Για μια γιορτή

Στην προ­χθε­σινή δεξίωση για τα 45 χρόνια από την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας, βλέ­πο­ντας τους αρχη­γούς των κομ­μά­των να στέ­κο­νται στη σειρά, μου ήρθε στο μυαλό εκείνο του Τζων Κουίνσυ Άνταμς «Αν οι πράξεις σου εμπνέ­ουν άλλους ανθρώ­πους να ονει­ρεύ­ο­νται περισ­σό­τερο, να μαθαί­νουν περισ­σό­τερο, να κάνουν περισ­σό­τερα, να γίνο­νται κάτι περισ­σό­τερο, τότε είσαι ηγέτης.» Τότε θα εμπνεύ­σεις τους πολίτες, να συμπλη­ρώ­σουμε εμείς, για να αραιώ­σει η τοξι­κό­τητα στην ατμό­σφαιρα. Για να απο­κτή­σει ικμάδα η χώρα και να ευδο­κι­μή­σει η Δημο­κρα­τία. Και ίσως κάποτε να στα­μα­τή­σουν αυτές οι δεξιώ­σεις με τους αρχη­γούς στο αίθριο και περι­φε­ρό­με­νους με ένα ποτήρι στο χέρι στους κήπους του Προ­ε­δρι­κού Μεγάρου, που δεν έχουν τίποτε να προ­σφέ­ρουν, παρά να γεμί­ζουν την επομένη με φωτο­γρα­φίες τα ΜΜΕ σχο­λιά­ζο­ντας «τις λαμπε­ρές παρου­σίες των κυριών». Ας μαζεύ­ο­νται αντί για το αίθριο, γύρω από ένα τραπέζι υπό τον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας για μια συζή­τηση ουσίας για τα προ­βλή­ματα της χώρας και της Δημο­κρα­τίας.