«Η μόνη ελληνοτουρκική διαφορά που μπορεί να παραπεμφθεί στη Χάγη είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Τίποτε άλλο.»

Άρθρο στη REALNEWSτου Μάνου Κόνσολα

H τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα έχει ένα και μόνο στόχο: να παγιώ­σει την αμφι­σβή­τηση των ελλη­νι­κών κυριαρ­χι­κών μας δικαιω­μά­των.

Ήδη η Τουρκία έχει βάλει στο τραπέζι ζητή­ματα όπως η Ανα­θε­ώ­ρηση της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης, οι γκρίζες ζώνες, η υφαρ­παγή των κοι­τα­σμά­των υδρο­γο­ναν­θρά­κων και φυσικού αερίου και τη δυνα­τό­τητα να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει έρευνες νότια της Κρήτης, μέσα από τη συμφωνία-παρωδία που υπέ­γραψε με τη Λιβύη.

Πέρα, βέβαια, από την πάγια και πρω­το­φανή θέση της ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν δια­θέ­τουν υφα­λο­κρη­πίδα.

Η στρα­τη­γική της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης να απο­μο­νώ­σει διπλω­μα­τικά την Τουρκία, ασκώ­ντας με αυτό τον τρόπο πίεση, είναι προς τη σωστή κατεύ­θυνση και δείχνει να απο­δί­δει.

Με τη διαφορά, όμως, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Κράτος που δεν σέβεται και δεν ανα­γνω­ρί­ζει διε­θνείς συν­θή­κες αλλά και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας (είναι η μονα­δική χώρα στον κόσμο που δεν το ανα­γνω­ρί­ζει).

Τελευ­ταία, έχει τεθεί ως θέμα συζή­τη­σης, η προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης.

Το ζήτημα είναι ότι η προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο δεν μπορεί να περι­λαμ­βά­νει τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές δια­φο­ρές, έτσι όπως τις εννοεί η Τουρκία. Σε μια τέτοια περί­πτωση εξυ­πη­ρε­τού­νται ξεκά­θαρα οι επι­διώ­ξεις και τα σχέδια της Άγκυρας.

Από τη στιγμή που θα τεθεί θέμα γκρίζων ζωνών αλλά και αμφι­σβή­τη­σης της δυνα­τό­τη­τας της χώρας μας να ανα­κη­ρύ­ξει ΑΟΖ με βάση τους διε­θνείς κανόνες, τότε εκείνοι οι οποίοι θα κληθούν να κάνουν παρα­χω­ρή­σεις είμαστε εμείς, αφού η άλλη πλευρά είναι αυτή που διεκ­δι­κεί.

Καλό είναι, λοιπόν, να απο­φεύ­γο­νται τοπο­θε­τή­σεις για συνο­λική διευ­θέ­τηση των ελλη­νο­τουρ­κι­κών δια­φο­ρών από το Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης, γιατί εμπε­ριέ­χουν κιν­δύ­νους.

Το μονα­δικό ζήτημα για το οποίο μπορεί να γίνει προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης είναι η οριο­θέ­τηση της υφα­λο­κρη­πί­δας.

Η Τουρκία δεν ανα­γνω­ρί­ζει υφα­λο­κρη­πίδα στα ελλη­νικά νησιά και χρη­σι­μο­ποιεί ως επι­χεί­ρημα την εγγύ­τητα των ελλη­νι­κών νησιών στα τουρ­κικά παράλια, γεγονός που κατά αυτούς σημαί­νει ότι εξαι­ρού­νται από τους κανόνες του Διε­θνούς Δικαίου.

Την ίδια στιγμή, θεωρεί ότι το Καστε­λό­ριζο δεν μπορεί να έχει ΑΟΖ, κάτι που αντί­κει­ται σε όλους τους κανόνες αφού πρό­κει­ται για νησί που κατοι­κεί­ται.

Γιατί το κάνει αυτό η Τουρκία;

Για τον απλού­στατο λόγο ότι αν παγιω­θεί ο ισχυ­ρι­σμός ότι το Καστε­λό­ριζο δεν μπορεί να έχει ΑΟΖ τότε θα απο­κό­ψει την Ελλάδα από την Κύπρο.

Απο­τε­λεί πάγια τακτική της Τουρ­κίας να μην απο­δέ­χε­ται τους κανόνες αλλά και τις συν­θή­κες που ακυ­ρώ­νουν τις επε­κτα­τι­κές της βλέψεις, αφού – σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο – τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώ­ματα ως προς το κανο­νι­στικό πλαίσιο της υφα­λο­κρη­πί­δας και δικαί­ωμα επέ­κτα­σης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.

Άλλωστε,  η Τουρκία δεν έχει κυρώσει ούτε τη Διεθνή Συνθήκη για την Υφα­λο­κρη­πίδα του 1958, ούτε τη Σύμβαση των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας του 1982, που ανα­φέ­ρο­νται στην υφα­λο­κρη­πίδα και τους τρόπους οριο­θέ­τη­σης της.

Η Τουρκία δεν πρό­κει­ται ποτέ, όμως, να δεχθεί προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης για το θέμα της υφα­λο­κρη­πί­δας. Γνω­ρί­ζει ότι η απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου δεν θα συνιστά ευνοϊκή εξέλιξη για την ίδια.

Η Ελλάδα, όμως, δεν πρέπει σε καμία περί­πτωση να δεχθεί την ατζέντα της Τουρ­κίας που συνιστά μια ατζέντα αμφι­σβή­τη­σης των κυριαρ­χι­κών μας δικαιω­μά­των.

Η επι­θε­τική διπλω­μα­τία πρέπει να ενταθεί. Ταυ­τό­χρονα, όλοι, πλέον, αντι­λαμ­βά­νο­νται την ανάγκη ενί­σχυ­σης της ήδη ισχυρής απο­τρε­πτι­κής ισχύος των ενόπλων μας δυνά­μεων, ακόμα και αυτοί που την αμφι­σβη­τού­σαν κατά το πρό­σφατο παρελ­θόν.