Δύο Ροδίτες δικηγόροι προτείνουν βελτιώσεις στο φορολογικό νομοσχέδιο

Βελ­τιώ­σεις στο φορο­λο­γικό νομο­σχέ­διο, στο πλαίσιο της δημό­σιας δια­βού­λευ­σης που έχει ξεκι­νή­σει, ειση­γή­θη­καν οι Ροδίτες δικη­γό­ροι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Νίκος Σαμαράς.

Ο κ. Αλε­ξαν­δρής επι­ση­μαί­νει ειδι­κό­τερα στην πρότασή του ότι στην ρύθμιση οφειλών που προ­βλέ­πε­ται, επι­βάλ­λε­ται να υπα­χθούν και οι οφειλές φυσικών προ­σώ­πων που είχαν συμ­με­τοχή στη διοί­κηση νομικών προ­σώ­πων και νομικών οντο­τή­των, υπό το καθε­στώς του άρθρου 115 του ν.2238/1994.

Ο κ. Σαμαράς προ­τεί­νει παρα­πέρα την κατω­τέρω ενσω­μα­τού­μενη προ­σθήκη στο τέλος της προ­τει­νό­με­νης από το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών τρο­πο­λο­γίας, με την αιτιο­λο­γία που παρα­θέ­τει:

«Άρθρο 28 Τρο­πο­ποί­ηση άρθρου 50 ΚΦΔ 1. Οι παρά­γρα­φοι 1, 2 και 3 του άρθρου 50 του ν. 4174/2013, αντι­κα­θί­στα­νται ως εξής:

«1. Τα πρόσωπα, που είναι εκτε­λε­στι­κοί πρό­ε­δροι, διευ­θυ­ντές, γενικοί διευ­θυ­ντές, δια­χει­ρι­στές, διευ­θύ­νο­ντες σύμ­βου­λοι, εντε­ταλ­μέ­νοι στη διοί­κηση και εκκα­θα­ρι­στές των νομικών προ­σώ­πων και νομικών οντο­τή­των, ευθύ­νο­νται προ­σω­πικά και αλλη­λέγ­γυα για την πληρωμή του φόρου εισο­δή­μα­τος, παρα­κρα­τού­με­νου φόρου, κάθε επιρ­ρι­πτό­με­νου φόρου, Φόρου Προ­στι­θέ­με­νης Αξίας και του Ενιαίου Φόρου Ιδιο­κτη­σίας Ακι­νή­των, που οφεί­λο­νται από αυτά τα νομικά πρόσωπα και τις νομικές οντό­τη­τες, ανε­ξάρ­τητα από τον χρόνο βεβαί­ω­σής τους, ως και για τους τόκους, πρό­στιμα, προ­σαυ­ξή­σεις και οποιεσ­δή­ποτε διοι­κη­τι­κές χρη­μα­τι­κές κυρώ­σεις επι­βάλ­λο­νται επ’ αυτών, εφόσον συντρέ­χουν σωρευ­τικά οι κατω­τέρω προ­ϋ­πο­θέ­σεις:

α. τα ανωτέρω πρόσωπα είχαν μια από τις ανωτέρω ιδιό­τη­τες είτε κατά τη διάρ­κεια λει­τουρ­γίας του νομικού προ­σώ­που είτε κατά τον χρόνο λύσης, διά­λυ­σης ή συγ­χώ­νευ­σής του,

β. οι οφειλές αυτές γεν­νή­θη­καν κατά τη διάρ­κεια της θητείας τους υπό κάποια εκ των ανωτέρω ιδιο­τή­των – και

γ. οι υπό παρ. 1 οφειλές δεν κατα­βλή­θη­καν ή δεν απο­δό­θη­καν στο Δημόσιο από υπαι­τιό­τητα των ανωτέρω προ­σώ­πων.

Με κοινή απόφαση του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών και του διοι­κητή της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δημο­σίων Εσόδων δύνα­νται να ορί­ζο­νται μαχητά τεκ­μή­ρια έλλει­ψης υπαι­τιό­τη­τας.

2. Στα νομικά πρόσωπα που συγ­χω­νεύ­ο­νται, ευθύ­νε­ται αλλη­λεγ­γύως με τα υπό παρ. 1 πρόσωπα για την πληρωμή των οφει­λο­μέ­νων φόρου εισο­δή­μα­τος, παρα­κρα­τού­με­νου φόρου, κάθε επιρ­ρι­πτό­με­νου φόρου, Φόρου Προ­στι­θέ­με­νης Αξίας και του Ενιαίου Φόρου Ιδιο­κτη­σίας Ακι­νή­των και των επ’ αυτών τόκων, προ­στί­μων, προ­σαυ­ξή­σεων και οποιων­δή­ποτε χρη­μα­τι­κών κυρώ­σεων του δια­λυό­με­νου νομικού προ­σώ­που και εκείνο που το απορ­ρό­φησε ή το νέο νομικό πρόσωπο που συστή­θηκε, ανε­ξάρ­τητα από τον χρόνο βεβαί­ω­σής τους.

