Οι Ροδίτες πίνουμε 590 κούπες καφέ το χρόνο ο καθένας και δαπανούμε 40.000.000 ευρώ συνολικά!

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Ο κάθε ροδίτης κατα­να­λώ­νει κατά μέσο όρο 590 κούπες καφέ το χρόνο και σχεδόν τις μισές από αυτές τις απο­λαμ­βά­νει σε κάποιο καφέ της πόλης ή τις αγο­ρά­ζει σε χάρτινο ποτήρι για το δρόμο. Το στοι­χείο αυτό προ­έ­κυψε από τις μετρή­σεις που έχουν κάνει οι αλυ­σί­δες coffee που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο νησί σε μια προ­σπά­θεια τα μετρή­σουν τις ακρι­βείς δυνα­τό­τη­τες της τοπικής αγοράς. Στον αριθμό αυτό δεν περι­λαμ­βά­νο­νται οι κατα­να­λώ­σεις καφέ που γίνο­νται στα ξενο­δο­χεία και στα αμιγώς του­ρι­στικά – εποχικά κατα­στή­ματα.

Η κατά κεφαλήν κατα­νά­λωση καφέ στο νησί αν και φαντά­ζει αυξη­μένη, βρί­σκε­ται μόνο λίγο πάνω από το μέσο όρο των κατα­να­λώ­σεων που παρα­τη­ρού­νται ανά την ελλη­νική επι­κρά­τεια. Βέβαια, σε μια πόλη 60.000 κατοί­κων, όπως αυτή της Ρόδου, οι μετρή­σεις δεί­χνουν ότι ο ντόπιος πλη­θυ­σμός μπορεί και δια­θέ­τει για καφέ του­λά­χι­στον 40.000.000 ευρώ το χρόνο. Εάν στα μεγέθη αυτά συνυ­πο­λο­γι­στούν οι κατα­να­λώ­σεις των επι­σκε­πτών (σε μη εποχικά coffee shops), καθώς και των κατοί­κων στα χωριά του νησιού, τότε φαί­νε­ται ξεκά­θαρα πως πρό­κει­ται για πολύ σοβαρή επι­χει­ρη­μα­τική υπόθεση.

Ειδι­κό­τερα, ποτέ στο παρελ­θόν δεν ήταν πιο ξεκά­θαρη η εικόνα της τοπικής αγοράς του καφέ. Η είσοδος των μεγάλων αλυ­σί­δων του κλάδου βοή­θη­σαν σε αυτό, καθώς το κάθε κατά­στημα δημιουρ­γεί­ται βάσει έρευνας και σχεδίου ανά­πτυ­ξης. Βέβαια, στο πέρασμα των μηνών ο αντα­γω­νι­σμός γίνεται όλο και πιο έντονος, μιας και το άνοιγμα ενός coffee shop σε μια περιοχή συνο­δεύ­ε­ται από το σχεδόν ταυ­τό­χρονο άνοιγμα πολλών άλλων στους διπλα­νούς δρόμους.

Οι μεγάλοι της αγοράς

Η επι­χεί­ρηση που εμφα­νί­ζει σήμερα τη μεγα­λύ­τερη εξά­πλωση στο νησί είναι ο «Γρη­γό­ρης», με έξι κατα­στή­ματα franchise σε Ρόδο, Ιαλυσό, Σορωνή και Αρχάγ­γελο. Μάλιστα, η ίδια αλυσίδα ετοι­μά­ζει κι ένα ακόμα στην αρχή της Ε.Ο. Ρόδου – Καλ­λι­θέας (κοντά στο αθλη­τικό κέντρο «Καλ­λι­πά­τειρα») το οποίο πρό­κει­ται να ξεκι­νή­σει να λει­τουρ­γεί πριν από τις γιορτές των Χρι­στου­γέν­νων. «Αυτό θα είναι και το τελευ­ταίο κατά­στημα ‘Γρηγόρης’ στην πόλη της Ρόδου» δήλωσε προς τη “δημο­κρα­τική” ένα από τα τοπικά στελέχη της επι­χει­ρη­μα­τι­κής αλυ­σί­δας. Όπως εξήγησε «με το κατά­στημα επί της Ρόδου – Καλ­λι­θέας καλύ­πτο­νται πια οι ανάγκες ολό­κλη­ρης της πόλεως. Μετά από αυτό, κάθε άλλο κατά­στημα του ίδιου ομίλου ουσια­στικά θα κλέβει πελάτες από τα υπό­λοιπα».

