Ο εφιάλτης της Αθήνας: Eρευνες στο Καστελλόριζο

Πριν από δύο εβδο­μά­δες η «Καθη­με­ρινή της Κυρια­κής» μετέ­φερε στο πρώτο της θέμα πλη­ρο­φο­ρίες οι οποίες περι­γρά­φουν τον μεγα­λύ­τερο εφιάλτη της Αθήνας. Σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα της «Καθη­με­ρι­νής», η κρατική εται­ρεία πετρε­λαίου της Τουρ­κίας ζήτησε από το τουρ­κικό Γενικό Επι­τε­λείο Ναυ­τι­κού να μερι­μνή­σει ώστε με ασφά­λεια να διε­ξα­χθούν έρευνες για υδρο­γο­νάν­θρα­κες στη θαλάσ­σια περιοχή ανάμεσα σε Ρόδο και Καστελ­λό­ριζο.

Με αυτό το εφιαλ­τικό σενάριο ζουν η Αθήνα και το πολι­τικό της σύστημα από την άνοιξη του 2012. Τότε η τουρ­κική Βουλή, με νόμο ο οποίος δημο­σιεύ­τηκε στην τουρ­κική Εφη­με­ρίδα της Κυβερ­νή­σεως, παρα­χώ­ρησε τη θαλάσ­σια περιοχή ανάμεσα σε Ρόδο και Καστελ­λό­ριζο στην κρατική εται­ρεία πετρε­λαίου. Από τότε στο ελλη­νικό υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών γνω­ρί­ζουν ότι το μόνο που μας χωρίζει από μια μείζονα ελλη­νο­τουρ­κική κρίση είναι μια πολι­τική απόφαση της Άγκυρας, με την οποία θα δώσει τη διαταγή να ξεκι­νή­σουν οι έρευνες στην εν λόγω περιοχή.

Ο ύπνος του δικαίου

Τότε, το μακρινό 2012, το ελλη­νικό πολι­τικό σύστημα ανα­ζη­τούσε ενα­γω­νίως την ισορ­ρο­πία του. Οι δια­δο­χι­κές εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις εκείνης της εποχής ανα­διέ­τα­ξαν το πολι­τικό σκηνικό υπο­χρε­ώ­νο­ντας τους «ορκι­σμέ­νους εχθρούς» Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ να συγκυ­βερ­νή­σουν και ανέ­δει­ξαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως τη νέα ανερ­χό­μενη δύναμη.

Είναι περιττό να σημειώ­σουμε ότι εκείνη την εποχή, κατά την οποία η Άγκυρα οικο­δο­μούσε διπλω­μα­τικά προ­γε­φυ­ρώ­ματα για μελ­λο­ντι­κές κινή­σεις, καμία πολι­τική δύναμη, χωρίς καμία απο­λύ­τως εξαί­ρεση, δεν βρήκε τον χρόνο να ασχο­λη­θεί, να επι­ση­μά­νει ή να κατα­δι­κά­σει την προφανή τουρ­κική πρό­κληση. Ο τουρ­κι­κός νόμος, ο οποίος στην ουσία εξα­φά­νιζε από τον χάρτη Ρόδο και Καστελ­λό­ριζο, δεν απέ­σπασε την προσοχή των ελλη­νι­κών κομ­μά­των, των ΜΜΕ και της κοινής γνώμης ούτε για ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο από την εσω­τε­ρική πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση.

Έκτοτε οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις αντι­με­τω­πί­ζουν μέρα με τη μέρα την κλι­μά­κωση της τουρ­κι­κής πίεσης, η οποία τα δύο τελευ­ταία χρόνια έχει φτάσει στο απο­κο­ρύ­φωμά της.

Η τουρ­κική πίεση ασκεί­ται στην πράξη με δεσμεύ­σεις μεγάλων θαλάσ­σιων περιο­χών για πραγ­μα­το­ποί­ηση ασκή­σεων στο Αιγαίο και την περιοχή ανάμεσα στη Ρόδο και το Καστελ­λό­ριζο. Πιε­στικά λει­τουρ­γούν επίσης οι καθη­με­ρι­νές παρα­βιά­σεις του ελλη­νι­κού ενα­έ­ριου χώρου και ειδι­κό­τερα σε περιο­χές των Δωδε­κα­νή­σων, όπου οι πτήσεις τουρ­κι­κών μαχη­τι­κών πάνω από κατοι­κη­μένα ελλη­νικά νησιά είναι σχεδόν καθη­με­ρινή ρουτίνα.

Αυτή η ρουτίνα βοηθάει στη δημιουρ­γία της εντύ­πω­σης ότι οι εν λόγω περιο­χές είναι δια­φι­λο­νι­κού­με­νες ζώνες, κάτι το οποίο φρο­ντί­ζει να υπεν­θυ­μί­ζει με τοπο­θε­τή­σεις του, δηλώ­σεις και ανα­κοι­νώ­σεις σύσσωμο το τουρ­κικό πολι­τικό σύστημα, από τον Ερντο­γάν μέχρι τον τελευ­ταίο βου­λευτή του τουρ­κι­κού Κοι­νο­βου­λίου.

Αντι­μέ­τωπη με την προφανή τουρ­κική διάθεση για ανα­θε­ώ­ρηση του καθε­στώ­τος στην περιοχή, η προη­γού­μενη ελλη­νική κυβέρ­νηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ ανα­ζή­τησε προ­στα­σία από την Ουά­σιγ­κτον. Τότε παρα­τη­ρή­θηκε μια πρω­το­φα­νής «εμβά­θυνση» των ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κών σχέσεων, η οποία επι­σφρα­γί­στηκε με την επί­σκεψη του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσίπρα και τη συνά­ντησή του με τον Πρόεδρο Ντό­ναλντ Τραμπ τον Οκτώ­βριο του 2017.

