυπο μεγα­λοι­δε­α­τι­σμό που πρε­σβεύει και εκφρά­ζει ένα νέο δόγμα «νεο­ο­θω­μα­νι­σμού» για εσω­τε­ρική κατα­νά­λωση. Σχεδόν 100 χρόνια μετά αμφι­σβη­τεί ευθέως –έργω και λόγω- τη Διεθνή Συνθήκη της Λωζάν­νης του 1923 που εκτός των άλλων καθο­ρί­ζει τα σύγ­χρονα τουρ­κικά σύνορα επα­να­φέ­ρο­ντας το λεγό­μενο «Εθνικό Όρκο». Θυμό­μα­στε όλοι τις δηλώ­σεις του Τούρκου προ­έ­δρου περί «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας στη Θράκη, ενώ η Συνθήκη της Λωζάν­νης ρητά ανα­φέ­ρει περί θρη­σκευ­τι­κής μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας. Τότε, με πρω­το­βου­λία που είχα ανα­λά­βει, σε Ψήφισμα του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου με τρο­πο­λο­γία που έγινε δεκτή από τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία του Ε.Κ, η Συνθήκη της Λωζάν­νης κατέστη ευρω­παϊκό κεκτη­μένο.

Ενώ όλες οι προ­κλη­τι­κές παρα­βιά­σεις του ελλη­νι­κού ενα­έ­ριου χώρου και των χωρικών μας υδάτων κατα­δι­κά­ζο­νται απε­ρί­φρα­στα στις κατ’ έτος Εκθέ­σεις Προόδου της εντα­ξια­κής πορείας της Τουρ­κίας.

Ένα μέρος των χαρτών με τις παρά­νο­μες διεκ­δι­κή­σεις της Τουρ­κίας στο Αιγαίο και την Ανα­το­λική Μεσό­γειο είχαν παρου­σια­στεί από τουρ­κι­κής πλευράς πριν μερι­κούς μήνες στη Μικτή Κοι­νο­βου­λευ­τική Επι­τροπή Ευρω­παϊ­κής Ένωσης – Τουρ­κίας την περίοδο που είχα την τιμή να προ­ε­δρεύω στην προη­γού­μενη θητεία στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο. Τότε αλλά και τώρα με το άκυρο μνη­μό­νιο Λιβύης-Τουρκίας, που ασφαλώς δεν παράγει κανένα έννομο απο­τέ­λε­σμα, είχε λάβει η τουρ­κική πλευρά τις δέουσες απα­ντή­σεις. Οι παρά­νο­μες διεκ­δι­κή­σεις της Τουρ­κίας που αμφι­σβη­τούν τα ελλη­νικά κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο είναι αντί­θε­τες με το Δίκαιο της Θάλασ­σας του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, που ορίζει σαφώς στο Άρθρο 121 ότι τα νησιά με οικο­νο­μική ζωή που κατοι­κού­νται έχουν ίδιο δικαί­ωμα υφα­λο­κρη­πί­δας και Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης με τις ηπει­ρω­τι­κές ακτές. Για το λόγο αυτό η Τουρκία δεν έχει ποτέ υπο­γρά­ψει το Δίκαιο της Θάλασ­σας και παρα­μέ­νει η μόνη χώρα μαζί με τη Βενε­ζου­έλα. Οι ΗΠΑ δεν έχουν κυρώσει ακόμα την σύμβαση στη Γερου­σία τους, αλλά θεωρούν πλέον το Δίκαιο της Θάλασ­σας του ΟΗΕ, εθιμικό Δίκαιο.

Τι επι­χει­ρεί, λοιπόν, η τουρ­κική πλευρά, και αυτό το κατα­στή­σαμε σαφές την περα­σμένη εβδο­μάδα στην Επι­τροπή, με το παρά­νομο μνη­μό­νιο οριο­θέ­τη­σης Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης με τη Λιβύη; Να προ­βάλ­λει το δήθεν επι­χεί­ρημα, εξο­βε­λί­ζο­ντας το Άρθρο 121 του Δικαίου της Θάλασ­σας, ότι τα Δωδε­κά­νησα, το Καστε­λό­ριζο, η Κρήτη δεν έχουν κανένα κυριαρ­χικό δικαί­ωμα στην ΑΟΖ τους αλλά μόνο χωρικά ύδατα 6 ναυ­τι­κών μιλίων. Μία προ­κλη­τική και έκνομη ενέρ­γεια που δημιουρ­γεί συν­θή­κες απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης και ανα­σφά­λειας σε μία ευαί­σθητη περιοχή όπως αυτή της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Η Τουρκία όπως ενη­μέ­ρωσα και την αρμόδια Επι­τροπή του Ε.Κ, παρου­σιά­ζο­ντας τους χάρτες των παρά­νο­μων διεκ­δι­κή­σεων της Τουρ­κίας στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο και στο Αιγαίο δυστυ­χώς παρα­μέ­νει ένα κράτος ταρα­ξίας που δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο, τις σχέσεις καλής γει­το­νίας, τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα των γει­τό­νων της. Μία χώρα που λει­τουρ­γεί ως παρά­γο­ντας ανα­σφά­λειας και απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης στην περιοχή. Μία χώρα που συνεχώς κωφεύει στις προ­τρο­πές όλης της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας να σεβα­στεί επι­τέ­λους το Διεθνές Δίκαιο.