Το ίδιο στέ­λε­χος, απα­ντώ­ντας σε σχετικό ερώτημα, εξήγησε ότι «πρό­κει­ται για μια δουλειά με υψηλές απαι­τή­σεις. Η μητρική εται­ρεία σου παρέχει το όνομα και απαιτεί να δου­λέ­ψεις με τις προ­δια­γρα­φές που θέτει και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Όμως από την άλλη, έχεις μια επι­χεί­ρηση που σου υπό­σχε­ται στα­θε­ρό­τητα και ένα καλό μερο­κά­ματο».

Μπορεί βέβαια ο «Γρη­γό­ρης» να θεωρεί ότι έχει τερ­μα­τί­σει με την επέ­κταση στην πόλη της Ρόδου, ωστόσο την ίδια άποψη δεν έχουν οι υπό­λοι­ποι παίκτες της αγοράς (που δεν είναι τοπικές επι­χει­ρή­σεις). Δυνα­τό­τη­τες επέ­κτα­σης σχε­διά­ζουν οι Mikel, Coffe Island, Bruno και Coffee Lab. Επίσης, θα πρέπει να συνυ­πο­λο­γι­στεί πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα υλο­ποι­ή­σουν αντί­στοιχα σχέδια και οι αλυ­σί­δες Coffee Berry, Starbucks και Everest. Η κάθε μία από αυτές στη­ρί­ζει την επέ­κτασή της σε συγκε­κρι­μένο σχέδιο δράσης, ενώ οι περισ­σό­τε­ρες δια­θέ­τουν σημα­ντική ιστορία πίσω από το όνομά τους. Παλαιό­τερη όλων είναι η Everest που ξεκί­νησε το 1973 ως αλυσίδα ταχυ­φα­γείων, ωστόσο τα τελευ­ταία χρόνια έχει αυξήσει σημα­ντικά τον κύκλο των εργα­σιών που προ­έρ­χε­ται από τον καφέ.

Πόσο καφέ πουλάτε;

Το ερώτημα τέθηκε ευθέως και στην απά­ντησή του το στέ­λε­χος της αλυ­σί­δας ‘Γρηγόρης’ εξήγησε ότι «στο κεντρικό μας κατά­στημα, κατά μέσο όρο πουλάμε από 14 έως 18 κιλά καφέ την ημέρα». Με το δεδο­μένο ότι το ‘μονό κυπελάκι’ απαιτεί 7 γραμ­μά­ρια καφέ και το διπλό 14 γραμ­μά­ρια, το γινό­μενο δείχνει ότι σε μια καλή ημέρα η επι­χεί­ρηση μπορεί να δια­θέ­σει 2000 καφέδες.

Το είδος του καφέ ποι­κί­λει. «Οι περισ­σό­τε­ροι επι­λέ­γουν καφέ ανάλογα με την εποχή. Το καλο­καίρι φρέντο καπου­τσίνο ή φρέντο εσπρέσο, το χειμώνα ζεστό καπου­τσίνο ή εσπρέσο. Λίγοι είναι εκείνοι που όλο το χρόνο επι­λέ­γουν τον ίδιο καφέ». Επίσης δεν είναι λίγοι εκείνοι που μέσα στην ημέρα θα αγο­ρά­σουν τέσ­σε­ρις καφέδες. «Μπορεί κάποιος να καθίσει και να παραγ­γεί­λει δύο εσπρέσο, να τους πιει αμέσως και το από­γευμα να έρθει ξανά και να παραγ­γεί­λει το ίδιο. Γενικά στη Ρόδο πίνουμε πολύ καφέ».

