Από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «Ναι» για τη Αικατερίνη Σακελλαροπούλου

Ανα­λυ­τικά η δήλωση του κ. Τσίπρα έχει ως εξής:

Εξι μήνες δια­κυ­βέρ­νη­σης της ΝΔ ήταν αρκετοί για να ανα­δει­χθούν όλες οι αντι­φά­σεις, η υπο­κρι­σία και η πολι­τική ένδεια του κου Μητσο­τάκη. Δεν είναι μόνο οι υψηλές προσ­δο­κίες που μέρα με τη μέρα πατα­γω­δώς δια­ψεύ­δο­νται, στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, στην καθη­με­ρι­νό­τητα, στην αντι­με­τώ­πιση των μεγάλων προ­βλη­μά­των εθνικής κλί­μα­κας, όπως τα θέματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής και το προ­σφυ­γικό.

Αλλά είναι και μια συμπε­ρι­φορά αβά­στα­χτης ελα­φρό­τη­τας και ανευ­θυ­νό­τη­τας απέ­να­ντι στους θεσμούς. Μια στάση αμο­ρα­λι­σμού και υπο­τα­γής των πάντων στις ανάγκες της επι­κοι­νω­νίας και όχι της ουσίας της πολι­τι­κής.

Την ίδια ανεύ­θυνη στάση που είχε κρα­τή­σει ο κος Μητσο­τά­κης απέ­να­ντι σε κρίσιμα ζητή­ματα όσο ήταν στην αντι­πο­λί­τευση, συνε­χί­ζει δυστυ­χώς και ως πρω­θυ­πουρ­γός. Στο θέμα της εκλογής του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας είχε την επιλογή να ανα­νε­ώ­σει τη θητεία του Προκόπη Παυ­λό­που­λου, ενός κατά γενική ομο­λο­γία επι­τυ­χη­μέ­νου Προ­έ­δρου που είχε εκλεγεί με ευρεία δια­κομ­μα­τική συναί­νεση πριν από 5 χρόνια. Δεν το έπραξε, χωρίς ποτέ να εξη­γή­σει το λόγο.

Αντ’ αυτού προ­χώ­ρησε συνει­δητά σε μια μακρά και εξευ­τε­λι­στική για τον θεσμό δια­δι­κα­σία Προ­ε­δρι­κών καλ­λι­στείων, απο­φεύ­γο­ντας να ανα­κοι­νώ­σει την όποια επιλογή του για αρκε­τούς μήνες.Και τελικά επέλεξε να την ανα­κοι­νώ­σει, πάλι για λόγους επι­κοι­νω­νίας, έξω από το σχε­δια­σμό του, σε μια μέρα με βαριά και αρνη­τική πολι­τική ατζέντα για τη κυβέρ­νηση, μήπως και κατα­φέ­ρει να την αλλάξει. Όμως στη πολι­τική δεν υπάρχει μόνο η επι­κοι­νω­νία. Υπάρχει και η ουσία.

Και ειδικά σε θέματα κρίσιμα για το πολί­τευμα και για τη θεσμική λει­τουρ­γία της Δημο­κρα­τίας μας, οφεί­λουμε να ενερ­γούμε με υπευ­θυ­νό­τητα. Ο κος Μητσο­τά­κης διέ­πραξε μέγα ατόπημα που επί μήνες διέσυρε το θεσμό της Προ­ε­δρίας της Δημο­κρα­τίας και μέγα σφάλμα που επι­λέ­γει να μην ανα­νε­ώ­σει τη θητεία ενός πετυ­χη­μέ­νου Προ­έ­δρου, του Προκόπη Παυ­λό­που­λου, σε μια τόσο κρίσιμη συγκυ­ρία για τα εθνικά μας θέματα.

Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ δε πρό­κει­ται να τον αντι­γρά­ψει ή να τον ακο­λου­θή­σει στον ολι­σθηρό αυτό δρόμο της ανευ­θυ­νό­τη­τας. Έχω δηλώσει και από το βήμα της Βουλής ότι εγώ ως αρχηγός της αντι­πο­λί­τευ­σης,  Μητσο­τά­κης δε θα γίνω. Δε θα κάνω δηλαδή αντι­πο­λί­τευση για την αντι­πο­λί­τευση.