Εκτι­μάτε ότι είναι καλό το κλίμα στην Ευρώπη για την Ελλάδα και υπάρ­χουν ευήκοα ώτα, στην παρούσα στιγμή με τα προ­βλή­ματα που υπάρ­χουν στην ευαί­σθητη περιοχή του Αιγαίου;

Το κλίμα είναι ασφαλώς πολύ καλό και πολύ θετικό και για την Ελλάδα και για την Κύπρο στην Ευρώπη. Όλοι ανα­γνω­ρί­ζουν ότι είμαστε στη σωστή πλευρά και έχουμε το Διεθνές Δίκαιο με το μέρος μας. Η Ευρω­παϊκή Ένωση κατα­δί­κασε απε­ρί­φρα­στα τη συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης ΑΟΖ μεταξύ Λιβύης και Τουρ­κίας δηλώ­νο­ντας ότι αφενός είναι μία συμ­φω­νία που δεν παρά­γει­κα­νένα νομικό απο­τέ­λε­σμα και αφε­τέ­ρου ότι πλήττει τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα των γει­το­νι­κών χωρών.

Ενώ πριν μερι­κούς μήνες σε ανώτατο επίπεδο, στο Συμ­βού­λιο Κορυφής, ομόφωνα απο­φά­σισε κυρώ­σεις κατά της Τουρ­κίας για την πραγ­μα­το­ποί­ηση παρά­νο­μων γεω­τρή­σεων εντός της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας.

Με τις ενέρ­γειές της η Ευρω­παϊκή Ένωση στο σύνολό της έχει βάλει την Τουρκία απέ­να­ντι από τη διεθνή νομι­μό­τητα.

Η στήριξη των ΗΠΑ προς την Ελλάδα είναι ένα θετικό στοι­χείο κατά την άποψή σας;

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στην απο­λύ­τως επι­τυ­χη­μένη επί­σκεψή του στις ΗΠΑ είχε την ευκαι­ρία να ξεκα­θα­ρί­σει τις ελλη­νι­κές θέσεις τόσο στον πρόεδρο Τραμπ όσο και σε ανώ­τα­τους Αμε­ρι­κα­νούς αξιω­μα­τού­χους. Είναι σαφές, ότι η θετική επι­στολή του Αμε­ρι­κα­νού υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών επι­βε­βαιώ­νει ότι οι σχέσεις Ελλάδας και Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών βρί­σκο­νται στο καλύ­τερο επίπεδο των τελευ­ταίων δεκα­ε­τιών. Είναι ταυ­τό­χρονα μία κατα­λυ­τική απά­ντηση σε όλους αυτούς που βιά­στη­καν να κατα­κρί­νουν την επί­σκεψη του πρω­θυ­πουρ­γού στην Ουά­σινγ­κτον στις αρχές του χρόνου. Στην επι­στολή αυτή, οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, δεν μιλούν μόνο για την υπο­χρέ­ωση επί­λυ­σης των δια­φο­ρών με ειρη­νικά μέσα και την αποφυγή προ­κλη­τι­κών πράξεων ή δια­κη­ρύ­ξεων. Κυρίως τονί­ζουν, και μάλιστα σε δύο δια­φο­ρε­τικά σημεία στην ίδια επι­στολή, ότι παρα­μέ­νουν δεσμευ­μέ­νες να στη­ρί­ξουν τόσο την ευη­με­ρία και τη Δημο­κρα­τία αλλά κυρίως την ασφά­λεια της Ελλάδας.

Επι­πλέον τονί­ζουν ότι θα συνε­χί­σουν να στη­ρί­ζουν την Ελλάδα ως ένα σύμμαχο-«κλειδί» και ως ένα κρίσιμο παίκτη στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Τα εθνικά μας θέματα –πέρα από τα ελληνοτουρκικά- θα βρί­σκο­νται ψηλά στην ατζέντα της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη. Τι πρέπει να περι­μέ­νουμε για το Μακε­δο­νικό;

Καταρ­χήν, μία απά­ντηση σε όλους αυτούς που στη μάταιη προ­σπά­θειά τους να δικαιο­λο­γή­σουν τις πολ­λα­πλές κυβι­στή­σεις τους ψάχνουν και ψάχνο­νται για να ανα­κα­λύ­ψουν αλλαγή στάσης της Νέας Δημο­κρα­τίας στο Σκο­πιανό κάνο­ντας την τρίχα -τριχιά.

