Συνεχίζεται η αντιδικία του Ελληνικού Δημοσίου με 3 εταιρείες για ακίνητο στα Κολύμπια

Ενώπιον του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου για την ακύρωση της υπ’ αρίθμ. 37/2019 απο­φά­σεως του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία απορ­ρί­φθηκε η ανακοπή που άσκησε, προ­σέ­φυγε χθες το Ελλη­νικό Δημόσιο.

Συγκε­κρι­μένα, το Ελλη­νικό Δημόσιο στρε­φό­μενο κατά μίας ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, μίας εται­ρείας εμπο­ρίου ρολο­γιών και μίας ναυ­τι­λια­κής εται­ρείας ζήτησε να ακυ­ρω­θεί η κατα­φα­τική διάταξη Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δικαστή, που εξεδόθη το έτος 2012, με την οποία δημιουρ­γή­θηκε η Κτη­μα­το­λο­γική Μερίδα 6185 Γαιών Αρχαγ­γέ­λου, κατα­γρα­φείσα θεμε­λειω­δώς ως δημόσια γη, επ’ ονόματι του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, εκ του οποίου εξαι­ρέ­θηκε της μετα­γρα­φής τμήμα εμβαδού 1.725 τ.μ. του υπ’αριθμ. 367805/3-5-1966 παρα­χω­ρη­τη­ρίου του Υπουρ­γείου Γεωρ­γίας.

Ειδι­κό­τερα, μετά το γενό­μενο καθο­ρι­σμό αιγια­λού και παρα­λίας, δυνάμει της με αριθμ. 1259/1984 από­φα­σης του Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου, η τότε ιδιο­κτή­τρια και πρώτη των ενα­γο­μέ­νων αιτή­θηκε ενώπιον του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου να δια­τα­χθεί η εγγραφή στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία και στο ακίνητο με ΚΜ 18881010 συμπλη­ρω­μα­τι­κής μερίδας 1.725 τ.μ. δηλαδή η εγγραφή του εξαι­ρε­θέ­ντος της μετα­γρα­φής τμή­μα­τος του ανωτέρω τεμα­χίου δια­νο­μής, καθότι το τμήμα αυτό ευρί­σκετο εντός της παρα­χω­ρη­θεί­σας έκτασης από το Υπουρ­γείο Γεωρ­γίας και πέραν του ορίου αιγια­λού και παρα­λίας που καθο­ρί­στηκε από την κατά νόμο Επι­τροπή το έτος 1983.

Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου η ανωτέρω αίτηση η οποία κρίθηκε από τον Κτη­μα­το­λο­γικό Δικαστή ως νόμιμη και βάσιμη, είναι προ­φα­νώς εσφαλ­μένη, αντι­κεί­μενη στις δια­τά­ξεις των άρθρων 2 και 3 του ισχύ­ο­ντος κτη­μα­το­λο­γι­κού κανο­νι­σμού, του άρθρου 1 του Α.Ν. 2344/1940 , του άρθρου 1 του νυν ισχύ­ο­ντος ν.2971/2001 και των άρθρων 966 και 967 ΑΚ και ως εκ τούτου θα πρέπει να ακυ­ρω­θεί τόσο αυτή όσο και όλες οι μετα­γε­νέ­στε­ρες εγγρα­φές επί της μερίδας αυτής.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο υπο­στη­ρί­ζει ότι η κρίση της εκκα­λού­με­νης ως προς την μη από­δειξη της ιδιό­τη­τας της επί­δι­κης έκτασης ως κοι­νό­χρη­στης έκτασης αιγια­λού και παρα­λίας, τυγ­χά­νει εσφαλ­μένη.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι η επίδικη έκταση ως εμπί­πτουσα στην κοι­νό­χρη­στη παραλία δεν απώλεσε τον κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα της λόγω της συμπε­ρί­λη­ψής της τη γενό­μενη διανομή του αγρο­κτή­μα­τος «Κολύ­μπια».

Ξεκα­θα­ρί­ζει δε ότι το Ν.Δ. 4424/1964 (άρθρο 4) με το οποίο κυρώ­θηκε, αφ’ ης ίσχυσε, η με αριθμ.145/1962 πράξη του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου, η οποία κύρωσε την ορι­στική διανομή του αγρο­κτή­μα­τος «ΚΟΛΥΜΠΙΑ» Ρόδου, δεν είχε ως συνέ­πεια και τον απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμό των τμη­μά­των της ενιαίας κοι­νό­χρη­στης ζώνης αιγια­λού και παρα­λίας που εσφαλ­μένα περιε­λή­φθη­σαν στα επίμαχα τεμάχια της ως άνω ορι­στι­κής δια­νο­μής, εφόσον δεν περιέ­χε­ται ρητή περί τούτου διάταξη στον κυρω­τικό νόμο, ούτε προ­κύ­πτει ότι είχε τεθεί τέτοιο ζήτημα υπόψη του κυρω­τι­κού νομο­θέτη.

Ο απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμός των κοι­νο­χρή­στων πραγ­μά­των των οποίων η καθιέ­ρωση έχει γίνει με νόμο, ως εν προ­κει­μένω με τον Κτη­μα­το­λο­γικό Κανο­νι­σμό (Κ.Δ.132/1929), θα πρέπει επίσης να γίνει με νόμο, με τον οποίο θα επέρ­χε­ται ρητή κατάρ­γηση της ιδιό­τη­τάς τους ως κοι­νο­χρή­στων πραγ­μά­των, ώστε να κατα­στούν δεκτικά συναλ­λα­γής και περαι­τέρω δια­θέ­σεως.

Συνεπώς, θα έπρεπε εν προ­κει­μένω να προη­γη­θεί της δια­δι­κα­σίας της απαλ­λο­τριώ­σεως κατά τις δια­τά­ξεις της εποι­κι­στι­κής νομο­θε­σίας, ο δια νόμου απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμός των επί­μα­χων τμη­μά­των της ενιαίας κοι­νό­χρη­στης ζώνης αιγια­λού και παρα­λίας, εις τρόπον ώστε με την περιέ­λευσή τους στην ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου να κατα­στεί πλέον δυνατή η παρα­χώ­ρησή τους από το Δημόσιο στους δικαιού­χους, εξαι­ρου­μέ­νης βεβαίως της χερ­σαίας ζώνης του αιγια­λού, ο οποίος ως δημιούρ­γημα της φυσικής δημό­σιας κτήσης είναι κατ’ επιταγή του δικαίου ανε­πί­δε­κτος οποιασ­δή­ποτε συναλ­λα­γής και απαλ­λο­τριώ­σεως.

Εν όψει των ανωτέρω συνά­γε­ται ότι η εσφαλ­μένη συμπε­ρί­ληψη κοι­νό­χρη­στου χώρου αιγια­λού και παρα­λίας κατά τη γενό­μενη διανομή του αγρο­κτή­μα­τος Κολύ­μπια και μετά την κύρωση της με το άρθρο 4 ν.δ. 4424/1964 δεν επέφερε απο­κα­θιέ­ρωση των κοι­νό­χρη­στων εκτά­σεων αιγια­λού και παρα­λίας.