Οι Financial Times εξυμνούν τα ελληνικά κρασιά

Τον θαυ­μα­σμό της για την ποιό­τητα των ελλη­νι­κών κρασιών εκφρά­ζει σε άρθρο της στους Financial Times η Βρε­τα­νίδα κρι­τι­κός οίνου Τζάνσις Ρόμπιν­σον.

Όπως ανα­φέ­ρει, τα ελλη­νικά κρασιά απο­τε­λέ­σαν «την πιο πετυ­χη­μένη εκδή­λωση δοκιμής κρασιών από όσες έχει διορ­γα­νώ­σει έως τώρα».

Η ίδια ανα­φέ­ρει ότι από το 2013, έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει πολλές βραδιές με γνωστά κρασιά από την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερ­μα­νία.

«Η πιο πετυ­χη­μένη μας γευ­σι­γνω­σία έγινε με τα ελλη­νικά κρασιά» γράφει η Ρόμπιν­σον.

«Οι άνθρω­ποι έκαναν ουρές στη βροχή για πάνω από μισή ώρα ενώ ένας καη­μέ­νος ήρθε στο Λονδίνο από το Νιου­κά­στλ ειδικά για εμάς και έφτασε μόλις ένα τέταρτο πριν το τέλος της εκδή­λω­σης» προ­σθέ­τει η κρι­τι­κός οίνου.

«Προ­σω­πικά», συνε­χί­ζει η Ρόμπιν­σον, «αφού δοκί­μασα κατά­λαβα το λόγο που έγινε τόση φασαρία για αυτή μας την εκδή­λωση. Το μόνο μυστή­ριο παρα­μέ­νει γιατί δεν είναι εύκολο να βρεις τα ελλη­νικά κρασιά στα ράφια σούπερ μάρκετ του εξω­τε­ρι­κού. Η επιλογή των κρασιών που δοκι­μά­σαμε είχαν έξυπνες ετι­κέ­τες και εύκολες στην προφορά για τους αγγλό­φω­νους».

Στο Ηνωμένο Βασί­λειο, σύμφωνα με τη Ρόμπιν­σον παρα­τη­ρεί­ται μεγάλη διστα­κτι­κό­τητα ανα­φο­ρικά με την προ­σέγ­γιση νέων ποι­κι­λιών, ονο­μά­των, περιο­χών παρα­γω­γής οίνου και παρα­γω­γών. «Φαί­νε­ται», υπο­γραμ­μί­ζει η κρι­τι­κός, «ότι ελά­χι­στοι εισα­γω­γείς, κυρίως ειδικοί στα κρασιά, επι­λέ­γουν τα ελλη­νικά».

Η πολυ­μορ­φία του ελλη­νι­κού τοπίου εξηγεί γιατί τα ελλη­νικά κρασιά δια­θέ­τουν εξαι­ρε­τικά ευδιά­κριτα χαρα­κτη­ρι­στικά. «Η δοκιμή περιε­λάμ­βανε 42 δια­φο­ρε­τι­κές ποι­κι­λίες» γράφει η Ρόμπιν­σον και παρα­τη­ρεί ότι παρά το υψό­με­τρο, «η χώρα δια­κρί­νε­ται για τα λευκά της κρασιά».

«Αμπε­λώ­νες στην Μαντί­νεια της κεντρι­κής Πελο­πον­νή­σου βρί­σκο­νται στα 700 μέτρα υψό­με­τρο πάνω από το Αιγαίο και απο­λαμ­βά­νουν δρο­σε­ρές νύχτες που συντη­ρούν το δια­λε­χτό άρωμα του Μοσχο­φί­λε­ρου ανα­ζω­ο­γο­νη­τικό. Αρκετά άλλα ελλη­νικά κρασιά οφεί­λουν το ανα­νε­ω­τικό τους άρωμα και γεύση στα θαλασ­σινά αεράκια… Κάποια κρασιά, όπως το κόκκινο Μαυ­ρο­κου­ντουρά και το λευκό κρητικό Μελισ­σάκι ήταν άγνωστα ακόμη σε μένα» παρα­δέ­χε­ται η Ρόμπιν­σον.

«Η Ρομπόλα», διευ­κρι­νί­ζει η κρι­τι­κός οίνων, «είναι ένα λευκό κρασί με χαρα­κτη­ρι­στική γεύση από την Κεφα­λο­νιά, που φέρνει, πιθανώς, στο μυαλό μνήμες της ταινίας το Μαντο­λίνο του Λοχαγού Κορέλι. Το Χυδη­ριώ­τικο από τη Λέσβο θεω­ρεί­ται μονα­δικό, θυμί­ζο­ντας σε όλους ότι υπάρ­χουν κι άλλες πτυχές του νησιού εκτός από τα τραγικά συνω­στι­σμένα καμπ προ­σφύ­γων. Το Μοσχάτο και το εξωτικό Φωκιανό είναι ιδιαί­τερα γλυκά κρασιά από τη Σάμο. Η Κρήτη έχει εξε­λι­χθεί σε πηγή ντόπιων, ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στι­κών ποι­κι­λιών με παρα­γω­γούς όπως ο Δου­λου­φά­κης και ο Λυρα­ρά­κης να παρά­γουν σε ορεινές περιο­χές Βιδιανό, Βηλάνα, Πλυτό και Δαφνί».

Όπως επι­ση­μαί­νει η κρι­τι­κός οίνων, «τα ελλη­νικά κόκκινα κρασιά έχουν βελ­τιω­θεί σε πολύ μεγάλο βαθμό» ενώ χαρα­κτη­ρί­ζει το «φαντα­σμα­γο­ρικά ηφαι­στειο­γε­νές» νησί της Σαντο­ρί­νης ως τον πιο σημα­ντικό τόπο παρα­γω­γής κρασιών στην ελλη­νική επι­κρά­τεια. Η ίδια ξεχω­ρί­ζει «το αρι­στο­κρα­τικό Ασύρ­τικο, το Αηδάνι και το Αθήρι» ενώ υπο­γραμ­μί­ζει ότι στο νησί υπάρ­χουν αμπέλια που λέγεται ότι είναι από 100 έως και 200 ετών.

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ}