Ρέτσος: Από το περιβάλλον περνάει η βιωσιμότητα της τουριστικής βιομηχανίας της Ελλάδας

Από το περι­βάλ­λον περνάει η βιω­σι­μό­τητα της του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νίας της Ελλάδας, που πρέπει να απα­ντή­σει άμεσα στα νέα δεδο­μένα, τα οποία δημιουρ­γεί η κλι­μα­τική αλλαγή. Το καλύ­τερο “οικό­πεδο” του πλανήτη, η Ελλάδα, όπως συνη­θί­ζε­ται να απο­κα­λεί­ται και από πολλούς παρά­γο­ντες του του­ρι­στι­κού κλάδου, οφείλει να ωρι­μά­σει το του­ρι­στικό της προϊόν, όπως υπο­γραμ­μί­ζει συνεχώς το τελευ­ταίο διά­στημα ο πρό­ε­δρος των του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων Γιάννης Ρέτσος, ο οποίος όπως χαρα­κτη­ρι­στικά είπε κι από το βήμα του πρό­σφα­του συνε­δρίου του Συν­δέ­σμου, “το αφήγημα να φέρουμε περισ­σό­τε­ρους του­ρί­στες έχει τελειώ­σει”.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία που παρου­σιά­στη­καν στο Συνέ­δριο του ΣΕΤΕ, οι επι­σκέ­πτες στην Ελλάδα το 2018 (μαζί με τους επι­σκέ­πτες κρουα­ζιέ­ρας), ξεπέ­ρα­σαν τα 33 εκα­τομ­μύ­ρια. Κατά μέσο όρο η δαπάνη ανά του­ρί­στα ανήλθε σε 520 ευρώ, ενώ ο καθένας άφησε πίσω του…2 κιλά σκου­πί­δια. Στοι­χεία που στόχο έχουν να προ­βλη­μα­τί­σουν και να απο­τε­λέ­σουν το ερέ­θι­σμα για παρεμ­βά­σεις στο σκέλος των υπο­δο­μών της χώρας. “Αν θέλουμε να συνε­χί­ζει να ανα­πτύσ­σε­ται η του­ρι­στική βιο­μη­χα­νία της χώρας, το του­ρι­στικό προϊόν θα πρέπει να ωρι­μά­σει”, σημειώ­νει ο κ. Ρέτσος. “Πώς δηλαδή θα βελ­τιω­θούν οι υπο­δο­μές των προ­ο­ρι­σμών και πώς ο κλάδος συνο­λικά θα στρέψει το βλέμμα στις διε­θνείς τάσεις της παγκό­σμιας του­ρι­στι­κής σκηνής”, όπως είπε και σε πρό­σφατη συνέ­ντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Πλέον, το 68% των του­ρι­στών θέλει κατα­λύ­ματα φιλικά προς το περι­βάλ­λον, κατα­λύ­ματα που θα κάνουν χρήση Ανα­νε­ώ­σι­μων Πηγών Ενέρ­γειας, κατα­λύ­ματα που θα έχουν πρά­σι­νες πιστο­ποι­ή­σεις κλπ. Χαρα­κτη­ρι­στικό γεγονός της ευαι­σθη­σίας των ταξι­διω­τών είναι και η αποχή των Σκαν­δι­να­βών να κάνουν χρήση των αερο­πλά­νων, λόγω των υψηλών εκπο­μπών ρύπων, όπως ανα­φέρ­θηκε στο πρό­σφατο συνέ­δριο του Economist για την αει­φο­ρία, που επι­κε­ντρώ­θηκε στην αει­φο­ρία και τη βιω­σι­μό­τητα.

Το μοντέλο ήλιος και θάλασσα ασφαλώς θα συνε­χί­σει να είναι ο πυρήνας του συγκρι­τι­κού πλε­ο­νε­κτή­μα­τος της Ελλάδας, ωστόσο αυτό, όπως τονί­ζε­ται, θα πρέπει να εμπλου­τι­στεί και να απο­κτή­σει και οικο­λο­γικό απο­τύ­πωμα. Προς αυτή την κατεύ­θυνση ο υπουρ­γός Του­ρι­σμού, Χάρης Θεο­χά­ρης, από τον Economist έκανε λόγο για ένα νέο στρα­τη­γικό σχέδιο που θα είναι απο­τέ­λε­σμα δια­βού­λευ­σης με τους φορείς του του­ρι­σμού, ώστε “να μιλάμε” για νέα του­ρι­στικά προ­ϊ­ό­ντα που το οικο­λο­γικό απο­τύ­πωμα δεν θα επι­βα­ρύ­νει το φυσικό περι­βάλ­λον.