3. Οφειλές, που κατά την θέση σε ισχύ του παρό­ντος έχουν βεβαιω­θεί σε βάρος προ­σώ­πων ως αλλη­λεγ­γύως και προ­σω­πικά ευθυ­νο­μέ­νων για οφειλές των νομικών προ­σώ­πων και νομικών οντο­τή­των κατ’ εφαρ­μογή του άρθρου 50 παρ. 1 και 2, όπως ίσχυε πριν την τρο­πο­ποί­ησή του από την παρ. 1 του παρό­ντος, παύουν να βαραί­νουν τα αλλη­λεγ­γύως ευθυ­νό­μενα πρόσωπα, εφόσον τα τελευ­ταία δεν πλη­ρού­σαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, που τίθε­νται με τις δια­τά­ξεις της παρ. 1 του παρό­ντος άρθρου για τη θεμε­λί­ωση της αλλη­λέγ­γυας ευθύνης.

Για την εφαρ­μογή του προη­γού­με­νου εδαφίου, υπο­βάλ­λε­ται αίτηση στην αρχή που προέβη στις σχε­τι­κές ενέρ­γειες ανα­ζή­τη­σης της ευθύνης του οικείου προ­σώ­που εντός προ­θε­σμίας τριών (3) μηνών από τη δημο­σί­ευση του παρό­ντος. Η αίτηση μπορεί να υπο­βλη­θεί και για εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις οφειλών υπό την έννοια του Άρθρου 72 παρ.50 του Ν. 4174/2013, όπως ισχύει, «καθώς και για εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις οφειλών σε βάρος προ­σώ­πων ως αλλη­λεγ­γύως και προ­σω­πι­κώς ευθυ­νο­μέ­νων για οφειλές των νομικών προ­σώ­πων και νομικών οντο­τή­των κατ’ εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του άρθρου 115 του ν.2238/1994 και όλων των κανο­νι­στι­κών πράξεων και εγκυ­κλίων που είχαν εκδοθεί κατ’ εξου­σιο­δό­τησή του, μέχρι την έναρξη ισχύος του ν. 4174/2013, εφ’ όσον συμ­με­τεί­χαν στη διοί­κηση εται­ρειών ή νομικών οντο­τή­των, οι οποίες έχουν υπαχθεί ή τελούν υπό την ειδική εκκα­θά­ριση των νόμων 1386/1983,1892/1990 και 2000/1991».****

2. Οι παρ. 4, 5 και 8 του Άρθρου 50 του ν. 4174/2013 καταρ­γού­νται και οι παρά­γρα­φοι 6, 7 και 9 ανα­ριθ­μού­νται σε παρ. 4, 5 και 6 αντί­στοιχα».

****ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η προ­τει­νό­μενη στο τεθέν σε δημόσια δια­βού­λευση ως άνω προ­σθήκη με έντονη γραφή, στο τέλος της προ­τει­νο­μέ­νης τρο­πο­λο­γίας (1.3 αυτής), καθιστά την προ­τει­νό­μενη ρύθμιση πλη­ρέ­στερη, απο­κα­θι­στά την συνταγ­μα­τική αρχή ισό­τη­τας, δικαιο­σύ­νης και ίσης μετα­χεί­ρι­σης του Νόμου, ενι­σχύει την αίσθηση ενό­τη­τας και ασφα­λείας του Δικαίου, απο­σα­φη­νί­ζει και ρυθ­μί­ζει ενιαία και δια­χρο­νικά την αλλη­λέγ­γυο ευθύνη των διοι­κού­ντων νομικά πρόσωπα ή νομικές οντό­τη­τες, είτε αυτή προσ­διο­ρί­ζε­ται με βάση τον Νόμο 2238/1994, είτε με βάσει το Νόμο 4174/2013 και ταυ­τό­χρονα ευθυ­γραμ­μί­ζε­ται με τις αντί­στοι­χες δια­τά­ξεις των ανα­πτυ­ξια­κών Νόμων 1386/1983, 1892/1990 και 2000/1991. Επί πλέον εξυ­πη­ρε­τεί την κατα­πο­λέ­μηση φαι­νο­μέ­νων φορο­δια­φυ­γής και την δια­σφά­λιση των δημο­σίων εσόδων και επίσης εξυ­πη­ρε­τεί απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερα την αληθινή βούληση του Νομο­θέτη, με γνώμονα τις βασικές αρχές της χρηστής διοί­κη­σης και της δικαιο­λο­γη­μέ­νης εμπι­στο­σύ­νης του φορο­λο­γου­μέ­νου».