Και σήμερα δε πρό­κει­ται να κάνω ότι ακριβώς έκανε εκείνος το 2015, που μόνος κατα­ψή­φισε τη συναι­νε­τική επιλογή του Προκόπη Παυ­λό­που­λου για τη Προ­ε­δρία της Δημο­κρα­τίας. Παρά την απα­ρά­δε­κτη δια­χεί­ριση της δια­δι­κα­σίας της Προ­ε­δρι­κής εκλογής από πλευράς του. Παρά το προ­φα­νές και μεγάλο του σφάλμα, να μην ανα­νε­ώ­σει τη θητεία του Προκόπη Παυ­λό­που­λου, Εμείς δε θα προ­σθέ­σουμε ένα ακόμη σφάλμα, δίπλα στα πολλά σφάλ­ματα του κου Μητσο­τάκη. Θα κρα­τή­σουμε και τώρα στάση ευθύνης, όπως έχουμε απο­δεί­ξει ότι κρα­τή­σαμε πάντα σε κρί­σι­μες επι­λο­γές.

Και θα δώσουμε τη δυνα­τό­τητα η νέα Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας να εκλεγεί με ευρεία πλειο­ψη­φία, καθώς έτσι αρμόζει για όποιον ανα­λαμ­βά­νει τη βαριά ευθύνη – όπως το Σύνταγμα ορίζει-  να είναι για τα πέντε επόμενα χρόνια ο εκφρα­στής της ενό­τη­τας του λαού και της Δημο­κρα­τίας μας.

Η Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου απο­τέ­λεσε κορυ­φαία επιλογή της κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ να δια­τε­λέ­σει η Πρώτη γυναίκα Πρό­ε­δρος του Ανώ­τα­του Δικα­στη­ρίου της χώρας, του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας. Πρόταση η οποία τότε κατα­ψη­φί­στηκε από τον κο Μητσο­τάκη και τους βου­λευ­τές του. Και δεν ήταν τυχαία επιλογή μας για τη θέση αυτή, αφού υπήρξε μια εξαί­ρετη δικα­στής που υπη­ρέ­τησε με σθένος τη δικαιο­σύνη, την προ­στα­σία των ατο­μι­κών δικαιω­μά­των και τη θρη­σκευ­τική ουδε­τε­ρό­τητα του κράτους.

Και δεν δίστασε να συντα­χθεί ακόμη και με τη μειο­ψη­φία για να υπε­ρα­σπι­στεί το δικαί­ωμα των παιδιών των μετα­να­στών που έχουν γεν­νη­θεί ή έχουν πάει σε ελλη­νικό σχολείο, να απο­κτούν την Ελλη­νική ιθα­γέ­νεια.

Η εκλογή της λοιπόν στο Ανώτατο Πολι­τειακό αξίωμα δεν ακυ­ρώ­νει απλά την άθλια προ­πα­γάνδα επί 4,5 χρόνια  της ΝΔ, ότι δήθεν η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ χει­ρα­γω­γούσε την ηγεσία της Δικαιο­σύ­νης, αλλά επι­βρα­βεύει και το περιε­χό­μενο των αξιών που η ίδια ως δικα­στής υπε­ρα­σπί­στηκε. Γνωρίζω, όπως γνω­ρί­ζουν όλοι, ότι ο κος Μητσο­τά­κης με τη πρόταση της Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου δεν επι­χει­ρεί μια υπέρ­βαση, αλλά μια ακόμη επι­κοι­νω­νιακή ντρί­μπλα.

Φοβάμαι όμως ότι στο τέλος, χωρίς να το κατα­λα­βαί­νει, ντρι­μπλά­ρει τον ίδιο του τον εαυτό, ακυ­ρώ­νει το ίδιο του το κόμμα και τον πυρήνα των ιδεών που έχει υιο­θε­τή­σει.

Από τη μεριά μας η θετική μας ψήφος στην Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου δεν είναι μια επι­κοι­νω­νιακή επιλογή αλλά μια συνει­δητή επιλογή. Γιατί είναι συν­δε­δε­μένη όχι μόνο με τη στάση ευθύνης που επι­λέ­γουμε πάντα απέ­να­ντι τους θεσμούς αλλά και με τις ιδέες και τις αξίες μας. Με τη συνέ­πειά μας. Και στην πολι­τική, όπως και στη ζωή, έχει πάντα μεγα­λύ­τερη αξία η συνέ­πεια από τα πολι­τικά παι­χνί­δια.