Η θέση μας είναι πάγια και δια­χρο­νική. Δεν αλλάζει. Η Συμ­φω­νία των Πρεσπών είναι μία εθνικά επι­ζή­μια συμ­φω­νία για την Ελλάδα. Χωρίς κανένα αντάλ­λαγμα εκχω­ρή­σαμε στους Σκο­πια­νούς ταυ­τό­τητα, εθνό­τητα και γλώσσα. Το φωνά­ζαμε τότε, το φωνά­ζουμε και τώρα. Ως αντι­πο­λί­τευση είχαμε προ­σπα­θή­σει να απο­τρέ­ψουμε την υπο­γραφή της με το μεγα­λύ­τερο όπλο που δίνει η κοι­νο­βου­λευ­τική δια­δι­κα­σία στην αντι­πο­λί­τευση, την πρόταση δυσπι­στίας στην κυβέρ­νηση. Αλλά λέγαμε, επίσης, και τότε και τώρα ότι αν η συμ­φω­νία υπο­γρα­φεί και κυρωθεί από την ελλη­νική Βουλή δεν μπο­ρούμε μονο­με­ρώς να την αλλά­ξουμε. Τα μόνα που μπο­ρούμε είναι αφενός να παρα­κο­λου­θούμε αν η άλλη πλευρά την τηρεί απα­ρέ­γκλιτα και αφε­τέ­ρου να προ­σπα­θή­σουμε να την βελ­τιώ­σουμε, όσο μπο­ρούμε κατά την εντα­ξιακή δια­δι­κα­σία των Σκοπίων στην Ευρω­παϊκή Ένωση.

Το προ­σφυ­γικό – μετα­να­στευ­τικό παρα­μέ­νει ένα μείζον θέμα για την Ευρώπη και για την Ελλάδα. Θα βελ­τιω­θεί η κατά­σταση με τις προ­τά­σεις της κυβέρ­νη­σης;

Δεν υπάρχει καμία αμφι­βο­λία ότι οι προ­τά­σεις της κυβέρ­νη­σης είναι στη θετική πλευρά. Μετά από πέντε χρόνια «λιά­ζο­νται και εξα­φα­νί­ζο­νται» και «έχει σύνορα η θάλασσα» υπάρχει πλέον ένα σαφές σχέδιο αντι­με­τώ­πι­σης και απο­τρο­πής των μετα­να­στευ­τι­κών ροών. Καλύ­τερη φύλαξη των θαλασ­σίων συνόρων μας. Ταχύ­τε­ρες δια­δι­κα­σίες απο­νο­μής ασύλου στους πραγ­μα­τικά πρό­σφυ­γες. Να σημειώσω σε αυτό το θέμα μόνο ότι παρα­λά­βαμε από την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση περίπου 70.000 εκκρε­μείς αιτή­σεις ασύλου και 15.000 εκκρε­μείς στο δεύτερο βαθμό. Επα­να­προ­ώ­θηση των μετα­να­στών που δεν δικαιού­νται ασύλου στις χώρες τους ή στην Τουρκία που είναι η κύρια χώρα εισόδου. Απο­συμ­φό­ρηση των νησιών μας που δέχο­νται το μεγα­λύ­τερο βάρος των μετα­να­στών. Παρα­μονή όσων δεν δικαιού­νται ασύλου σε κλειστά προ­α­να­χω­ρη­σιακά κέντρα. Θα ήθελα να επι­ση­μάνω δύο ακόμη θέματα. Πρώτον, ο πρω­θυ­πουρ­γός με παρ­ρη­σία παρα­δέ­χθηκε ότι η κατάρ­γηση του υπουρ­γείου Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής ήταν λάθος και προ­χώ­ρησε άμεσα στην επα­να­σύ­στασή του για καλύ­τερο συντο­νι­σμό. Δεύ­τε­ρον, το μετα­να­στευ­τικό είναι ένα μεγάλο πρό­βλημα που θα μας απα­σχο­λεί για αρκετά χρόνια. Η Ευρώπη και πιά­στηκε απρο­ε­τοί­μα­στη, χωρίς κανένα σχέδιο και ήρθε αντι­μέ­τωπη με τους «εθνι­κούς εγω­ι­σμούς» πολλών κρατών που δεν δέχο­νται κανένα μετα­νά­στη ή πρό­σφυγα στο έδαφός τους. Απαι­τεί­ται άμεση ενερ­γο­ποί­ηση της ευρω­παϊ­κής αλλη­λεγ­γύης γιατί ασφαλώς δεν μπορούν να αντι­με­τω­πί­σουν το ζήτημα η Ιταλία και η Ελλάδα που απο­τε­λούν τις δύο πύλες εισόδου των μετα­να­στευ­τι­κών ροών. Ίση κατα­νομή προ­σφύ­γων σε όλες τις χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Είναι απα­ρά­δε­κτο, ασύμ­βατο με τις ευρω­παϊ­κές μας αξίες να μην δέχεται καμία χώρα κάποιο αριθμό ασυ­νό­δευ­των ανη­λί­κων από τα 4.500 παιδιά που είναι σήμερα στην Ελλάδα.