Η νέα ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νική σχέση, όπως προ­βλή­θηκε από την ελλη­νική κυβέρ­νηση τότε, δια­σφα­λί­ζει τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας κάτω από τις προ­στα­τευ­τι­κές φτε­ρού­γες των Αμε­ρι­κα­νών.

Το αντί­τιμο της αμε­ρι­κα­νι­κής υπό­σχε­σης (διότι μόνο υπό­σχεση ήταν) για προ­στα­σία η ελλη­νική κυβέρ­νηση το προ­κα­τέ­βαλε και σε οικο­νο­μικό και διπλω­μα­τικό – πολι­τικό επίπεδο. Τα κον­δύ­λια για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό των ελλη­νι­κών αερο­σκα­φών F-16 προ­στέ­θη­καν στον έτσι κι αλλιώς υψηλό φόρο προ­στα­σίας που κατα­βάλ­λει ανελ­λι­πώς η Ελλάδα ως συν­δρομή στο ΝΑΤΟ και τις αμε­ρι­κα­νι­κές – κατά κύριο λόγο – αλλά και ευρω­παϊ­κές πολε­μι­κές βιο­μη­χα­νίες.

Ωστόσο δεν ήταν μόνο οικο­νο­μικό το τίμημα που η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση κατέ­βαλε προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σει την υπό­σχεση της αμε­ρι­κα­νι­κής προ­στα­σίας. Φρό­ντισε, χωρίς ουσια­στικό αντάλ­λαγμα, να προ­σφέ­ρει στους Αμε­ρι­κα­νούς μέγιστη εξυ­πη­ρέ­τηση για την επιβολή της «αμε­ρι­κα­νι­κής ειρήνης» στα Δυτικά Βαλ­κά­νια με τη συμ­φω­νία (των Πρεσπών) ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επίσης, χωρίς κανένα ουσια­στικό αντάλ­λαγμα που να αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες προ­στα­σίας από την τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα, η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ παρα­χώ­ρησε κάθε δυνατή διευ­κό­λυνση στην Ουά­σιγ­κτον προ­κει­μέ­νου να ανα­δι­πλώ­σει τις στρα­τιω­τι­κές της δυνά­μεις, όσο ήταν απα­ραί­τητο και επι­βάλ­λουν οι τριβές που εμφα­νί­ζο­νται στις αμε­ρι­κα­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις.

Οδυνηρό απο­τέ­λε­σμα

Παρά τις «φαντα­σιώ­σεις» της πολι­τι­κής ηγεσίας, διπλω­μά­τες και κυρίως οι στρα­τιω­τι­κοί είχαν (και έχουν) απόλυτη επί­γνωση ότι οι αμε­ρι­κα­νι­κές υπο­σχέ­σεις δεν μπορούν να καλύ­ψουν τα ελλείμ­ματα στρα­τη­γι­κής και δυνά­μεων της χώρας. Παλαιοί και έμπει­ροι διπλω­μά­τες θυμί­ζουν ότι οι κυβερ­νή­σεις του Κώστα Σημίτη υπα­κού­ο­ντας στις αμε­ρι­κα­νι­κές υπο­δεί­ξεις για κατευ­να­σμό της Τουρ­κίας μετά το 1996 απο­συ­ναρ­μο­λό­γη­σαν το δόγμα του ενιαίου αμυ­ντι­κού χώρου Ελλάδας – Κύπρου.

Το απο­τέ­λε­σμα αυτής της επι­λο­γής είναι απόλυτα προ­φα­νές και οδυνηρό αυτήν την περίοδο: η Ελλάδα δεν δια­θέ­τει τις δυνά­μεις ούτε για να συμπα­ρα­στα­θεί στην Κύπρο, όπου ανε­νό­χλητα αλω­νί­ζουν τουρ­κικά ερευ­νη­τικά, πολε­μικά πλοία και γεω­τρύ­πανα, αλλά ούτε και για να υπε­ρα­σπι­στεί το ενιαίο του ελλη­νι­κού χώρου μεταξύ Καστελ­λό­ρι­ζου και Ρόδου, όπου σήμερα δια­τυ­πώ­νε­ται η σαφέ­στατη τουρ­κική απειλή.

Καθώς είναι δια­πι­στω­μένο πως η Τουρκία προει­δο­ποιεί για κάθε τι που επι­χει­ρεί, και εφόσον οι πλη­ρο­φο­ρίες της «Καθη­με­ρι­νής» είναι αξιό­πι­στες, μετά τις 15 Αυγού­στου είναι πολύ πιθανό να μπούμε σε μια επι­κίν­δυνη περίοδο έντασης, η οποία θα μπο­ρούσε να εκτο­νω­θεί είτε διπλω­μα­τικά με κάποιου είδους διευ­θέ­τηση στο Κυπριακό είτε στρα­τιω­τικά με την οργά­νωση ενός επει­σο­δίου ανάμεσα σε Ρόδο – Καστελ­λό­ριζο ή κάπου αλλού στο Αιγαίο, ώστε μετά την κρίση να προ­κύ­ψουν διπλω­μα­τικά απο­τε­λέ­σματα.

πηγή topontiki.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