Για να σταθεί μια τέτοια επι­χεί­ρηση χρειά­ζε­ται μεγάλο αριθμό προ­σω­πι­κού. Η συγκε­κρι­μένη δια­θέ­τει 14 άτομα στο σέρβις και στο παρα­σκευα­στή­ριο.

Βέβαια όλες οι μέρες δεν είναι ίδιες, όπως και όλες οι επι­χει­ρή­σεις δεν είναι ίδιες. Υπάρ­χουν ωστόσο μέρες, αρκετές στη διάρ­κεια ενός έτους, κατά τις οποίες όλες οι επι­χει­ρή­σεις αυτής της κατη­γο­ρίας κάνουν στην κυριο­λε­ξία χρυσές δου­λειές. Σε ένα τέτοιο μήνα το κατά­στημα μπορεί να έχει είσπραξη 60.000 ευρώ που θα προ­έρ­χο­νται από καφέδες, σφο­λια­τοειδή, γλυκά και σάντουιτς.

Το Finn Café είναι

ο ντόπιος αντί­πα­λος

Πρό­κει­ται για τη μόνη τοπική αλυσίδα (στην κατη­γο­ρία take away) που στάθηκε και εξα­κο­λου­θεί να στέ­κε­ται σταθερή απέ­να­ντι στο σκληρό αντα­γω­νι­σμό του καφέ. Με την αφε­τη­ρία την πλατεία Γαβριήλ Χαρίτου (100 Χουρ­μα­διές), στο ισόγειο του ξενο­δο­χείου «Αχίλ­λειον» η οικο­γέ­νεια του αεί­μνη­στου Γιώργου Τάχερ ξεκί­νησε το πρώτο κατά­στημα «Finn Cafe», το οποίο σήμερα επε­κτά­θηκε με ακόμα δύο υποκαταστήματα’, ένα επί της οδού Καναδά κι ένα στην αρχή της λεω­φό­ρου Ρόδου – Καλ­λι­θέας.

«Θέλουμε να δίνουμε στους πελάτες μας ό,τι καλύ­τερο υπάρχει σε καφέ, γλυκό ή αλμυρό σνακ» περιέ­γραψε προς τη ‘δ’ ο κ. Σωκρά­της Τάχερ και τόνισε πως «όλα τα υλικά που χρη­σι­μο­ποιούμε προ­έρ­χο­νται από την τοπική αγορά. Με μόνη εξαί­ρεση τον καφέ, όλα τα άλλα παρά­γο­νται στο εργα­στή­ριό μας και δια­τί­θε­νται πάντα φρέσκα».

Το νέο Finn café επί της λεω­φό­ρου Ρόδου – Καλ­λι­θέας άνοιξε μόλις πρό­σφατα κι ήρθε ως απο­τέ­λε­σμα της θέλησης των ιδιο­κτη­τών να συγκε­ντρώ­σουν σε ένα σημείο ολό­κληρη την παρα­γωγή. Εκεί γίνο­νται όλα τα αλμυρά και τα γλυκά, που στη συνέ­χεια θα δια­τε­θούν στα υπό­λοιπα δύο κατα­στή­ματα. «Με τον τρόπο αυτό επι­τύ­χαμε μείωση του κόστους παρα­γω­γής, αλλά δια­τη­ρώ­ντας την ποιό­τητα πάντα σε υψηλό επίπεδο».

Ο αντα­γω­νι­σμός με τις μεγάλες αλυ­σί­δες είναι ένα θέμα, όμως φαί­νε­ται πως η επω­νυ­μία «Finn café» έχει στα­θε­ρο­ποι­ή­σει τη θέση της. «Προ­φα­νώς δεν μπο­ρούμε να αντα­γω­νι­στούμε την τιμή του καφέ με τις αλυ­σί­δες. Παρόλα αυτά, οι πελάτες μας παρα­μέ­νουν πιστοί όλα αυτά τα χρόνια. Είναι πια ξεκά­θαρο πως η ποιό­τητα και οι καλές γεύσεις που θέλουμε να δίνουμε δια­δρα­μα­τί­ζουν πιο καθο­ρι­στικό ρόλο, απ’ ότι η τιμή του καφέ».