Κάντο όπως τη Δανία και τη Λου­μπλιάνα: Η Δανία υλο­ποί­ησε ένα εργο­στά­σιο ανα­κύ­κλω­σης απορ­ρι­μά­των που παράλ­ληλα δια­θέ­τει πίστα σκι…

Η ικα­νο­ποί­ηση του επι­σκέ­πτη της Ελλάδας σε πολύ μεγάλο βαθμό περνάει μέσα από την κατά­σταση των υπο­δο­μών στους ελλη­νι­κούς προ­ο­ρι­σμούς. Η εικόνα της Κέρ­κυ­ρας, της Άνδρου με εικόνες σκου­πι­διών σε θάλασσα και σε αστικό ιστό κάθε άλλο παρά δια­φή­μι­σαν την Ελλάδα στο εξω­τε­ρικό το καλο­καίρι. Ειδικά το σκέλος της δια­χεί­ρι­σης των απορ­ρι­μά­των εξα­κο­λου­θεί να είναι το μείζον ζήτημα για την τοπική αυτο­διοί­κηση της χώρας. Παρά­δειγμα προς μίμηση είναι η Δανία, που πριν λίγες ημέρες έθεσε σε λει­τουρ­γία ένα ορα­μα­τικό έργο. Πρό­κει­ται για το “Copenhill” ένα εργο­στά­σιο καύσης απορ­ριμ­μά­των που βρί­σκε­ται στην καρδιά της πόλης, μόλις 1,5 χιλιό­με­τρο από το βασι­λικό παλάτι. Από το βήμα του συνε­δρίου του ΣΕΤΕ ο Πάτρικ Γκού­σταβ­σον, διευ­θυ­ντής του εργο­στα­σίου, επε­σή­μανε ότι πρό­κει­ται για ένα τεχνητό βουνό με πλούσια βλά­στηση, πεδίο αναρ­ρί­χη­σης και πίστα για σκι και δημιουρ­γή­θηκε προ­κει­μέ­νου να κρύψει τον όγκο του κτιρίου. Στο εσω­τε­ρικό του στε­γά­ζο­νται τα μηχα­νή­ματα καύσης και ανα­κύ­κλω­σης των απορ­ρι­μά­των.

Ορμώ­με­νος από το γεγονός ότι το 30% των Δανών είναι λάτρεις του σκι, ανα­ζη­τώ­ντας ορεινά χιο­νο­δρο­μικά κατα­φύ­για εκτός της χώρας τους, εμπνεύ­στηκε και υλο­ποί­ησε ένα ορα­μα­τικό έργο για ολό­κληρη τη χώρα. Το εν λόγω εργο­στά­σιο παρέχει θέρ­μανση σε 150.000 νοι­κο­κυ­ριά με μηδε­νι­κές σχεδόν εκπο­μπές ρύπων δημιουρ­γώ­ντας ταυ­τό­χρονα έναν του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό που μόλις σε λίγες μέρες λει­τουρ­γίας έχει προ­σελ­κύ­σει 57.000 Δανούς σκιέρ. Η πίστα του σκι είναι κατα­σκευα­σμένη με τεχνητό υλικό που μοιάζει με γκαζόν, αλλά προ­σφέ­ρει αίσθηση χιονιού και την ίδια στιγμή μονο­πά­τια με δένδρα και θάμνους συν­θέ­τουν την ειδυλ­λιακή εικόνα του Copenhill. Για να φτάσουν ωστόσο, τα απορ­ρίμ­ματα στο εργο­στά­σιο, αυτά συλ­λέ­γο­νται από 7 δια­φο­ρε­τι­κούς κάδους που έχουν στη διάθεση τους οι κάτοι­κοι της Δανίας. Είναι τέτοια η ζήτηση για την εκμε­τάλ­λευση των απορ­ρι­μά­των, όπου η Αγγλία πλη­ρώ­νει για να μετα­φέ­ρει σκου­πί­δια προς το Copenhill. Σε κάθε περί­πτωση εκτι­μά­ται ότι θα οδη­γού­νται σε καύση 400.000 τόνοι αστικών απορ­ριμ­μά­των ετησίως στη μονάδα.

Απα­ντώ­ντας στις προ­κλή­σεις της εποχής η Λιου­μπλιάνα, που ενώ ήταν κάποτε ένα κρυμ­μένο δια­μά­ντι και έπαψε να είναι την τελευ­ταία δεκα­ε­τία, απόροια των αυξη­μέ­νων του­ρι­στι­κών ροών σύμφωνα με την διευ­θύ­νουσα σύμ­βουλο του Του­ρι­στι­κού Συμ­βου­λίου της Λιου­μπλιάνα Petra Stušek, έστρεψε το βλέμα στη βιώσιμη ανά­πτυξη. Με όσα είπε η κυρία Stušek, από το βήμα του συνε­δρίου του ΣΕΤΕ, προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει την αυξη­μένη του­ρι­στική κίνηση αλλά και να έχει λιγό­τερο δυσα­ρε­στη­μέ­νους κατοί­κους, έκανε στροφή σε ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειες. Την ίδια στιγμή έκανε χρήση νέων τεχνο­λο­γι­κών και­νο­το­μιών ώστε να επι­τύ­χει δια­σπορά των επι­σκε­πτών και παράλ­ληλα έκλεισε το κέντρο της πόλης για τα αυτο­κί­νητα. Τέλος προέβη στη σχε­δί­αση μηχα­νι­σμών για μηδε­νικά απορ­ρίμ­ματα και δημιούρ­γησε υπο­δο­μές, ώστε η πόλη να είναι προ­σβά­σιμη για όλους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