Παρατράγουδα

Δηλη­τη­ριά­ζε­ται η ψυχή μου κάθε που διαβάζω  ειδή­σεις πως  «στην γιάφκα εντός του Πανε­πι­στη­μίου, βρέ­θη­καν κοντά­ρια, κράνη, γάντια, κου­κού­λες full face, υλικά αμφί­ε­σης για κάλυψη χαρα­κτη­ρι­στι­κών, διαρ­ρη­κτικά εργα­λεία, φυλ­λά­δια αναρ­χι­κού περιε­χο­μέ­μου. Η δε είσοδος   των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ είναι μια εικόνα μελαγ­χο­λική. Πράγ­ματι δεν είναι όμορφη ούτε επι­θυ­μητή η εικόνα να βλέπει κάποιος δυνά­μεις της Αστυ­νο­μίας να μπαί­νουν σε ένα Πανε­πι­στή­μιο  Όμως προ­βάλ­λει ευθύ και απαι­τη­τικό το ερώτημα: Οι φοι­τη­τι­κές παρα­τά­ξεις, οι πρυ­τα­νι­κές αρχές, τα πολι­τικά κόμματα κι όλοι εμείς, συμ­φω­νούν με κατα­λή­ψεις σχολών ή αιθου­σών σε σχολές- και την μετα­τροπή τους σε χώρους αυθαι­ρε­σίας και επι­θε­τι­κού ακτι­βι­σμού; Στο όνομα ποιάς προ­ο­δευ­τι­κής λογικής γίνεται ανεκτό το απα­ρά­δε­κτο αυτό καθε­στώς; Δεν κατα­λα­βαί­νουν ορι­σμέ­νοι ότι έτσι νομι­μο­ποιούν την επέμ­βαση της Αστυ­νο­μίας και τις επι­χει­ρή­σεις κατα­στο­λής;  Από την άλλη οι αντι­δρά­σεις της αστυ­νο­μίας και των προϊ­στα­μέ­νων της προ­δί­δουν άγχος και όχι ψυχραι­μία. Πρό­βλημα δεν έχουμε με τη νομι­μό­τητα και με τους ελέγ­χους, οι οποίοι προ­σπα­θούν να απο­κα­λύ­ψουν παρα­βα­τι­κές και αξιό­ποι­νες συμπε­ρι­φο­ρές, αλλά με την αγριό­τητα και την επιβολή της κατα­στο­λής με υπερ­βο­λι­κούς (να το πούμε κομψά) τρόπους. Γενικά θα το θέσω: η δια­χεί­ριση εξου­σίας θέλει τρόπο συνο­λικά, αλλιώς δημιουρ­γού­νται πάσης φύσεως παρα­τρά­γουδα. Υπάρ­χουν και οι προ­λη­πτι­κές ενέρ­γειες, οι στο­χευ­μέ­νες επι­χει­ρή­σεις, τα δια­κρι­τικά χτυ­πή­ματα στην παρα­νο­μία. Δεν είναι η αστυ­νο­μία δια πάσαν νόσον . Γατί η υπερ­βολή παράγει αντί­θετα απο­τε­λέ­σματα. Αν συνε­χί­σουμε έτσι θα οδη­γη­θούμε σε κλι­μά­κωση αντί για εκτό­νωση της αντι­πα­ρά­θε­σης και όλοι γνω­ρί­ζουμε οι κλι­μα­κώ­σεις που κατα­λή­γουν.